informacji na temat prezentowanych przez wzywającą poglądów oraz jej działalności naukowej, jak również ujemnych
ocen wzywającej, z użyciem określeń powszechnie uznanych za obraźliwe („terf”, czy „transfob”), a ponadto wezwała
do usunięcia skutków dokonanych już naruszeń poprzez usunięcie wpisów na portalach Facebook i Twitter.
[ dowód: wezwanie przedsądowe, k. 262-264 ]
W odpowiedzi na powyższe wezwanie pełnomocnik pozwanej pismem z dnia 19 lipca 2021 r. uznał roszczenia powódki
za całkowicie bezzasadne.
[ dowody: odpowiedź na przedsądowe wezwanie, k. 267-270 ]
Powyższy stan faktyczny sąd ustalił na podstawie dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, których
autentyczność i wiarygodność nie budziła wątpliwości sądu i nie była przedmiotem zarzutów stron. Treść i autorstwo
wpisów w mediach społecznościowych, utrwalona na wydrukach sporządzonych przez strony nie była kwestionowana.
Zeznania świadków nie miały wpływu na rozstrzygnięcie, bowiem świadkowie przedstawiali swoje subiektywne oceny
konfliktu pomiędzy stronami, opowiadając się za jedną, bądź drugą stroną sporu. Najistotniejsze znaczenie miała
ocena prawna okoliczności faktycznych w postaci treści publikacji internetowych. Dowodu z przesłuchania stron
również nie uwzględniono w ustaleniach, uznając, że ich wypowiedzi stanowiły jedynie własne, obarczone brakiem
obiektywizmu, oceny wyżej ustalonych faktów. Dowody z opinii biegłych były zbędne, bowiem okoliczności, które
miały być w oparciu o te dowody ustalone nie wymagały wiadomości specjalnych.
Sąd zważył, co następuje
Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. Powódka oparła swoje roszczenia na przepisie art. 24 k.c., wskazując,
iż pozwana naruszyła jej dobra osobiste. Zgodnie z art. 23 k.c. dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie,
wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność
mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego
niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach. Zgodnie natomiast z art. 24 § 1 k.c. ten, czyje dobro
osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono
bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia,
dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej
treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia
pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. Powołane przepisy zawierają
regulację dotyczącą ochrony dóbr osobistych jednostki jedynie przykładowo wymienionych w art. 23 k.c. Zakładają
one bezprawność działania, która jest wystarczającą przesłanką dla skutecznego domagania się ochrony prawnej
wskazanej w art. 24 k.c. Z kolei zadośćuczynienia dotyczy art. 448 § 1 k.c., w myśl którego w razie naruszenia
dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem
zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę albo zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez
niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia.
Bezprawne jest działanie lub zaniechanie, które jest sprzeczne z porządkiem prawnym, tj. z prawem lub zasadami
współżycia społecznego. Należy podkreślić, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej zapewnia w art. 54 ust. 1 wolność
wyrażania swoich poglądów, pozyskiwania i rozpowszechniania informacji. Również Konwencja o ochronie praw
człowieka i podstawowych wolności (Dz.U. 1993 Nr 61 poz.284) w art. 10 ust. 1 gwarantuje wolność wyrażania opinii.
Oczywiście wolność słowa ma swoje granice, w szczególności ochronie nie podlegają wypowiedzi naruszające dobra
osobiste innych osób, takie jak cześć, czy dobre imię, przy czym chodzi, jak już wspomniano, o naruszenia bezprawne.
Zakres ochrony zależy od tego, czy podnoszone pod adresem strony powodowej zarzuty krytyczne mają charakter
negatywnych ocen, czy też stwierdzenia faktów. Stwierdzenia faktów odnoszą się do zdarzeń lub stanów, które mogą
być obiektywnie ustalone w wyniku postępowania dowodowego. Natomiast treść ujemnych ocen nie podlega kontroli
sądowej w kategoriach prawdy i fałszu, co nie oznacza, że w takim przypadku wolność wyrażania ocen nie podlega
żadnym ograniczeniom. Ujemne oceny mogą być przez sąd skontrolowane z punktu widzenia formy ich wyrażenia.