nia 1948 r. może wskazywać, iż utracił obywatelstwo polskie. Sąd podzielił przy tym wykładnię art. 11 pkt 2 ustawy o obywatelstwie z 1920 r. dokonaną przez Ministra. Odnosząc się do zawartego w skardze zarzutu, że organ nie przeprowadził dowodu z zakresu prawa izraelskiego w zakresie norm prawnych obowiązujących co do poszczególnych rodzajów służby wojskowej i jej wykonywania Sąd podniósł, że przy dokonywaniu wykładni przesłanki wstąpienia do służby wojskowej w państwie obcym, o której mowa w art. 11 pkt 2 ustawy o obywatelstwie z 1920 r. ograniczyć się trzeba do przepisów prawa polskiego. Stanowisko takie zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 grudnia 2007 r. (II OSK 1783/06). Uzasadnione jest to tym, że jest to przesłanka utraty polskiej przynależności państwowej, a więc powinna być oceniana w świetle polskich uregulowań dotyczących służby wojskowej. W świetle powyższej wykładni art. 11 pkt 2 ustawy o obywatelstwie z 1920 r. należało w niniejszej sprawie po uzyskaniu oryginału lub prawidłowo uwierzytelnionego dokumentu wykazującego służbę wojskową uwzględnić w zależności od okresu służby przepisy ustawy o powszechnym obowiązku wojskowym z 1938 r. lub ustawy o powszechnym obowiązku wojskowym z dnia 4 lutego 1950 r. Obie powyższe ustawy uznawały służbę w rezerwie jako służbę wojskową. Skargą kasacyjną I. K. zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie: 1) art. 184 Konstytucji R.P. oraz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) przez to, iż Sąd I instancji zaniechał dokonania kontroli zaskarżonej decyzji, pomimo wydania jej naruszeniem art. 6, 7, 16, 77, art. 138 § 2 i art. 156 § 1 pkt 2 KPA 2) art. 3 § 1 i 2, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 151, a także art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: PostAdmU) ponieważ Sąd I instancji błędnie ustalił stan faktyczny w sprawie nie uwzględniając naruszenia wskazanych przepisów KPA i oddalił skargę na decyzję MSWiA zamiast uchylić tę decyzję z powodu rażącego naruszenia prawa, 3) art. 11 pkt 2 ustawy o obywatelstwie z 1920 r. przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe ich zastosowanie polegające na tym, że Sąd I.instancji utożsamił przymusowe zapisanie (zarejestrowanie) do sił rezerwy w Izraelu z wstąpieniem do służby wojskowej w państwie obcym pomimo tego, że brak było podstaw do przyjęcia, że ojciec skarżącego przyjął faktycznie określone obowiązki w obcym wojsku, a zwłaszcza, że uczynił to dobrowolnie. Naruszenia te, zdaniem skarżącego, miały istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, gdyż w ich wyniku doszło do oddalenia skargi przez Sąd I instancji. W związku z powyższym wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według przepisanych norm. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że Wojewoda Łódzki na podstawie obowiązującego w chwili wydania decyzji stanu prawnego i kierując się jednolitą wykładnią prawa w odniesieniu do art. 11 pkt 2 ustawy o obywatelstwie z 1920 r. prawidłowo zebrał i ocenił materiał dowodowy zarówno pod kątem nabycia jak i utraty przez skarżącego obywatelstwa polskiego. Skarżący wskazał, że organ administracji pozyskał kartę informacyjną Żydowskiego Instytutu Historycznego o osobach ocalałych, która potwierdzała okoliczności wskazywane przez wnioskodawcę. Karty te były sporządzane wyłącznie dla obywateli polskich ocalałych z holocaustu. Wskazuje ona na urodzenie i zamieszkiwanie skarżącego na terytorium Państwa Polskiego. Stąd zebrany materiał dowodowy dawał podstawę Wojewodzie do uznania w ramach swobodnej oceny dowodów, że skarżący nabył i posiadał obywatelstwo polskie. Nie było również powodów do uznania, że decyzja Wojewody zapadła niezgodnie z właściwością miejscową – z treści załączonych dokumentowi i informacji wynikało, że ostatnim miejscem zamieszkania wnioskodawcy w Polsce była Łódź tj. miasto położone w obrębie właściwości miejscowej organu. Brak było również podstaw do uznania, że sposób procesowania Wojewody był na tyle rażący, aby wypaczał sens i prawidłowość decyzji. Skarżący wskazał także, że Sąd niewłaściwie nie uwzględnił zarzutu, że Minister nie przeprowadził jakichkolwiek czynności we własnym zakresie w ramach postępowania nadzwyczajnego celem weryfikacji informacji i dokumentów załączonych do wniosku, co mogłoby dopiero ewentualnie uzasadniać podważenie ostatecznej decyzji w razie ustalenia istnienia wady kwalifikowanej. Z treści uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd również dokonał, niedopuszczalnej w świetle art. 16 KPA, ponownej oceny zebranego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją materiału dowodowego. Skarżący zakwestionował również przyjętą przez Sąd za organem naczelnym wykładnię art. 11 pkt 2 ustawy o obywatelstwie z 1920 r. podtrzymując swoje stanowisko w tej sprawie zawarte w skardze. Podkreślił on przy tym, że brak definicji legalnej i niejasność sformułowania "wstąpienie do służby wojskowej w państwie obcym" nie może być podstawą do przyjęcia rażącego naruszenia prawa przy stosowaniu powyższego przepisu. 4