równało się ich uniewinnieniu. W związku z tym należało zaakceptować rozstrzygniecie Sądu I instancji w tym zakresie,
zgodnie z zasadą in dubio pro reo z art. 5 § 2 KPK należało rozstrzygnąć na korzyść oskarżonych.
Jedynie na marginesie można zauważyć, że wskazane wyżej miejsca rozklejania ulotek i nalepek nie są kojarzone jednoznacznie z miejscami zamieszkania lub kultu religijnego muzułmanów, wyznawców judaizmu oraz osób narodowości
romskiej.
Niezależnie od powyższego rozstrzygnięcia, wypada zauważyć, że całkowicie chybiony i sprzeczny z regułą ne peius
wyrażoną w art. 454 § 2 KPK był alternatywny wniosek apelacji prokuratora o skazanie oskarżonych: F.P., K.S. (2),
W.C., G.D., M.R., K.P. (1), K.S. (1), T.M. (1) i P.G. (1) za zarzucone im przestępstwa, z uwzględnieniem kumulatywnej
kwalifikacji prawnej z art. 257 KK i wymierzenie odpowiednich kar pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem
ich wykonania.
Kwestia uprzedniego skazania P.Z. (1) za przestępstwa tożsame z zarzutami pozostałych oskarżonych
Na poparcie zarzutów przedstawionych w swojej apelacji, a także wspierając przekonanie o mankamentach zaskarżonego
wyroku wskazanych w tym środku odwoławczym, prokurator podniósł, że oskarżony P.Z. (1), którego skazano w trybie
art. 335 § 1 KPK w zw. z art. 343 KPK bez przeprowadzenia rozprawy, wyrokiem Sądu Okręgowego we Wrocławiu z
dnia 12 kwietnia 2011 r. sygn. akt III K - 4/11 (k. (...), t. XLII) za przestępstwa z art. 258 § 1 i 3 KK oraz z art. 256 § 1 KK
i art. 257 KK w zw. z art. 11 § 2 KK i art. 12 KK i art. 65 § 1 KK. Zarzuty te były tożsame z tymi, od których częściowo
uniewinniono pozostałych oskarżonych w niniejszym postępowaniu.
Czytając apelację prokuratora ma się wrażenie, że w ocenie oskarżyciela publicznego uprzednie skazanie P.Z. (1) przesądzało o błędnych ustaleniach faktycznych Sądu I instancji zawartych w zaskarżonym wyroku, że brak jest wystarczających dowodów na istnienie zorganizowanej grupy przestępczej (art. 258 § 1 i 3 KK) oraz na publiczne znieważanie
przez oskarżonych grup ludności z powodu ich przynależności etnicznej, wyznaniowej i rasowej poprzez rozkolportowanie ulotek na przystankach MPK oraz na drzwiach wejściowych do klatek schodowych budynków mieszkalnych, a także
w trakcie koncertów (art. 257 KK).
Taka ocena nie jest uzasadniona i nie uwzględnia tego, że Sąd I instancji orzekający w niniejszym postępowaniu nie był
związany wyrokiem Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 12 kwietnia 2011 r. sygn. akt III K - 4/11 (k. (...), t. XLII),
gdyż miał zagwarantowaną samodzielność orzeczniczą w myśl art. 8 KPK.
Zgodnie z art. 8 § 1 KPK sąd karny rozstrzyga samodzielnie zagadnienia faktyczne i prawne oraz nie jest związany rozstrzygnięciem innego sądu lub organu. Oznacza to jednoznacznie, że byłoby rażącym naruszeniem zasad procesowych,
gdyby Sąd I instancji czuł się związany orzeczeniem skazującym P.Z. (1) i swoje ustalenia faktyczne dostosowywał do
wyników postępowania o sygn. III K - 4/11. Przejmowanie ustaleń faktycznych od innego organu procesowego, który
poczynił je we wcześniejszej fazie jurysdykcyjnej w stosunku do oskarżonego, co do którego rozpoznano sprawę odrębnie byłoby naruszeniem nie tylko zasady samodzielności orzeczniczej sądu (art. 8 KPK), ale także zasady swobodnej
oceny dowodów (art. 7 KPK). Sąd musi bowiem każdorazowo dokonać własnych ocen przeprowadzonych przez siebie
dowodów, a ich ocena dokonana poprzednio przez inny organ nie może być dla niego wiążąca. Konieczność dokonania
własnych ustaleń wynika z zasady bezpośredniości (art. 4 KPK), stanowiącej jedną z gwarancji zasady prawdy materialnej
(art. 2 § 2 KPK).
Wreszcie nie można zapominać, że postępowanie wobec oskarżonego P.Z. (1) przeprowadzono w trybie konsensualnym,
bez przeprowadzenia postępowania dowodowego i to mimo tego, że oskarżony ten zaprzeczał swojemu udziałowi z zorganizowanej grupie przestępczej (art. 258 § 1 KK). Nakazywało to potrzebę wnikliwego podejścia do ustaleń faktycznych
wynikających z tego rozstrzygnięcia. Nie są bowiem znane pobudki, jakimi kierował się skazany P.Z. (1), wyrażając zgodę
na wydanie wyroku skazującego w trybie art. 335 § 1 KPK w zw. z art. 343 KPK bez przeprowadzenia rozprawy.
Reasumując, orzeczenie to nie może być probierzem dla ustaleń faktycznych i prawnych zawartych w zaskarżonym wyroku.
Kwestia popełnienia przez oskarżonych: F.P., W.C., P.G. (1), M.R., T.M. (1) i G.D., przestępstw z art. 256 § 1 KK.
Nie zasługiwały na uwzględnienie apelacje wniesione przez obrońców oskarżonych: F.P., W.C., P.G. (1), M.R., T.M. (1)
i G.D., kwestionujących poczynione przez Sąd Okręgowy we Wrocławiu ustalenia faktyczne, rzekomo błędne, i podnoszących zarzuty obrazy przepisów procesowych.
Wbrew tym zarzutom, Sąd I instancji wręcz wzorcowo przeprowadził rekonstrukcję stanu faktycznego na podstawie
wszystkich dostępnych dowodów, w tym wyjaśnień wszystkich oskarżonych, zabezpieczonych u nich przedmiotów związanych z sympatiami narodowo-socjalistycznymi, skinheadowskimi, kibicowskimi oraz skrajnie nacjonalistycznymi, w
30