Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, ze "stan sprawy", o którym mowa w art. 141 § 4 PostAdmU należy rozumieć nie tylko jako zwięzłe przedstawienie dotychczasowego przebiegu postępowania przez organami administracji, ale także jako wyodrębniony element stanu faktycznego przyjętego przez sąd. Ta część uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego nie powinna łączyć się jednak z oceną pod względem zgodności z prawem. Ocena prawna ustaleń faktycznych z punktu widzenia ich zgodności z właściwymi przepisami postępowania administracyjnego dokonywana jest już w ramach wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, które obejmuje wskazania zastosowanych przepisów prawnych oraz wyjaśnienie przyjętego przez sąd sposobu ich wykładni i zastosowania. Uwzględniając powyższe uwagi uznać należy, iż zarzucenie w skardze kasacyjnej naruszenia art. 141 § 4 PostAdmU wprawdzie w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c PostAdmU lecz bez powiązania z przepisami postępowania administracyjnego uznać należy za niewystarczające. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wszystkie wymogi określone w art. 141 § 4 PostAdmU. Sąd pierwszej instancji w sposób jasny i zwięzły przedstawił stan faktyczny ustalony i przyjęty przez organ za podstawę rozstrzygnięcia, odniósł się do poszczególnych zarzutów skargi wraz z powołaniem się na obowiązujący w tej sprawie stan prawny i wyjaśnił skarżącym, dlaczego ich stanowisko nie mogło być przez Sąd zaaprobowane. Sąd pierwszej instancji ustalił, że wniosek osób uprawnionych (art. 7 ust. 1 i 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy) nie znajduje się zarówno w aktach sprawy, nie figuruje także w rejestrze wpływów wniosków dekretowych (vide pismo Z-cy Dyrektora Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Mazowieckiego Urzędu Wojewódzkiego z dnia 13 lutego 2006 r.). Także pełnomocnik skarżących nie uprawdopodobnił okoliczności potwierdzających jego twierdzenie, że taki wniosek został złożony. Nie podzielił także argumentów skarżących, że skoro postępowanie zostało wszczęte to taki wniosek istniał. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji zaakceptował stanowisko organu, że w rozpoznawanej sprawie mimo braku złożenia wniosku o przyznanie własności czasowej do gruntu wszczęto postępowanie administracyjne, rozpoznano sprawę i wydano orzeczenie administracyjne z dnia (...) stycznia 1955 r. Nr (...), które zostało skierowane do Wydziału Finansowego Terenowego Oddziału Likwidacyjnego. Następstwem wydania orzeczenia bez stosownego wniosku dekretowego było stwierdzenie jego nieważności. Wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej kwestia złożenia przez Okręgowy Urząd Likwidacyjny wniosku dekretowego w tej sprawie została wyjaśniona. Ustalono bowiem, że wniosku takiego brak jest zarówno w aktach sprawy jak i nie figuruje on w rejestrze wpływów wniosków dekretowych (vide pismo Z-cy Dyrektora Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Mazowieckiego Urzędu Wojewódzkiego). Także skarżący faktu istnienia i złożenia takiego wniosku nie uprawdopodobnili. Z tych względów uznać należy, że w istocie postawiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 141 § 4 PostAdmU stanowi polemikę z ustaleniami Sądu i jest nieskuteczny. Przechodząc do zarzutu naruszenia prawa materialnego, wskazać należy, że art. 174 pkt 1 PostAdmU przewidując oparcie skargi kasacyjnej na podstawie naruszenia prawa materialnego, określa jednocześnie postacie, w jakich to uchybienie może nastąpić, a mianowicie przez bledną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie Ostatnio wymieniona postać naruszenia prawa materialnego polega na tzw. błędzie w subsumcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej albo że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej. Natomiast naruszenie prawa materialnego, będące następstwem błędnej jego wykładni, to mylne zrozumienie poszczególnego zwrotu lub treści i tym samym znaczenia przepisu lub też tylko jakiegoś określenia (zwrotu) występującego w jego treści. Istnieje także możliwość naruszenia prawa materialnego w obu jego formach, a to wówczas kiedy niewłaściwe zastosowanie jest następstwem błędnej wykładni treści zawartej w określonej normie prawnej. Należy wówczas dokładnie wyjaśnić, w czym strona dopatruje się złamania prawa w obu tych postaciach. W uzasadnieniu zarzutu błędnej wykładni należy zatem przeprowadzić wywód prawny na temat naruszonego przepisu ze stanowiskiem, jak należy ten przepis wykładać i dlaczego dokonana w zaskarżonym wyroku jego interpretacja jest błędna. W przypadku zarzutu niewłaściwego zastosowania wskazanego przepisu prawa materialnego, uzasadnieniem jest wyjaśnienie dlaczego przyjęty za podstawę prawną zaskarżonego wyroku przepis nie ma związku z ustalonym stanem faktycznym i jaki inny przepis powinien być w sprawie zastosowany, ewentualnie na czym polegała niewłaściwa subsumcja przepisu do ustalonego stanu faktycznego sprawy. Taki wymóg wynika także z art. 176 PostAdmU, zgodnie z którym wnoszący skargę kasacyjną obowiązany jest przytoczyć nie tylko podstawy kasacyjne ale i ich uzasadnienie. Oznacza to, że uzasadnienie jest niezbędnym elementem konstrukcyjnym skargi kasacyjnej. 7