2) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku mający wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu,
że odbywające się w dniach: 1/2 kwietnia 2006 r. oraz 2/3 sierpnia 2008 r. w D. koncerty miały charakter neonazistowski,
że oskarżony W.C. był współorganizatorem tych koncertów, jak też by na tych koncertach oskarżony ten publicznie propagował totalitarny ustrój państwa i nawoływał do nienawiści na tle różnic narodowościowych, etnicznych, rasowych czy
wyznaniowych - mimo braku jakichkolwiek dowodów w tym zakresie a nadto bez wskazania jakie konkretne zachowania
oskarżonego uznane zostały za publiczne propagowanie ustroju totalitarnego i nawoływanie do nienawiści,
2) rażącą niewspółmierność wymierzonej oskarżonemu kary, przy zastosowaniu wadliwych kryteriów jej wymiaru, polegającą na wymierzenie oskarżonemu W.C. kary 8 miesięcy ograniczenia wolności, polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym, bez uwzględnienia jego
sytuacji zawodowej i rodzinnej.
Podnosząc powyższe zarzuty, obrońca oskarżonego W.C., na podstawie art. 427 § 1 KPK i art. 437 § 2 KPK wniosła o:
1) zmianę wyroku w zaskarżonym zakresie i odmienne orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uniewinnienie oskarżonego
W.C. od popełnienia przypisanego mu czynu,
2) ewentualnie - o uchylenie tego wyroku w zaskarżonym zakresie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania
Sądowi I instancji.
Obrońca oskarżonego G.D., powołując się na przepisy art. 438 pkt 2 i 3 KPK, zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:
1) dowolną, nie zaś swobodną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, polegającą na:
a) bezzasadnym uznaniu wyjaśnień oskarżonego G.D. w części, w której nie przyznał się do udziału w zorganizowanej
przez M.R. akcji rozkolportowania ulotki „(...)” - za niewiarygodne, podczas gdy wnikliwa analiza zebranego w sprawie
materiału dowodowego prowadzi do wniosku przeciwnego,
b) bezpodstawnej odmowie wiarygodności wyjaśnieniom M.R. w części, w której zaprzeczył on udziałowi G.D. w rozkolportowaniu plakatu „(...)”, podczas gdy wnikliwa analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego potwierdza
wiarygodność tejże relacji,
c) bezzasadnym uznaniu wyjaśnień K.P. (1) złożonych w postępowaniu przygotowawczym odnośnie udziału G.D. w akcji
rozkolportowania plakatów zorganizowanej przez M.R. za wiarygodne, podczas gdy całokształt zebranych dowodów, a
w szczególności spójne i logiczne wyjaśnienia K.P. (1) złożone w toku rozprawy przed Sądem jak i wyjaśnienia pozostałych oskarżonych pozwalają na przyjęcie, że obciążenie G.D. było w rzeczywistości niewiarygodne, bo złożone pod
przymusem,
które to uchybienia w efekcie doprowadziły Sąd do poczynienia błędnego ustalenia mającego wpływ na wynik sprawy,
a polegającego na bezzasadnym przyjęciu, iż oskarżony w okresie od stycznia 2009 r. do 11 maja 2009 r. we W. i innych
miejscowościach na terenie kraju, działając w warunkach czynu ciągłego oraz wspólnie i w porozumieniu z F.P., K.S. (2),
M.R. i K.P. (1) propagował totalitarny ustrój państwa oraz nawoływał do nienawiści na tle różnic narodowościowych,
etnicznych, rasowych i wyznaniowych poprzez kolportaż ulotek o takiej treści na przystankach MPK oraz na drzwiach
wejściowych do klatek schodowych budynków mieszkalnych i innych miejscach,
2) niezależnie od powyższego - dopuszczenie się błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku i mających wpływ na jego treść polegającą na przyjęciu, iż ulotki stanowiące zebrany w sprawie materiał dowodowy zawierają
treści propagujące totalitarny ustrój państwa oraz nawołują do nienawiści na tle różnic narodowościowych, etnicznych, rasowych i wyznaniowych, podczas gdy wnikliwa analiza tegoż materiału dowodowego prowadzi do wniosku odmiennego.
Podnosząc powyższe zarzuty, obrońca oskarżonego G.D. wniosła o:
1) zmianę zaskarżonego wyroku w punkcie VIII wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego,
2) ewentualnie - uchylenie wyroku do ponownego rozpoznania.
Obrońca oskarżonych: M.R. i T.M. (1), powołując się na przepisy art. 427 § 1 i 2 KPK i art. 438 pkt 2 i 3 KPK, zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
I. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 410 KPK w zw. art. 7 KPK w zw.
z art. 424 § 1 pkt 1 KPK oraz art. 4 KPK i art. 5 § 2 KPK wskutek zbyt swobodnej oceny zebranego w sprawie materiału
dowodowego bez uwzględnienia dowodów przeciwnych i przyjęcie, że oskarżeni M.R. i T.M. (1) zrealizowali przedmiotowe znamiona przestępstwa opisanego w punktach X i XVI części dyspozytywnej wyroku, bez należytego uzasadnienia,
17