lewej i prawej, zdarcia naskórka na pierwszym policzku palca II – go prawego z zasinieniem grzbietu prawej dłoni naruszających czynności skóry pokrzywdzonego oraz przewidując możliwość spowodowania ciężkiego uszczerbku na jego zdrowiu i godząc się na to, użył nieustalonego narzędzia ostrego, którym zadał pokrzywdzonemu ranę ciętą szyi o długości 7 cm. i głębokości do 1 cm., która spowodowała wstrząs urazowo – krwotoczny skutkujący zgonem S. M. (1) - który to skutek mógł i powinien przewidzieć. Kwalifikując ten czyn oskarżonego z art. 156 § 3 kk – z pominięciem § 1 tego przepisu Sąd miał na względzie linię orzeczniczą przyjętą przez Sąd Apelacyjny w Łodzi m. in. w sprawie II AKa 45/1. W ocenie Sądu oskarżonemu udowodniona została wina umyślna w postaci zamiaru bezpośredniego - świadomego i celowego uderzenia J. T. (1) odtwarzaczem DVD i swoją głową w jego głową – o której wiedział, że była poddana wcześniej trudnemu zabiegowi operacyjnemu – i przytrzymywanie pokrzywdzonego za ręce co skutkowało u wymienionego obrażeniami ciała w postaci czterech ran centralnej części ciała, rozcięcia głowy, zasinienia twarzy w okolicy czołowo- ciemieniowej prawej, otarcia naskórka na części grzbietowej dłoni po lewej stronie, które naruszyły czynności tych narządów na okres nie dłuższy niż siedem dni – czym wyczerpał znamiona określone w art. 157§ 2 kk. Zgromadzony materiał dowodowy – w tym wyjaśnienia przyznającego się M. S. (1)- ustalenia i poczynione rozważania uprawniają do przyjęcia, że oskarżonemu udowodniona też została wina umyślna w postaci zamiaru bezpośredniego świadomego i celowego naruszenia nietykalności cielesnej B. G. poprzez dwukrotne uderzenie go w krótkim odstępie czasu otwartą ręką w twarz – którym to zachowaniem naruszył dyspozycję art. 217§ 1 kk w zw. z art. 12 kk. Wymierzając oskarżonemu karę po stronie okoliczności obciążających Sąd uznał: wysoki stopień szkodliwości społecznej przestępstwa popełnionego na szkodę S. M. (1) wyrażającej się nie tylko zupełnym brakiem poszanowania dla tak istotnego dobra prawem chronionego jakim było zdrowie i życie wymienionego, ale wręcz lekceważenie jego osoby i tych dóbr poprzez brutalne bicie, wręcz znęcanie się mające cechy maltretowania jego ciała – w szczególności twarzy i głowy, a po podcięciu szyi pozostawienia wymienionego bez jakiejkolwiek pomocy; znaczny stopień szkodliwość społecznej przestępstwa popełnionych na szkodę J. T. (1) i B. G. – wyrażający się jawnym lekceważeniem dla ich zdrowia; lekceważący stosunek do wszystkich pokrzywdzonych; korzystanie ze swoistą premedytacją ze swojej przewagi fizycznej i rozpowszechnianie informacji o pobytach w placówkach penitencjarnych sugerujących że może nie ponosić odpowiedzialności za swoje czyny gdy ktoś nie podporządkuje się jego żądaniom – np. nie da mu papierosów, czy pieniędzy na alkohol; fakt, że oskarżony działał we wszystkich przypadkach właściwe bez żadnego powodu (bo powodem uzasadniającym taką agresję nie mogła być kwestia zwrotu 10 zł – którą to wersję skutecznie wzruszyły zeznania J. T. (1),- podobnie jak i kolejną wersję o obrażeniu konkubiny, którą zresztą sam za to, że nie chciała mu dać pieniędzy na alkohol chciał oparzyć papierosem; fakt, że mając świadomość, iż J. T. (1) był po ciężkim zabiegu operacyjnym głowy – właśnie w tę głowę uderza go ostrokrawędzistym odtwarzaczem i swoją głową; zaś to, że pokrzywdzony poprosił go by nie bił S. M. (1) nie uzasadniała w żaden sposób takiej agresji; wreszcie okolicznością obciążającą jest stan nietrzeźwości oskarżonego. Okoliczności te wskazują na duże natężanie złej woli M. S. (1) co obligowało do uznania stopnia limitującego rozmiar winy – jak to już w/ wskazano – za wysoki (w odniesieniu do czynu z pkt I) i znaczny (w odniesieniu do czynu z pkt II i IV). Wskazując na tak liczne i do tego tak istotne okoliczności stanowiące podstawę do rozważań o wymierzeniu surowej kary nie można było zapomnieć o okolicznościach łagodzących. W pierwszej kolejności należało przeanalizować tryb życia oskarżonego, jego stosunek do innych i poszanowania prawa. Oskarżony nadużywał alkoholu i środków psychoaktywnych a pod ich wpływem był agresywny mimo to rodzina i sąsiedzi nie zgłaszali uwag krytycznych do jego zachowania. Po stronie tych okoliczności należało też zaliczyć niekaralność oskarżonego i jego częściowe przyznanie się do przestępstw będących przedmiotem min. postępowania. Znacząca przewaga okoliczności obciążających nad łagodzącymi uzasadniała zdaniem Sądu powinność ukształtowania wymiaru kary jednostkowej za poszczególne czyny na poziomie określonym w pkt 1, 2 i 3 części dyspozytywnej wyroku