skiego była odmienna, niż ocena dokonywana przez skarżącego. Brak jest podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 1145 KPC w zw. z art. 1146 KPC w zw. z art. 1147 KPC albowiem organ nie kwestionował podstawy prawnej wydania tego orzeczenia, kwestii merytorycznych z niego wynikających ani jego znaczenia, nie kwestionował zawarcia małżeństwa w formie religijnej. Orzeczenie Sądu Rabinackiego z 2017 r. dotyczy potwierdzenia małżeństwa zawartego przez rodziców wnioskodawcy w 1939 r. W dacie wydawania tego Orzeczenia rodzice wnioskodawcy nie żyli, i nie brali również udziału w postępowaniu prowadzonym przez Sąd Rabinacki, co ma szczególne znaczenie w aspekcie m.in. przesłanki negatywnej z pkt 3 art. 1146 KPC Orzeczenie Sądu Rabinackiego nie zostało umiejscowione w polskich księgach aktu stanu cywilnego, nie była też prowadzona sprawa przed sądem powszechnym zakończona wydaniem prawomocnego orzeczenia. W zakresie złożonego przez wnioskodawcę aktu urodzenia Sąd wskazał, że organ nie zakwestionował podstaw prawnych do sporządzenia przedmiotowego dokumentu. Niewątpliwie akt urodzenia potwierdza fakt urodzenia dziecka, datę i miejsce oraz nazwiska i imiona rodziców, nie stanowi natomiast dowodu na okoliczność zawarcia związku małżeńskiego przez rodziców dziecka (por. wyrok NSA z 25 kwietnia 2008 r., sygn. II OSK 172/07). W aktach sprawy znajduje się korespondencja związana ze sporządzeniem przedmiotowego aktu i wynika z niej jednoznacznie, że kwestia ślubnego pochodzenia skarżącego, została ustalona nie na podstawie aktu małżeństwa rodziców skarżącego (który nie istnieje) ale na podstawie innych dokumentów sporządzonych na podstawie oświadczeń wnioskodawcy, czy zaświadczenia z karty rejestracyjnej obozu dla uchodźców "G.". Bezzasadne są zarzuty skargi dotyczące kwestii uznania dziecka przez ojca wnioskodawcy. W toku postępowania strona nie podnosiła, że nastąpiło uznanie dziecka przez ojca ale twierdziła, że wnioskodawca jest dzieckiem ślubnym. Natomiast na etapie składania skargi podniesiona została nowa okoliczność, co w ocenie Sądu potwierdza tylko fakt podawania przez stronę różnych danych na użytek prowadzonego postępowania. Akt urodzenia został również sporządzony w toku prowadzenia niniejszego postępowania. W odniesieniu do zaświadczenia z obozu, Sąd podzielił ocenę dokonaną przez organ, że przedmiotowe zaświadczenie nie można uznać za dowód na zawarcie związku małżeńskiego. Z tego dokumentu wynika tylko, że matka wnioskodawcy figurowała w karcie rejestracyjnej pod nazwiskiem ojca wnioskodawcy, co wynikało z braku dokumentów tożsamości osób przebywających na terytorium Niemiec po zakończeniu wojny, jak również faktu, że rejestracja następowała wyłącznie na podstawie oświadczeń. Wobec powyższego, zdaniem Sądu, niezasadne są zarzuty skargi z pkt 4. W ocenie Sądu, zasadnie organ ustalił, że wnioskodawca w dacie urodzenia nabył obywatelstwo polskie na podstawie przepisu art. 4 w zw. z art. 5 ustawy o obywatelstwie Państwa Polskiego, przez urodzenie – jako dziecko nieślubne – z matki R. B. z domu J. Organ przeprowadził wnikliwe postępowanie ustalając, że matka wnioskodawcy w dacie urodzenia skarżącego posiadała obywatelstwo polskie i Sąd w całości podzielił ustalenia i ocenę dokonaną przez organ w tym zakresie. W konsekwencji Sąd, za niezasadny uznał zarzut z pkt 1 skargi, albowiem powyższe ustalenie organu wynika jednoznacznie z uzasadnienia decyzji. Organ ustalił, że matka wnioskodawcy nabyła obywatelstwo izraelskie w dniu (...) listopada 1948 r. W dacie tej nie pozostawała ona w związku małżeńskim, a wnioskodawca był małoletni. Zasadnie organ uznał więc, że matka wnioskodawcy utraciła obywatelstwo polskie wobec zaistnienia przesłanek z art. 11 ustawy o obywatelstwie Państwa Polskiego, matka wnioskodawcy nie podlegała bowiem powszechnemu obowiązkowi wojskowemu w Polsce. Utraciła więc obywatelstwo polskie z mocy wyżej powołanego art. 11 przez nabycie obywatelstwa izraelskiego, a wraz z nią utracił obywatelstwo polskie na podstawie przepisu art. 11 ustawy jej małoletni syn M. B., który również w tej dacie nabył obywatelstwo izraelskie. Organ wnikliwie uzasadniał przyjętą w tym względzie ocenę, a Sąd podzielił pogląd zaprezentowany w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 maja 2015 r. sygn. akt. II OSK 2407/13 w zakresie jednolitości obywatelstwa rodziców i ich dzieci, w szczególności jednolitość obywatelstwa matki i nieślubnego dziecka, dokonany w oparciu o wykładnię systemową art. 11 ustawy z dnia 20 stycznia 1920 r. o obywatelstwie Państwa Polskiego. Sąd nie podzielił wywodów skargi, że powyższa wykładnia jest niedopuszczalną wykładnią rozszerzającą art. 13 ww. ustawy. Biorąc pod uwagę ówczesne uwarunkowania obyczajowe, pozycję kobiet w rodzinie, życiu społecznym i zawodowym, niewątpliwie zasadne jest stosowanie analogicznego rozwiązania jak przy utracie obywatelstwa przez męża i ojca na żonę i dzieci do 18 roku życia. W przedmiotowej sprawie zaistniała również kwestia pozbawienia ochrony prawnej dziecka w związku z utratą przynależności państwowej albowiem wnioskodawca ma obywatelstwo izraelskie, a dopiero po kilkudziesięciu latach wystąpił o potwierdzenie innego obywatelstwa. Zasadnie organ ustalił również, że po utracie obywatelstwa polskiego, wnioskodawca w okresie późniejszym go nie nabył. Z tych względów niezasadny jest zarzut z pkt 5 skargi. Organ prowadził postępowanie zgodne z wytycznymi wynikającymi z wyroku NSA i zgromadził pełen materiał dowodowy. Brak jest podstaw do przyjęcia, że organ dokonał oceny prawnej sprzecznej z rozstrzygnięciem NSA. Z uzasad- 7