tego gówna", czym miał obrazić uczucia religijne innych osób, m.in. R. N. w lutym 2008 r., H. F. w nieustalonym okresie czasu pomiędzy 13 września 2007 a 2008 r., Z. K. w drugiej połowie 2009 r., A. J. w grudniu 2009 r., J. S. na przełomie 2009 i 2010 r., tj. o popełnienie czynu z art. 196 KK. Sąd Rejonowy w G. rozpoznawał sprawę oskarżonego A. D. dwukrotnie. Po raz pierwszy wyrokiem z dnia 18 sierpnia 2011 r., sygn. akt (...) (k. 499, t. III) uniewinnił A. D. od popełnienia zarzucanego mu przestępstwa. Zgodnie z wyrażanym w tym orzeczeniu stanowiskiem oskarżony nie mógł popełnić zarzucanego mu przestępstwa działając w zamiarze ewentualnym. Wyrok ten zaskarżyli: prokurator oraz oskarżyciel posiłkowy R. N. i jego pełnomocnicy. Między innymi prokurator w swojej apelacji podniósł zarzut błędu w ustaleniach faktycznych oraz obrazy prawa materialnego, tj. art. 196 KK, art. 9 § 1 KK, wskazując na niesłuszne uznanie, iż przedmiotowy czyn zabroniony może zostać popełniony jedynie umyślnie w zamiarze bezpośrednim, co skutkowało uniewinnieniem oskarżonego A. D. od zarzucanego mu aktem oskarżenia przestępstwa. Zdaniem skarżącego, zgodnie z treścią dyspozycji przepisu 196 KK, sprawca przestępstwa polegającego na obrazie uczuć religijnych może działać również w zamiarze ewentualnym, to jest gdy przewidując możliwość popełnienia przez niego tego przestępstwa. W związku z treścią zarzutów apelacyjnych, Sąd Okręgowy w G. postanowieniem z dnia 29 maja 2012 r., sygn. akt (...) przekazał do rozstrzygnięcia Sądowi Najwyższemu zagadnienie prawne: "czy przestępstwo z art. 196 KK można popełnić jedynie działając w zamiarze bezpośrednim, czy także w zamiarze ewentualnym?" (k.845, t. V). Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 29 października 2012 r., I KZP 12/12 wskazał, że "przestępstwo określone w art. 196 KK popełnia ten kto swoim zamiarem bezpośrednim lub ewentualnym obejmuje wszystkie znamiona tego występku" (k. 866, t.V). W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy w G. wyrokiem z dnia 8 stycznia 2013 r., sygn. akt (...) (k. 934, t. V), uchylił zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego w G. i przekazał sprawę temu sądowi do ponownego rozpoznania. Rozpoznając sprawę ponownie Sąd Rejonowy w G. wyrokiem z dnia 3 czerwca 2013 r., sygn. akt (...) (k.1072, t. VI), uniewinnił A. D. od popełnienia zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu. Wydając tej treści orzeczenie Sąd I instancji uznał, że nie można oskarżonemu przypisać zamiaru ewentualnego albowiem nie godził się on na to, iż swoim zachowaniem obrazi uczucia niesprecyzowanych osób, które mogły obejrzeć jego koncert w Internecie. Apelacje od tego wyroku wnieśli: prokurator, oskarżyciel posiłkowy R. N. i jego pełnomocnik, pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego Z. K. Sąd Okręgowy w G. wyrokiem z dnia 11 lutego 2014 r., sygn. akt (...), zaskarżony wyrok utrzymał w mocy, uznając wszystkie wniesione apelacje za oczywiście bezzasadne. Kasacje od orzeczenia Sądu II instancji wywiedli: Prokurator Prokuratury Okręgowej w G. oraz pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego R. N. Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego zarzucił rażące naruszenie prawa mające istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 433 § 2 KPK w zw. z art. 457 § 3 KPK, poprzez niewłaściwe przeprowadzenie kontroli apelacyjnej i zaniechanie należytego rozważania zarzutów apelacji pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego R. N., a także poprzez wyraźną sprzeczność logiczną wywodów zawartych w uzasadnieniu wyroku; art. 433 § 2 KPK w zw. z art. 457 § 3 KPK, art. 183 § 1 KPK, art. 2 § 2 KPK, art. 9 § 1 KPK, poprzez zaakceptowanie naruszenia tych norm przez Sąd I instancji, które de facto przyznał świadkowi P. W. prawo odmowy udzielenia odpowiedzi na pytanie, w sytuacji gdy takie prawo zgodnie z ustawą mu nie przysługiwało, co skutkowało niewyjaśnieniem wszystkich istotnych okoliczności czynu, o których świadek ten posiadał wiedzę; art. 433 § 2 KPK w zw. z art. 457 § 3 KPK, art. 424 § 1 KPK, art. 183 § 1 KPK i art. 180 § 2 KPK, poprzez zaakceptowanie braku wyjaśnienia w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji, na jakiej podstawie Sąd ten zezwolił świadkowi P. W. na uchylenie się od udzielenia odpowiedzi na pytanie, mimo, że pytanie dotyczyło fundamentalnej (biorąc pod uwagę motywy rozstrzygnięcia Sądu I i II instancji) kwestii związanej z ustaleniem osoby pokrzywdzonej czynem zarzucanym oskarżonemu; art. 433 § 2 KPK w zw. z art. 457 § 3 KPK, art. 4 KPK, poprzez zaakceptowanie (stanowiącego zarzut apelacji R. N.) naruszenia zasady obiektywizmu (przejawiającego się w "sporządzeniu" niezwykle obszernego uzasadnienia w 10 minut, czyli de facto sporządzenie takiego uzasadnienia przed rozprawą) i zaakceptowanie przez to również naruszenia art. 406, 408 i 418 KPK - skoro Sąd "wyprzedził" tok rozprawy, sporządzając przed przeprowadzeniem wszystkich dowodów (w tym istotnych - jak zeznań świadka W. i zeznań świadka W.) na piśmie "najważniejsze powody wyroku" w rozumieniu art. 418 § 3 KPK Ponadto zarzucił obrazę art. 433 § 2 KPK w zw. z art. 457 § 3 KPK, art. 442 § 3 KPK, poprzez zaakceptowanie podniesionego w apelacji pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego Z. K. odstąpienia przez Sąd I instancji od związania rozstrzygnięciem Sądu Okręgowego w G. z dnia 8 stycznia 2013 r., poprzez brak ustalenia, czy uczucia te zostały obrażone dopiero w momencie obejrzenia nagrania, czy też już w momencie zapoznania się z relacją z tego incydentu w inny sposób - co miało zdaniem wnoszącego kasację fundamentalne znaczenie 4