Rada nie znalazła podstaw, by wywieść pozytywne dla Cudzoziemki skutki z współpracy z Fundacją Helsińską i zaangażowaniem się w obronę osoby o narodowości żydowskiej. W jej ocenie podstawowe znaczenie ma tutaj fakt zakończenia współpracy z ww. organizacją jeszcze w 1999 r., natomiast sposób, w jaki to nastąpiło jest tutaj kwestią drugorzędną. Co do obawy prześladowań związaną z pochodzeniem żydowskim to Rada przypomniała, że składając wniosek o nadanie statusu uchodźcy w dniu 01 lipca 2005 r. Cudzoziemka określiła się jako osoba narodowości żydowskiej, w odróżnieniu od poprzedniego wniosku w tym przedmiocie, w którym deklarowała narodowość ukraińską. Przeczy to ogólnej wiarygodności Strony i dyskwalifikuje jej obawy motywowane narodowością. Rada podkreśliła, iż przeanalizowała materiał opracowany przez Zespół Informacji o Krajach Pochodzenia URiC, w którym jej zdaniem w sposób pełny i logiczny przedstawiono sytuację mniejszości żydowskiej na Białorusi. Na tej podstawie Rada wyraziła pogląd, że w kraju pochodzenia Cudzoziemki nie dochodzi do prześladowań osób tej narodowości. Zdaniem Rady czym innym są działania dyskryminacyjne, które w mniejszym lub większym stopniu występują w każdym państwie. Obawy związane z przymusową sterylizacją kobiet na Białorusi nie mają - w ocenie Rady - żadnego przełożenia na niniejszą sprawę, zaś oświadczenie N. Z. o próbie dokonania na niej aborcji lub sterylizacji podczas badania ginekologicznego, zostało ocenione jako zdarzenie w sposób oczywisty nieprawdopodobne, a zeznania na ten temat jako noszące cechy konfabulacji. Za bezpodstawne Rada uznała również obawy związane z represjami, jakich obawia się Cudzoziemka z faktu stałego pobytu zagranicą. Wskazała, że przekonanie, że do takich represji dojdzie nie znajduje odzwierciedlenia w faktach znanych na temat sytuacji na Białorusi. Oceniając czy w sprawie niniejszej zachodzą przesłanki do udzielenia zgody na pobyt tolerowany Rada podkreśliła, iż Cudzoziemka nie wykazała istnienia jakichkolwiek wiarygodnych powodów, dla których nie może zostać wydalona do kraju pochodzenia. Zdaniem Rady ponieważ zeznania na temat obaw związanych z powrotem do kraju pochodzenia należy zanegować, mogłaby ona zostać objęta ochroną międzynarodową tylko wówczas, gdyby należało jej bezwzględnie udzielać każdemu obywatelowi Białorusi, ze względu na panującą tam sytuację. Ostatecznie Rada podtrzymała stanowisko wyrażone w decyzji z dnia 21 sierpnia 2003 r., iż rzeczywistych motywów wyjazdu Cudzoziemki z Białorusi należy upatrywać w jej sytuacji osobistej. Fakty składające się na tę sytuację - eksmisja z hotelu robotniczego, czy kwestie związane z zatrudnieniem odnoszą się do praw ekonomicznych jednostki, a nie praw, które kształtują przeszkody prawne wydalenia do kraju pochodzenia. Organ odwoławczy ponownie wskazał, że duża część argumentacji podnoszonej przez Stronę w trakcie postępowania odnosi się do ogólnej sytuacji na Białorusi, a nie do niej indywidualnie. W orzeczeniu H.L.R. v. Francja Europejski Trybunał Praw Człowieka wyjaśnił, iż także w procesie badania zasadności udzielenia ochrony subsydiarnej konieczna jest indywidualizacja przeszkód wydalenia. Stwierdzenie, a nawet wykazanie, że kraj pochodzenia odstaje od standardów przestrzegania praw człowieka nie jest wystarczające, by taką ochroną objąć każdego obywatela tego państwa. Z tych też względów Rada uznała, że sytuacja Cudzoziemki jest nieadekwatna do praw wyszczególnionych w art. 97 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. Od powyższego rozstrzygnięcia Wnioskodawczyni złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Decyzje zaskarżyła w części utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji odmawiającej wyrażenia zgody na pobyt tolerowany. Na rozprawie w dniu 16 maja 2007 r. pełnomocnik rozszerzył żądanie skargi wnosząc o uchylenie decyzji w całości. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie prawa materialnego tj. art. 97 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP oraz przepisów postępowania tj. art. 77 § 1 KPA. Skarżąca zakwestionowała twierdzenia zawarte w uzasadnieniu decyzji Rady dot. braku zagrożeń dla jej życia, zdrowia, wolności i bezpieczeństwa osobistego w przypadku powrotu do kraju pochodzenia. Wskazała na niekonsekwencje w rozumowaniu organu, który z jednej strony przyznaje, że na terenie Białorusi dochodzi do prześladowań działaczy partii opozycyjnych, a z drugiej twierdzi, że Skarżąca nie będzie na takie prześladowania narażona. Skarżąca nie zgodziła się także z twierdzeniami organu, że jej działalność opozycyjna na terenie Polski ograniczyła się do jednorazowej demonstracji pod Ambasadą Białorusi. Cudzoziemka nie zgodziła się też z twierdzeniami Rady, że jej pobyt na terenie RP nie narazi jej na odpowiedzialność karną na podstawie znowelizowanego kodeksu karnego tj. przepisu mówiącego o dyskredytacji Białorusi, który to przepis - jak podkreśliła - jest niezgodny z art. 19 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych. Powyższe sprzeczności w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji spowodowały, że zdaniem N.Z., została ona wydana z naruszeniem art. 77 § 1 KPA. 9