Postanowieniem z dnia 22 lutego 1957 roku Sąd Powiatowy w L. stwierdził, że po zmarłym dnia 9 maja 1946 roku H. G. prawa do spadku przeszły na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy. (punkt I postanowienia z dnia 22 lutego 1957 roku wydanego w sprawie Ns 183/56) Rewizja od powyższego postanowienia została oddalona. (postanowienie z dnia 17 lipca 1957 oku wraz z uzasadnieniem – akta sprawy Ns 183/56 Sądu Powiatowego w L.) Na podstawie umowy z dnia 24 grudnia 2009 roku, z chwilą jej podpisania, Minister Skarbu Państwa przeniósł nieodpłatnie na rzecz państwowej instytucji kultury – Instytutu Książki w K. całość autorskich praw majątkowych do twórczości J. K., obejmujące wszystkie utworzone przez niego utwory (bezsporne, kopia umowy z dnia 24 grudnia 2009 oku – k.22-24) Fundacja (...) realizując swe zadania polegające na upowszechnianiu nowoczesnych metod edukacji oraz prowadzeniu działalności charytatywnej, w ramach projektu (...) tworzy całkowicie darmową bibliotekę internetową dostępną przez 24 godziny na dobę przez 365 dni w roku. Fundacja stale zabiega o poszerzanie swoich zbiorów i jest zainteresowana wydaniem w formie cyfrowej dzieł J. K.. Realizację powyższego uniemożliwia jej jednak okres ochrony majątkowych praw autorskich wynoszący 70 lat, który jest liczony od końca roku, w którym nastąpiła śmierć autora – oznaczona na dzień 9 maja 1946 roku. (bezsporne, cele działania Fundacji – k. 18-21) J. G. (2) zmarła dnia 9 lutego 1968 roku. Spadek po niej nabyli bratańcy – J. M., Z. P. i S. G. po 1/3 części. (kopia postanowienia Sądu Powiatowego w L. z dnia 25 kwietnia 1968 roku w sprawie II Ns 442/68 – k. 267,241) Spadek po J. M., zmarłej dnia 6 stycznia 1991 roku w L., nabył jej syn A. M. w całości. (odpis postanowienia z dnia 17 czerwca 1991 roku w sprawie II Ns 167/91 Sądu Rejonowego w Lublinie – k. 252) Spadkobiercami S. G., zmarłego dnia 27 lutego 1986 roku, są: jego syn D. G. i żona W. G., obecnie nosząca nazwiska C.M.. (bezsporne – wyjaśnienia M. P. - k. 292v, kopia pisma – k. 268) Spadek po Z. P. (Z. P.), zmarłej dnia 16 października 1998 roku w L., na podstawie testamentu nabyli: syn M. P. i H. P. po ½ części każdy z nich. (odpis postanowienia z dnia 4 listopada 1998 roku w sprawie II Ns 2179/98 Sądu Rejonowego w Lublinie – k. 251) Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie obdarzonych wiarą, wyżej powołanych dowodów, których miarodajność i autentyczność nie była kwestionowana oraz na podstawie faktów powszechnie znanych. Sąd Rejonowy zważył, co następuje. Wniosek Fundacji (...) z siedzibą w W. zasługiwał na uwzględnienie, przy czym w ocenie Sądu Rejonowego zasadnym było stwierdzenie zgonu H. G. z dniem 7 sierpnia 1942 roku. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zgodnie z art. 539 KPC dowód, że osoba uznana za zmarłą albo której zgon został stwierdzony pozostaje przy życiu lub że śmierć jej nastąpiła w innej chwili niż chwila oznaczona w orzeczeniu, może być przeprowadzony tylko w postępowaniu unormowanym w oddziale „Uchylenie postanowień orzekających uznanie za zmarłego lub stwierdzenie zgonu”. Stosownie do dyspozycji art. 542 KPC w wypadku udowodnienia innej chwili śmierci niż oznaczona w postanowieniu o uznaniu za zmarłego, sąd uchyla postanowienie o uznaniu za zmarłego, gdy równocześnie stwierdza zgon. Interes prawny wnioskodawcy do złożenia wniosku w niniejszej sprawie nie był kwestionowany i w świetle złożonych dokumentów nie budził również wątpliwości Sądu (art. 541 § 1 KPC) Postanowienie Sądu Powiatowego w L. z dnia 30 listopada 1954 roku w sprawie oznaczonej sygnaturą akt Ns 2460/53 w przedmiocie uznania H. G. za zmarłego z dniem 9 maja 1946 roku zostało wydane w oparciu o przepisy obowiązującego ówcześnie dekretu z dnia 29 sierpnia 1945 roku Prawo osobowe (Dz.U. z 1945 r. Nr 40, poz. 223). Sąd Powiatowy w L. określając chwilę śmierci H. G. w tymże postanowieniu kierował się przepisami rzeczonego dekretu i wynikającymi z zawartych tamże unormowań domniemaniami. Wskazać należy, że orzeczenie o uznaniu za zmarłego służy jedynie ustaleniu faktu i momentu śmierci osoby fizycznej w sytuacji, w której oparcie się na biologicznym fakcie śmierci nie jest możliwe, a przy tym śmierć nie jest niewątpliwa w rozumieniu art. 535 KPC Zgodnie z art. 316 § 1 KPC w zw. z art. 13 § 2 KPC Sąd wydając orzeczenie bierze pod uwagę stan rzeczy z chwili orzekania. 4