W niniejszej sprawie autor skargi kasacyjnej zarzucił Sądowi pierwszej instancji zarówno błędną wykładnię, jak i niewłaściwe zastosowanie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U. Nr 50, poz. 279) w związku z art. 9 Rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnym (Dz.U. Nr 36, poz. 341 ze zm.) przez nieuwzględnienie tego ostatniego w procesie wykładni. W ocenie autora skargi kasacyjnej uprawnionymi do złożenia wniosku w sprawie przyznania dotychczasowemu właścicielowi prawa własności czasowej do gruntu były osoby wymienione w art. 7 ust. 1 i 2 cyt. dekretu ale również każdy interesowany, spełniający warunki określone w art. 9 cyt. rozporządzenia w tym urząd likwidacyjny. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut ten uznać należy za niezasadny, gdyż cała argumentacja w tym zakresie wskazuje, że intencją autora skargi kasacyjnej było podważenie ustaleń dokonanych przez organ administracji, a przyjętych przez Sąd pierwszej instancji jako podstawa oceny legalności zaskarżonej decyzji. Tymczasem w skardze kasacyjnej nie można stawiać zarzutu naruszenia prawa materialnego, uzasadniając to błędnym ustaleniem przez Sąd pierwszej instancji stanu faktycznego sprawy. Ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być bowiem dokonana wyłącznie na podstawie niekwestionowanego stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia, a nie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 9 marca 2009 r. I_FSK_503/09). W rozpoznawanej sprawie nie doszło do skutecznego zakwestionowania zaaprobowanych przez Sąd pierwszej instancji ustaleń faktycznych. A zatem Naczelny Sąd Administracyjny był nimi związany. Konsekwencją uznania, że przyjęty w sprawie stan faktyczny jest poprawny jest uznanie, że w sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego art. 7 dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy, a Sąd pierwszej instancji prawidłowo zaakceptował dokonaną przez organ subsumcję stanu faktycznego do przepisu prawa materialnego. Poczynione w sprawie ustalenia faktyczne wskazują, że wszczęcie postępowania zakończonego wydaniem orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej W. nastąpiło bez złożenia wniosku przez osoby uprawnione określone w art. 7 cyt. dekretu. Oceny tej nie może podważyć fakt nie wykazania złożenia takiego wniosku przez interesowanego spełniającego warunki określone w art. 9 Rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnym, gdyż nie został on nawet uprawdopodobniony. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie została oparta na uzasadnionych podstawach i w oparciu o art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o jej oddaleniu. 8