nienia wyroku wynikała konieczność poszukiwania materiału dowodowego i obowiązek dokonania oceny w całokształcie zgormadzonego materiału dowodowego. Biorąc pod uwagę całokształt okoliczności sprawy, różne informacje podawane w zakresie najistotniejszej informacji, tj. daty i miejsca zawarcia związku małżeńskiego przez rodziców skarżącego, fakt, że w Urzędzie Stanu Cywilnego znajduje się komplet ksiąg metrykalnych wyznania mojżeszowego z lat 1925-1942, oraz to, że dokumenty składane przez skarżącego w postaci aktu urodzenia i Orzeczenia Sądu Rabinackiego, zostały sporządzone w toku i na pożytek niniejszego postępowania oraz na podstawie samych oświadczeń skarżącego, uznać należy, że ocena materiału dowodowego dokonana przez organ nie jest oceną dowolną, ale dokonaną na podstawie całokształtu okoliczności tej konkretnej sprawy i jest zgodna z wiedzą, doświadczeniem życiowym i logiką. W tym zakresie, zdaniem Sądu, nie można podzielić zarzutów skargi, że ocena dokonana przez organ stoi w sprzeczności z aktualną liną orzecznictwa. Brak jest też podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 76 § 1 KPA w aspekcie oceny złożonych przez wnioskodawcę dokumentów urzędowych. Sąd uznał, że organ w sposób prawidłowy zebrał materiał dowodowy w sprawie i dokonał wnikliwej jego oceny. Sąd nie dopatrzył się wskazanych w skardze uchybień w zakresie naruszenia przepisów procedury. Postępowanie było prowadzone zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7, 77 i 80 KPA Organ odwoławczy dokonał wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i wnikliwie go rozpatrzył, ocena tego materiału nie jest dowolna, a została dokonana na podstawie ustalonych faktów, mających znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie. Postępowanie było prowadzone zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, nie został naruszony słuszny interes skarżącego. Sam fakt wydania decyzji niezgodnej z wolą strony, nie uzasadnia przyjęcia naruszenia przez organ przepisów postępowania przy prowadzeniu sprawy. Nie doszło również do naruszenia art. 8 KPA albowiem postępowanie było prowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Zgodnie z wymogami art. 107 § 3 KPA zostało sporządzone uzasadnienie decyzji, wskazuje ono fakty, które organ uznał za udowodnione oraz dlaczego innym dowodom odmówił wiarygodności, wskazuje podstawę prawna rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy utrzymując prawidłową decyzję organu I instancji nie naruszył dyspozycji art. 138 § 1 pkt 1 KPA W ocenie Sądu, brak było podstaw do uznania, że doszło do naruszenia przepisów art. 10 ust. 3 w zw. z art. 55 w zw. z art. 66 ustawy z dnia 2 kwietnia 2009 r. o obywatelstwie polskim. Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną wniósł M. B. podnosząc zarzuty naruszenia: 1) art. 4 pkt 1 w zw. z art. 5 względnie art. 4 pkt 2 w zw. z art. 6 ustawy z dnia 20 lutego 1920 r, o obywatelstwie Państwa Polskiego poprzez przyjęcie, że skarżący nie nabył z chwilą urodzenia obywatelstwa polskiego, 2) niewłaściwe zastosowanie art. 1145 K.p.c. w zw. z art. 1146 K.p.c. w zw. z art. 1147 K.p.c. w zw. z art. 7, art. 76 § 1, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 KPA poprzez uznanie, że orzeczenie Okręgowego Sądu Rabinackiego w T. z dnia 30 kwietnia 2017 r. nie wywołało skutków w prawie polskim dla wykazania "ślubnego" pochodzenie skarżącego, 3) błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 58 i art. 179 prawa małżeńskiego zawartego w Zwodzie Praw Cesarstwa Rosyjskiego z dnia 16/28 marca 1832 r. poprzez uznanie, iż dla skuteczności w prawie polskim zawartego małżeństwa w formie wyznaniowej (judaizmie) przez rodziców skarżącego w 1939 r. w Radomsku wymagane było sporządzenie i zarejestrowanie aktu małżeństwa w księgach stanu cywilnego, 4) niewłaściwe zastosowanie art. 3 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. Prawo o aktach stanu cywilnego (Dz.U. z 2014 r. poz. 1741), art. 76 KPA oraz art. 1138 K.p.c. poprzez dokonanie ustaleń sprzecznych z treścią niemieckiego aktu urodzenia w zakresie "ślubnego" pochodzenia skarżącego, 5) niewłaściwe zastosowanie art. 11 i 13 ustawy z dnia 20 stycznia 1920 r. o obywatelstwie Państwa Polskiego poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że utrata obywatelstwa polskiego przez matkę skarżącego będącą "nieślubnym" dzieckiem prowadzi jednocześnie do utraty także przez niego obywatelstwa polskiego, 6) art. 190 PostAdmU poprzez przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny odmiennej wykładni prawa niż wyrażona w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 2016 r. sygn. akt II OSK 430/15 poprzez uznanie, iż dla skuteczności w prawie polskim zawartego małżeństwa w formie wyznaniowej (judaizmie) wymagane było sporządzenie i zarejestrowanie aktu małżeństwa w księgach stanu cywilnego, 7) art. 141 § 4, art. 134, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 151 PostAdmU oraz art. 7, art. 16 § 1, art. 76 § 1, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 KPA oraz art. 138 § 1 pkt 1 KPA w zw. z art. 10 ust. 3 w zw. z art. 55 w zw. z art. 66 ustawy z dnia 2 kwietnia 2009 r. o obywatelstwie polskim poprzez błędne ustalenie "nieślubnego" pochodzenia skarżącego i utraty przez niego wraz z matką z dniem 29 listopada 1948 r. obywatelstwa polskiego. 8