możliwia całkowicie dokonanie oceny toku wywodu, który doprowadził do wydania wyroku. Tylko, bowiem w takim
przypadku uchybienie art. 328 § 2 KPC może być uznane za mogące mieć wpływ na wynik sprawy (por. postanowienie
SN z dnia 5 kwietnia 2002 r., sygn. akt II CKN 1368/00; wyroki SN: z dnia 20 lutego 2003 r., sygn. akt I CKN 65/01;
z dnia 18 marca 2003 r., sygn. akt IV CKN 1862/00; z dnia 17 marca 2006 r., sygn. akt I CSK 63/05; z dnia 4 stycznia
2007 r., sygn. akt V CSK 364/06; z 20 lutego 2008 r., sygn. akt II CSK 449/07). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku z
pewnością nie jest dotknięte tego rodzaju brakami i jego kontrola nie nastręcza trudności. Apelujący upatruje w istocie
naruszenia tego przepisu w braku wskazania przyczyn odmowy wiarygodności i mocy dowodowej części załączonych do
wniosku dokumentów. Zdaniem Sądu Apelacyjnego, za nieuzasadniony należy uznać ten zarzut. Sąd Okręgowy rozpoznaje sprawę w granicach wniosku. Z tego faktu nie wynika konieczność osobnego omówienia przez sąd w uzasadnieniu
wyroku każdego złożonego w sprawie dokumentu. Tym bardziej, iż dokumenty na które powołuje się skarżący zostały
utworzone na bazie przedmiotowych orzeczeń, co do których zapadł negatywny wyrok. Za wystarczające należy uznać
odniesienie się do sformułowanych we wniosku żądań w sposób wskazujący na to, że zostały one przez Sąd I instancji
w całości rozważone przed wydaniem orzeczenia (analogicznie zob. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 24 lipca 2009 r.,
I PK 38/09 i z dnia 24 marca 2010 r., V CSK 296/09).
Natomiast co do zarzutów naruszenia prawa materialnego, to zdaniem Sądu Apelacyjnego, Sąd I instancji prawidłowo
przyjął, iż nie ma podstaw, aby uznać wskazane przez skarżącego orzeczenia Sądu izraelskiego i w związku z tym nie
było podstaw do udzielenia mu ochrony prawnej. W tej kwestii w całości należy podzielić szczegółową argumentację
Sądu Okręgowego zawartą w pisemnym uzasadnieniu postanowienia bez konieczności jej ponownego przytaczania, albowiem rozważania przeprowadzone w tej kwestii przez Sąd I instancji należy uznać za prawidłowe, logiczne, niebudzące
wątpliwości. Sąd Okręgowy swój wywód oparł na przykładach z orzecznictwa oraz stanowisku doktryny, przenosząc to
jednocześnie na grunt niniejszej sprawy. Zdaniem Sądu Apelacyjnego, na podstawie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, przeprowadził prawidłowe rozważania prawne.
Z uzasadnienia postanowienia Sądu I instancji wynika wprost, iż przedmiotowe orzeczenia nie mogą zostać uznane, albowiem byłoby to niezgodne z zasadami porządku prawnego w naszym kraju.
Jest rzeczą logiczną, że obowiązujący przez 1 lipca 2009 r. przepis art. 1146 § 1 pkt 5 KPC nie może być rozumiany
jako wprowadzenie wymagania, aby orzeczenia zagraniczne były całkowicie zgodne z wszystkimi w grę wchodzącymi
przepisami prawa polskiego. Przepis ten wymagał zgodności jedynie z podstawowymi zasadami porządku prawnego
PRL. Przez podstawowe zaś zasady porządku prawnego PRL należało wówczas rozumieć zasady konstytucyjne oraz
zasady rządzące poszczególnymi dziedzinami prawa, zwłaszcza cywilnego, rodzinnego, pracy, a także procesowego (por.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 kwietnia 1978 r. IV CR 65/78).
W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyjaśniono już, że sąd który orzeka o uznaniu wyroku sądu zagranicznego, nie bada
merytorycznej zasadności tego orzeczenia (orzecz. z dnia 5.XI.1975 r. I CR 625/75, OSNCP z 1976 r. poz. 215) i w tym
zakresie Sąd Okręgowy nie poczynił żadnych ustaleń, z których to następnie wyprowadziłby nieprawidłowe konkluzje.
Na uwagę i omówienie zasługuje podniesiona przez uczestnika kwestia jurysdykcji sądu rabinackiego, co do której nie
wypowiedział się zarówno Sąd Okręgowy jak i wnioskodawca.
Orzeczenie z dnia 22 października 2007 r. ustalające zawarcie małżeństwa wydał Okręgowy Sąd Rabinacki w Netania.
Zgodnie z izraelską ustawą o jurysdykcji sądów rabinackich (Rabbinical Courts Jurisdiction- Marriage and Divorce Law,
5713-1953) art. 1 stanowi, że sądom rabinackim przysługuje wyłączna jurysdykcja w sprawach zawarcia małżeństwa i
rozwodów Żydów, którzy są obywatelami lub mieszkańcami Izraela (Matters of marriage and divorce of Jews in Israeł,
being nationals or residents of the State, shall be under the exclusive jurisdiction of rabbinical courts. Natomiast zgodnie
z art. 9 w innych sprawach dotyczących stanu cywilnego, sądom rabinackim przysługuje jurysdykcja jeśli wszystkie
osoby których może dotyczyć rozstrzygnięcie, poddadzą się jurysdykcji sądu rabinackiego (In matters of personal status
of Jews, as specified in article 51 of the Palestine Orders in Council, 1922 to 1947, or in the Succession Ordinance, in
which a rabbinical court has not exlusive jurisdiction under this Law, a rabbinical court shall have jurisdiction after all
parties concerned have expressed their consent thereto). Orzeczenie Okręgowego Sądu Rabinackiego w Netanji z dnia 22
października 2007 r. stwierdza zawarcie małżeństwa zgodnie z religią Mojżesza i Izraela A. S. (2) i P. S. (1) z domu W..
W orzeczeniu stwierdza się jednocześnie, że A. S. (2) zmarł w W. w 1945 roku.
Odnosząc powyższe przepisy do niniejszej sprawy należy przyjąć, iż w zakresie wydania powyższego orzeczenia sąd
rabinacki nie posiadał wyłącznej jurysdykcji. Niewątpliwie A. S. (2) i P. S. (3) byli Żydami, jednak tylko P. S. (3) była
obywatelką i mieszkańcem Izraela. A. S. (2) był natomiast obywatelem Polski i nigdy nie był mieszkańcem Izraela.
Należy zgodzić się ze stanowiskiem uczestnika zawartym w odpowiedzi na apelację, iż brak jurysdykcji sądu rabinackiego
ma znaczenie nie tylko w kontekście klauzuli porządku publicznego, ale również dla oceny realizacji pozytywnych prze9