ewidencji zabytków. Tym samym zarzucanie, że obiekt w niej ujęty w rzeczywistości nie posiada walorów zabytkowych, czy też je utracił może być kwestionowane wyłącznie w stosownym postępowaniu zmierzającym do podważenia zasadności ujęcia go w takiej ewidencji (por. wyrok NSA z 18 kwietnia 2018 r. sygn. II OSK 1446/16, wyrok NSA z 18 sierpnia 2016 r. sygn. II OSK 2909/14 – CBOSA). W konsekwencji, nie mogły odnieść skutku zarzuty skarżącej, w zasadzie w całości podważające zasadność samego ujęcia części obszaru cmentarza żydowskiego (trzeciego) w B. w GEZ, jak i wadliwości przeprowadzonej wówczas procedury, w świetle art. 22 ust. 4, 5 u.o.z. w zw. z art. 3 pkt 1 u.o.z. Sąd zaznacza ponadto, że omawiane uzgodnienie ma charakter stanowczy, a nie opiniodawczy, tak w zakresie orzeczenia pozytywnego oraz określonych w nim warunków jak i orzeczenia negatywnego. Wydanie pozwolenia na budowę nieuwzględniającego stanowiska organu konserwatorskiego skutkuje stwierdzeniem nieważności takiej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 KPA W sytuacji, gdy organ konserwatorski w ramach uzgodnienia wypowiada się w sposób merytoryczny odnośnie przedstawionych mu rozwiązań projektowych, musi wziąć pod uwagę przyczyny, które stały u podstaw wyrażonej pierwotnie przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) woli poddania ochronie zabytku. Z tej przyczyny organ konserwatorski nie może uzgodnić planowanych robót budowlanych, których następstwem będzie pozbawienie zabytku nieruchomego jego dotychczasowej wartości. Skoro w niniejszej sprawie wyspecjalizowane organy konserwatorskie obu instancji wypowiedziały się kategorycznie negatywnie, mając na uwadze stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania postanowień, co do możliwości realizacji przedłożonego do uzgodnienia zamierzenia budowlanego wskazując na walory zabytkowe tego obszaru, jako świadectwa historii miasta i wieloletniej egzystencji obywateli polskich wyznania mojżeszowego, w tym związane z tragicznymi wydarzeniami podczas II Wojny Światowej, to zarzuty skargi nie mogły ich skutecznie podważyć. Przedstawiając taką ocenę organy konserwatorskie nie przekroczyły granic uznania administracyjnego. Argumentacja jest wystarczająca do wydania rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym postanowieniu uwzględniając, że przedstawione przez skarżącą spółkę zarzuty – jak to już zostało wyżej wskazane – dotyczyły niemal w całości prawidłowości i zasadności ujęcia przedmiotowego obszaru w GEZ, a więc innej sprawy. Przedstawione wcześniej rozważania zdecydowały również o tym, że za niezasadne należało uznać zarzuty dotyczące naruszenia wymienionych w skardze przepisów postępowania jak i przepisów konstytucyjnych gwarantujących nienaruszalność prawa własności. Z podanych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na podstawie art. 151 PostAdmU - oddalił skargę. 5