przez nieuwzględnienie faktu złożenia prawidłowego wniosku dekretowego, co wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor odwołując się do treści art. 7 dekretu i art. 7 cyt. rozporządzenia wskazał, że uprawnionym do złożenia wniosku wszczynającego postępowanie w sprawie określonej w art. 7 dekretu warszawskiego był każdy interesowany, spełniający warunki określone w art. 9 ust. 1 cyt. Rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnym. A zatem w tej sprawie uprawnionym do złożenie wniosku jako interesowany, był urząd likwidacyjny zaś na organie wszczynającym postępowania, ciążył obowiązek zawiadomienia i umożliwienia stronom złożenia w terminie stosownych oświadczeń, w tym także wniosku, o którym mowa w art. 7 dekretu warszawskiego. Niepodjęcie przez organ administracji publicznej działania w tym kierunku należy zakwalifikować jako ciężkie naruszenie cyt. Rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 22 marca 1928 r. (por. wyrok NSA z dnia 4 lutego 2000 r., w sprawie IV SA 2448/97, niepublikowany, za D. Kozłowska, E. Mzyk, Grunty warszawskie, wydanie II, Zachodnie Centrum Organizacji, Zielona Góra 2000, s. 58-59). W ocenie autora skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł, że organ orzekający w sprawie dokonał błędnej wykładni art. 7 dekretu warszawskiego poprzez nieuwzględnienie treści art. 9 ust. 1 cyt. Rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnym. Uzasadniając podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 1 § 1 i § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, a także art. 141 § 4 w związku z art. 3 § 1 oraz art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c PostAdmU, wskazał, że Sąd pierwszej instancji przyjął argumentację organu, że w sprawie zakończonej orzeczeniem w 1955 r. postępowanie zostało wszczęte bez "stosownego" wniosku. Tym samym pominął fakt złożenia wniosku przez właściwy urząd likwidacyjny, który był podstawą wszczęcia postępowania i wydania kwestionowanego orzeczenia. Oznacza to, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie wyjaśniono w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego sprawy i nie dokonano jego właściwej oceny. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 PostAdmU. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki określono w § 2 art. 183 PostAdmU. Związanie to dotyczy zarówno wniosków skargi kasacyjnej jak i jej podstaw. Naczelny Sąd Administracyjny nie może z własnej inicjatywy podjąć czynności w celu ustalenia i wskazania innych, poza przedstawionymi w skardze kasacyjnej błędów Sądu pierwszej instancji. Rozpoznając skargę kasacyjną ogranicza się zatem do weryfikacji zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej. Zasada ta nie dotyczy jedynie nie występujących w rozpoznawanej sprawie przypadków nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. W związku z oparciem skargi kasacyjnej na obydwu podstawach kasacyjnych, w pierwszej kolejności rozpatrzenia wymagają zarzuty dotyczące prawa procesowego. Jako nietrafny ocenić należy zarzut naruszenia art. 1 § 1 i § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych polegającego na oddaleniu skargi, mimo że wskazana decyzja narusza prawo. Powołane w zarzucie przepisy stanowią, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Do naruszenia tych przepisów mogłoby dojść wtedy, gdyby sąd administracyjny pomimo ciążącego na nim obowiązku nie orzekł w sprawie skargi na decyzję administracyjną. Skoro jednak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę taką rozpoznał, to nie można stawiać zarzutu naruszenia cytowanych przepisów tylko dlatego, że wynik sprawy był niezgodny z oczekiwaniami skarżących. Nie zasługuje również na uwzględnienie kolejny zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 141 § 4 PostAdmU w związku z art. 3 § 1 oraz art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c PostAdmU kwestionujący stan faktyczny przyjęty za podstawę orzekania przez Sąd pierwszej instancji przez pominięcie faktu złożenia wniosku przez właściwy urząd likwidacyjny. Wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09 (ONSAiWSA 2010 Nr 3, poz. 39) wyraził pogląd, że art. 141 § 4 PostAdmU może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 PostAdmU), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Natomiast w sytuacji, gdy uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia wskazuje, jaki stan faktyczny został przez Sąd przyjęty za podstawę orzekania i dlaczego, to wówczas przepis art. 141 § 4 PostAdmU nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, bez odniesienia się do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c PostAdmU., w powiązaniu z odpowiednimi przepisami postępowania administracyjnego. 6