Całkowicie chybioną jest argumentacja mająca wspierać drugi z zarzutów, a mianowicie ten, że Sąd I instancji nie odniósł się do tezy skarżącego o tym, iż przeprowadzenie marszu będzie prowadziło do propagowania ideologii faszystowskiej, której elementem składowym było niezakazywanie homoseksualizmu. Rzeczywiście Sąd I instancji w motywach zaskarżonego orzeczenia nie odniósł się do niej. Nie jest to jednak wada mająca wpływ na treść rozstrzygnięcia poddanego kontroli instancyjnej. Celem przeprowadzenia zgromadzenia jest promocja praw człowieka jako uniwersalnej wartości na której m. in opiera się państwo demokratyczne , w tym praw osób (...), a także ochrona przed dyskryminacją, które gwarantowane są normami rangi konstytucyjnej. Oczywistym zatem jest dla Sądu Apelacyjnego , że odbycie Marszu (...) i jego przebieg nie będzie stanowił formy propagowania ideologii faszystowskiej. Wskazywanie dodatkowej argumentacji mającej wspierać ten , nie budzący wątpliwości wniosek, Sąd uznaje za zbędne. Z podanych wyżej przyczyn, w uznaniu zażalenia za nieuzasadnionego, Sąd orzekł o jego oddaleniu na podstawie art.385 kpc w zw z art. 397 §2 kpc oraz art. 16 ust. 7 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. Prawo o zgromadzeniach (j.t. Dz. U. z 2019 r., poz. 631). Postawą rozstrzygnięcia o kosztach postępowania zażaleniowego była norma art. 520 § 1 k.p.c.