z zasadami logiki i doświadczenia życiowego analiza całości zebranych dowodów wskazuje, iż oskarżony dopuścił się
zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu.
Wskazując na powyższe, na podstawie art. 437§1 i 2 k.p.k. i art. 454§1 k.p.k. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku
w całości i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja jest bezzasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
W ocenie Sądu Okręgowego Sąd Rejonowy orzekający w niniejszej sprawie, na podstawie zgromadzonego materiału
dowodowego ocenionego zgodnie z zasadami prawidłowego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia
życiowego, przyjął trafne ustalenia w przedmiocie winy i prawno – karnej oceny zachowania oskarżonego M. M..
W szczególności nie budzi wątpliwości prawidłowość przyjęcia przez Sąd I instancji za podstawę ustaleń faktycznych
w przedmiotowej sprawie częściowych wyjaśnień oskarżonego M. M., zeznań świadków Ł. W., B. G.i P. K., a także
protokołu oględzin nagrania z monitoringu wraz z materiałem poglądowym. Z powyższych dowodów niezaprzeczalnie
wynika bowiem, że w nocy 28 marca 2012 roku na skwerze przy ul. (...)/(...)M. M.załatwił swoją potrzebę fizjologiczną
na cokół pomnika (...). Okoliczność ta nie była zresztą kwestionowana w treści złożonego środka odwoławczego.
Apelujący nie zgodził natomiast z przyjęciem, że swoim zachowaniem M. M.dopuścił się jedynie nieobyczajnego
wybryku stanowiącego wykroczenie (art. 140 k.w.), podczas gdy – w jego ocenie – zgromadzony w sprawie materiał
dowodowy wskazuje, iż oskarżony dopuścił się przestępstwa zarzucanego mu aktem oskarżenia tj. znieważył pomnik
(...)działając publicznie, bez powodu albo z oczywiście błahego powodu, okazując przy tym rażące lekceważenie
porządku prawnego i ogólnie przyjętych zasad i norm społecznych (art. 261 k.k. w zb. z art. 57a§1 k.k.).
W ocenie Sądu Okręgowego stanowisko apelującego nie jest zasadne.
Przede wszystkim podkreślić należy, że kontrola odwoławcza zaskarżonego wyroku nie ujawniła żadnych uchybień
procesowych ani innych nieprawidłowości, które mogłyby rzutować na treść zapadłego wyroku. Zarówno przebieg
rozprawy głównej, jak i treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku wskazują, że Sąd Rejonowy wyprowadził wnioski
ocenne z całokształtu okoliczności ujawnionych podczas przewodu sądowego nie naruszając przy tym wskazanych
przez apelującego reguł rzetelnego procesu zdefiniowanych w art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k. i 410 k.p.k..
Przechodząc do meritum sprawy i jednocześnie nie powielając, w pełni akceptowanej przez Sąd Okręgowy,
argumentacji Sądu Rejonowego, podkreślić należy, że sam fakt przyznania się oskarżonego do winy – podobnie jak
sytuacja odwrotna – stanowi fakt procesowy równoprawny z innymi zgromadzonymi w sprawie dowodami i jako taki
podlega konfrontacji z tymi dowodami, co stało się udziałem Sądu Rejonowego w realiach przedmiotowej sprawy i
doprowadziło do wydanego rozstrzygnięcia.
I tak rzeczywiście oskarżony M. M. będąc przesłuchiwanym po raz pierwszy w postępowaniu przygotowawczym w dniu
29 marca 2012 roku (zdarzenie miało miejsce w nocy 28 marca 2012 roku), po odczytaniu mu treści zarzucanego czynu
przyznał się do jego popełnienia, skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień i wyraził wolę dobrowolnego
poddania się karze (k. 16 – 16v). Podczas kolejnego przesłuchania w tym postępowaniu (k. 36 – 36v) nie przyznał się
do przedstawionego mu zarzutu wyjaśniając, że pamięta, iż był pijany i po wyjściu z klubu (...) oddał mocz, ale nie
wie czy na pomnik. Stwierdził, że nie miał na celu lekceważenia pomnika, ponieważ ma szacunek do pomników i do
ludzi, którzy tworzyli historię. Powyższe wyjaśnienia oskarżony podtrzymał na rozprawie przed Sądem (k. 47 – 48).
W ocenie Sądu Okręgowego zestawiając treść wyjaśnień oskarżonego (podczas pierwszego przesłuchania oskarżony
nie składał wyjaśnień) z pozostałym materiałem dowodowym, w tym zwłaszcza z zeznaniami B. G., P. K.i Ł. W.Sąd
Rejonowy słusznie przyznał im walor wiarygodności uznając, że oskarżony nie miał zamiaru, ani nie godził się na to
aby dokonać znieważenia pomnika posadowionego w celu uczczenia osoby (...). Oskarżony odczuwając silną potrzebę
fizjologiczną po prostu zrealizował ją w tym miejscu. Jakkolwiek takie zachowanie należy ocenić jednoznacznie