Sygn. akt VIII Ka 1088 /12
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 28 marca 2013 roku
Sąd Okręgowy w Białymstoku VIII Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2013 roku
sprawy M. M.
oskarżonego o czyn z art. 261 kk w zb. z art. 57 a § 1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Białymstoku
z dnia 25 września 2012 roku sygn. akt XV K 606/ 12
I. Zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy.
II. Kosztami postępowania odwoławczego obciąża Skarb Państwa.
UZASADNIENIE
M. M.został oskarżony o to, że w nocy 28 marca 2012r. dokonał znieważenia pomnika (...)usytuowanego w B.na
skwerze przy ul. (...)/(...)poprzez oddanie moczu na cokół przedmiotowego pomnika, przy czym działał publicznie
bez powodu albo z oczywiście błahego powodu, okazując przy tym rażące lekceważenie porządku prawnego i ogólnie
przyjętych zasad i norm społecznych, tj. o czyn z art. 261 k.k. w zb. z art. 57a §1 k.k.
Sąd Rejonowy w Białymstoku wyrokiem z dnia 25 września 2012 r. w sprawie o sygn. akt XV K 606/12 oskarżonego
M. M.uznał za winnego tego, że w nocy 28 marca 2012 r. na skwerze przy ul. (...)/(...)publicznie dopuścił
się nieobyczajnego wybryku, załatwiając potrzebę fizjologiczną na cokół pomnika (...)tj. popełnienia wykroczenia
określonego w art. 140 k.w. i za czyn ten na podstawie art. 140 k.w. orzekł wobec oskarżonego karę grzywny w
wysokości 700 zł. (siedmiuset złotych);
Zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 50 zł tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania oraz
kwotę 70 zł tytułem opłaty.
Powyższy wyrok, na zasadzie art. 425 § 1 i 2 k.p.k., art. 444 k.p.k., 447§1 k.p.k. w całości na niekorzyść oskarżonego
M. M., zaskarżył prokurator. W oparciu o art. 427 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 438 pkt 2 k.p.k. wyrokowi temu zarzucił
obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k. i art.
410 k.p.k. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i
uwzględnieniu jedynie okoliczności, które przemawiały na korzyść oskarżonego, a w szczególności danie wiary
wyjaśnieniom oskarżonego, pomimo, ich wewnętrznej sprzeczności, skutkiem czego błędnie przyjęto, że oskarżony
swoim zachowaniem wypełnił znamiona wykroczenia z art. 140 k.w., podczas gdy kompletna wszechstronna i zgodna