Sąd podał, że pozbawione znaczenia z punktu widzenia art. 14 u.z.p. twierdzenia uczestnik Stowarzyszenia (...) w
K., że zgoda na zgromadzenie Marsz (...) stanowić będzie akceptację nieobyczajnego zachowania uczestników parady
(...), publiczne promowanie homoseksualizmu, a przez to obrażanie uczuć religijnych wielu obywateli K..
Odnosząc się do tego argumentu stanął na stanowisku że zakaz zgromadzeń w żadnym razie nie może wynikać z
tego, że organ władzy publicznej nie akceptuje stanowiska osób biorących udział w zgromadzeniu. Zadaniem organów
władzy publicznej jak i sądów nie jest analizowanie haseł, idei i treści, które nie naruszają przepisów obowiązującego
prawa, a którym służyć ma zgromadzenie.
Uczestnik Stowarzyszenie (...) w K. zaskarżył powyższe postanowienie w całości, wnosząc o jego zmianę i oddalenie
odwołania K. Z. od decyzji Prezydenta Miasta K. o zakazie zgromadzenia.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił:
1) naruszenie art. 14 pkt. 2 ustawy Prawo o zgromadzeniach przez błędną ocenę, jakoby parada (...) nazwana Marszem
(...)nie zagrażała zdrowiu dzieci i młodzieży - uczestników dorocznego Festiwalu (...);
2) zaniechanie rozpoznania zarzutu faszystowskiego charakteru Marszu (...) w powołanych w piśmie uczestnika i
podnoszonych na posiedzeniu Sądu treści (...) str. 45 wskazujących, iż promocja homoseksualizmu była częścią planu
Himmlera mającego na celu wyniszczenie Żydów, Polaków, Rosjan i Ukraińców.
W uzasadnieniu środka zaskarżenia uczestnik wskazał, że rozpoznając kwestię kolizji Marszu(...)z(...)Festiwalem (...)
K. 2019, Sąd I Instancji nie uwzględnił wielkości wydarzenia, ponieważ w dniach 11-21 lipca 2019 r. do K. przyjedzie
młodzież z całej Polski i innych krajów w liczbie kilku tysięcy osób, które będą przebywać na terenie całego miasta, w
tym również na trasie przemarszu (...), zaplanowanej w centrum K.. Podniósł, że w (...) Centrum (...) będą odbywać się
warsztaty, ale weźmie w nich udział jedynie część młodzieży. Zdaniem skarżącego nie ma takiej możliwości, by wielu
harcerzy nie zetknęło się z paradą, z bezpośrednim doświadczeniem nieobyczajności ze strony uczestników parady, jak
również z obrazą uczuć religijnych. Zdaniem uczestnika o ile zachowanie paradujących nie będzie fizycznie agresywne
i w kontekście art. 14 pkt. 2 ustawy o zgromadzeniach nikt ze strony parady nie dozna uszczerbku fizycznego, to nie
oznacza, iż parada nie zagrozi zdrowiu psychicznemu młodzieży.
Uczestnik zarzucił również, że zarzut dotyczący faszystowskiego charakteru parady został całkowicie pominięty przez
Sąd, mimo iż w uzasadnieniu postanowienia przywołano Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 stycznia 2006
r. sygn. akt K 21/05 odnośnie zgromadzeń , w którym wskazano na konieczność nie przekraczania prawnie ustalonych
zakazów m.in. propagujących ideologię faszystowską.
Skarżący odniósł się do pamięci o zbrodniczych planach faszystowskich z okresu II Wojny Światowej, podając,
że promocja homoseksualizmu oraz aborcji była treścią planu Himmlera , mającego na celu wyniszczenie Żydów,
Polaków, Rosjan i Ukraińców. Jego zdaniem środowiska homoseksualne w sposób świadomy lub nieświadomy szerzą
dzisiaj poglądy takie jak opisane w planie Himmlera. Uczestnik dodał, że zgodnie z art. 256 § 1 k.k. propagowanie
faszystowskiego lub innego totalitarnego ustroju państwa stanowi przestępstwo. Podniósł również, że art. 55 ustawy
o Instytucie Pamięci Narodowej mówi: „Kto publicznie i wbrew faktom zaprzecza zbrodniom, o których mowa w art.
1 pkt 1 (zbrodnie nazistowskie), podlega grzywnie lub karze pozbawienia wolności do lat 3".
Autor zażalenia wniósł o orzeczenie o ponoszenie kosztów postępowania w oparciu o art. 520 § 1 k.p.c.
Rozpoznając zażalenie Sąd Apelacyjny rozważył:
Środek odwoławczy Stowarzyszenia nie jest uzasadniony i podlega oddaleniu.
Na wstępie zauważyć należy, że zgodnie z powszechnie aprobowaną wykładnią normy art. 14 pkt 1 i 2 ustawy
z dnia 24 lipca 2015 r. Prawo o zgromadzeniach (j.t. Dz. U. z 2019 r., poz. 631), organy władzy publicznej, w