prejudykatu. W orzecznictwie wskazuje się, że sąd rozpoznający roszczenie odszkodowawcze nie może samodzielnie ustalić niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia sądowego. Jeżeli ustawa wiąże oznaczone skutki prawne z obowiązywaniem prawomocnego orzeczenia, a jednocześnie reguluje zasady i tryb jego wzruszania z powodu niezgodności z prawem, to prawna skuteczność takich orzeczeń nie może być podważana bezpośrednio w każdym procesie odszkodowawczym, z pominięciem zasad i trybu postępowania zastrzeżonego do kontroli prawomocnych orzeczeń (vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 20 września 2013 r., I ACa 392/13). Zmiana treści art. 417 1 § 2 KC., dokonana ustawą z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny, ustawy – Kodeks postępowania cywilnego, ustawy – Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz.U. Nr 155, poz. 1037) polegała na uzupełnieniu pierwszego zdania tego przepisu o stwierdzenie „chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej”. Wskazano w ten sposób na możliwość uchylenia obowiązku uzyskania prejudykatu. Istotnym w tym względzie przepisem jest art. 4241b KPC, który expressis verbis stanowi, że w wypadku prawomocnych orzeczeń, od których skarga nie przysługuje, odszkodowania z tytułu szkody wyrządzonej przez wydanie prawomocnego orzeczenia niezgodnego z prawem można domagać się bez uprzedniego stwierdzenia niezgodności orzeczenia z prawem w postępowaniu ze skargi, chyba że strona nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że powód skorzystał z przysługujących mu środków prawnych w sprawie o sygn. akt: VII C 577/16 (wniósł zażalenie do Sądu II Instancji), dlatego też dyspozycja z art. 424 1b KPC nie może zostać przez Sąd zastosowana. Odnosząc się zaś do pozostałych powołanych przez powodów zarzutów, wskazać trzeba, iż w świetle zaprezentowanej poniżej argumentacji, nie zasługują one na uwzględnienie. Z analizy akt sprawy VII C 577/16 wynika że orzeczenie odrzucające sprzeciw od nakazu zapłaty wynikało z niewywiązania się Z. W. z zobowiązania Sądu Rejonowego który zobowiązał go do uzupełnienia braków formalnych sprzeciwu w postaci doręczenia kompletu załączników w treści odpowiadającym załącznikom dołączonym do sprzeciwu w tym pisma nazwanego ,,CO za miesiąc sierpień 2012”. Powód jako strona w procesie, uprawniona do korzystania ze środków prawnych np. zażalenie z takiego środka skorzystał. Zażalenie wniesione przez Z. W. na ww. postanowienie również zostało oddalone postanowieniem z 26 kwietnia 2017 r. które to postanowienie Sąd Rejonowy uzasadnił. W niniejszej sprawie należy podkreślić że tut. Sąd nie jest władny do oceny prawidłowości orzeczeń wydanych przez Sąd Rejonowy dla Warszawy – Pragi Północ w Warszawie. Jeżeli powód w swojej ocenie uznał że poprzez wydanie orzeczenia została mu wyrządzona szkoda, zgodnie z art. 4241 KPC mógł wnieść do Sądu w którym zostało wydane orzeczenie skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia zapadłego w sprawie o sygn. akt VII C 577/16. Wówczas we właściwym postępowaniu powód mógłby przedstawić swoje żądania a jeżeli Sąd rozpoznający daną sprawę uznał by te żądania za zasadne, wydać odpowiednie orzeczenie. Co do ewentualnego naruszenia dóbr osobistych należy wskazać że powód ocenił działania pozwanego Skarb Państwa – Prezes Sądu Rejonowego Warszawa Praga Północ w W. jako restrykcyjne i dyskryminujące go jako ,,Polaka – Patriotę, Polaka – Katolika”, traktującego powoda jako ,,innowiercę, w tej rasistowskiej nienawiści do praworządnego Polaka patrioty, tępiącego działania oszustów i złodziei (…)”. Zgodnie z art. 23 KC. i 24 KC. dobra osobiste min. zdrowie, wolność, cześć czy swoboda sumienia, co do zasady podlegają ochronie prawnej. Dokonując rozpoznania sprawy o ochronę dóbr osobistych w pierwszym rzędzie należało ocenić, czy i jakie dobra osobiste powoda zostały naruszone. W tym zakresie stosownie do treści art. 6 KC. ciężar dowodu również spoczywał na powodzie, jako na podmiocie wywodzącym skutki prawne ze swoich twierdzeń. Zgodnie z art. 23 KC. dobra osobiste człowieka pozostają pod ochroną prawa cywilnego, a w myśl art. 24 KC. ten, czyje dobro osobiste zostaje cudzym działaniem zagrożone, może żądać zaniechania tego działania, chyba, że nie jest ono bezprawne, w razie dokonania naruszenia zaś może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w tym żeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści w odpowiedniej formie; na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. Powód domagał się przeprosin oraz zapłaty zadośćuczynienia na własną rzecz, wskazując, że doszło do naruszenia jego czci i dobrego imienia przez pozwanych a także został potraktowany przez nich niewłaściwie. Niewątpliwie dobra osobiste stanowią wartości niemajątkowe, wiążące się z osobowością człowieka i uznawane powszechnie w społeczeństwie, są uznawanymi przez system prawny wartościami obejmującymi fizyczną i psychiczną integralność człowieka, jego indywidualność oraz godność i pozycję w społeczeństwie. Naturę i granice poszczególnych dóbr osobistych wyznaczają przeważające w danym społeczeństwie zapatrywania prawne, moralne i obyczajowe. 4