Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wszczęcie postępowania i wydanie orzeczenia w sprawie przyznania własności czasowej na podstawie art. 7 dekretu warszawskiego, bez stosownego wniosku skutkować musi
stwierdzeniem nieważności orzeczenia, gdyż naruszało ww. przepis w sposób oczywisty i rażący.
Sąd pierwszej instancji nie podzielił stanowiska skarżących, iż brak w aktach sprawy wniosku dekretowego i jednoczesne
wszczęcie ww. postępowania o ustanowienie prawa własności czasowej prowadzi do wniosku, że został on złożony.
Wskazał, że w aktach administracyjnych sprawy brak jest wniosku o przyznanie prawa własności czasowej, a organ
nadzoru prowadząc postępowanie w niniejszej sprawie dołożył należytej staranności podejmując próby jego odnalezienia.
Nie zachowały się także żadne inne dokumenty, które mogłyby uprawdopodobnić złożenie wniosku, a skarżący, mimo
zapewnień nie przedstawili żadnych dowodów potwierdzających, iż wniosek dekretowy został przez ich poprzedników
prawnych złożony. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji uznał, że organ orzekający w sprawie w sposób prawidłowy
zebrał i ocenił materiał dowodowy w części dotyczącej stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej
W. z dnia (...) stycznia 1955 r.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skoro została stwierdzona nieważność kwestionowanego orzeczenia z dnia (...) stycznia 1955 r., to wszelkie rozważania organu odnoszące się do zagadnienia nieodwracalnych
skutków prawnych, związanych z konkretną formą nabycia poszczególnych lokali mieszkalnych wraz z udziałem w gruncie są zbędne. Po wyeliminowaniu z obrotu prawnego powyższego orzeczenia, stan własnościowy nieruchomości nie uległ
zmianie, zaś wyeliminowanie go ze skutkiem ex tunc nie wywołało żadnych skutków w sferze uprawnień właścicielskich.
Zgodnie z art. 1 dekretu warszawskiego nieruchomość ta przeszła na własność gminy m.st. Warszawy. Stosownie do treści
art. 8 tego dekretu w razie nie przyznania dotychczasowemu właścicielowi gruntu wieczystej dzierżawy lub prawa zabudowy wszystkie budynki, położone na gruncie, przechodzą na własność gminy. Jeżeli zatem wniosek o przyznanie prawa
wieczystej dzierżawy nie został zgłoszony i prawo to nie zostało przyznane, budynki znajdujące się na gruncie przechodziły na własność gminy, zaś dotychczasowy właściciel uzyskiwał prawo do odszkodowania na zasadach określonych w
dekrecie (zob. wyrok NSA z dnia 11 czerwca 2001 r., sygn. OSA 3/01, ONSA 2001, z. 4, poz. 144). Skutkiem upływu terminu do złożenia wniosku było przejście budynków położonych na gruncie na własność gminy (później Skarbu Państwa).
W konsekwencji Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skoro grunt nieruchomości warszawskiej położonej przy ul. (...),
nr hip. 12411 przeszedł na mocy przepisów dekretu z 1945 r. wraz z budynkami na własność m.st. Warszawy (po upływie
terminu do złożenia wniosku dekretowego), to do czasu ewentualnego odnalezienia wniosku dekretowego stan ten nie
może ulec zmianie, przez co orzeczenie z dnia (...) stycznia 1955 r. nie wywołało żadnych skutków prawnych. Z tych
względów uznał, że rozstrzygnięcie o skutkach prawnych kwestionowanego orzeczenia, które nie zaistniały jest nieprawidłowe. Należy bowiem odróżnić skutki prawne, które wywołało ww. orzeczenie, od skutków prawnych dotyczących
tego samego przedmiotu, ale wywołanych wcześniejszymi zdarzeniami prawnymi, czy też późniejszymi decyzjami.
Poza tym, Sąd pierwszej instancji odnosząc się do oświadczenia pełnomocnika skarżących złożonego na rozprawie w dniu
26 marca 2010 r., iż T.D. stanowi podstawę do zwrotu majątków utraconych przez ofiary Holocaustu, stwierdził, że dokument ten stanowi wprawdzie część prawa międzynarodowego, jednakże nie może uzyskać pierwszeństwa przed przepisami dekretu z dnia 26 października 1945 r. Deklaracja ta nie jest umową międzynarodową ratyfikowaną za uprzednią zgodą
wyrażoną w ustawie (art. 91 ust. 2 Konstytucji RP). Nie może zatem stanowić podstawy prawnej zwrotu nieruchomości.
Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1
lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.
1270 ze zm. dalej: PostAdmU) uchylił zaskarżaną decyzję w części określonej w pkt 1 wyroku oraz w oparciu o art. 151
tej ustawy w pozostałej części skargę oddalił.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli N.L., J.W., T.G. i E.R. reprezentowani przez adwokata i zaskarżając go w całości zarzucili:
1) na podstawie art. 174 pkt 1 PostAdmU naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię oraz błędne zastosowanie
art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U. Nr
50, poz. 279) w związku z art. 9 Rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnym
(Dz.U. Nr 36, poz. 341 ze zm.), przez nieuwzględnienie w procesie wykładni tego przepisu, a w konsekwencji wadliwe
uznanie, iż ustalony stan faktyczny odpowiada hipotezie normy prawnej;
2) na podstawie art. 174 pkt 2 PostAdmU naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.
1269 ze zm.), a także art. 141 § 4 w związku z art. 3 § 1 oraz art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c PostAdmU,
5