„Twierdzi się przy tym, że uznanie twórczości artystycznej za okoliczność wyłączającą bezprawność czynu godziłoby
w spójność systemu prawnego, pozwalało na popełnianie czynów sprzecznych z prawem, ubierając je w szaty działalności
twórczej artystycznej, wreszcie przyznawałoby priorytet sztuce nad innymi chronionymi prawem dobrami.”
Patrz podobne
„Sąd Najwyższy, orzekając w trybie kasacji, nie jest władny dokonywać ponownej oceny dowodów i na podstawie
własnej oceny kontrolować poprawność dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych. Oczywistym jest, że z punktu widzenia postępowania kasacyjnego ustawodawca nie różnicuje przypadków "innego rażącego naruszenia prawa", o jakim
mowa w art. 523 § 1 KPK, w zależności od tego, czy mamy do czynienia z przepisem prawa materialnego, czy też z przepisem prawa procesowego (zob. postanowienie SN z dnia 30 lipca 2014 r., IIV KK 213/14 Prok.i Pr.-wkł. 2014/11-12/10).
Przy tej części rozważań dostrzec także wypada, że skuteczne podniesienie pod adresem Sądu odwoławczego zarzutu
sprowadzającego się do kwestionowania ustaleń faktycznych możliwe jest, co do zasady wówczas, gdy sąd ten poczynił
własne ustalenia faktyczne, odmienne od tych, które stanowiły podstawę orzeczenia Sądu I instancji lub też nowe ustalenia
faktyczne, naruszając przy tym określoną w powołanej normie zasadę swobodnej oceny dowodów (zob. postanowienia
Sądu Najwyższego: z dnia 5 sierpnia 2003 r., IIII KK 11/03 z dnia 4 maja 2005 r., III KK 399/04 z dnia 6 marca 2007
r., IIV KK 362/06. W omawianej sprawie Sąd odwoławczy nie poczynił odmiennych ustaleń faktycznych i zaaprobował
ocenę dowodów, a w konsekwencji ustalenia faktyczne, poczynione przez Sąd a quo. Nie można skutecznie wywodzić
zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, li tylko na podstawie powzięcia odmiennej - niż uczyniły to orzekające Sądy
- oceny dowodów.”
Patrz podobne
„Sam fakt opowiedzenia się przez sąd za określonym, jednym z możliwych poglądów prawnych nie może stanowić
o rażącym naruszeniu prawa materialnego, jeśli stanowisko takie jest uargumentowane i właściwie uzasadnione. W tej
sytuacji trudno przyjąć zasadność zarzutów sformułowanych w obu kasacjach, a przeprowadzony wywód prowadzi do
wniosku, że A. D. ani wydzierając kartki z Pisma Świętego, ani formułując wypowiedź objętą treścią zarzutu aktu oskarżenia nie wyczerpał swoim działaniem znamion przestępstwa z art. 196 KK. Podkreślenia wymaga, że istotą przestępstwa
z art. 196 KK jest to, że pokrzywdzony, którego uczucia zostały obrażone przez publiczne znieważenie przedmiotu czci
religijnej winien niejako bezpośrednio doznać tej obrazy. Obraza uczuć religijnych nie może sprowadzać się do tego,
że pokrzywdzony niejako "poszukuje" zdarzeń, sytuacji, które mogłyby jego uczucia obrażać, stojąc na stanowisku, że
obowiązkiem każdego współobywatela bądź współmieszkańca jest takie zachowanie, które nie będzie z jednej strony
prowadziło do publicznego znieważenia przedmiotu czci religijnej i w konsekwencji obrażała uczuć religijnych. Prowadzi to do wniosku, że obrażony w uczuciach religijnych może być ten, kto był obserwatorem zniewagi przedmiotu czci
religijnej, a nie ten, który dowiedział się o takim znieważeniu, nawet publicznym, po jakimś czasie lub wręcz poszukiwał
informacji o takim znieważeniu.”
Patrz podobne
Skład sądu
Sentencja
Sąd Najwyższy w sprawie A. D. oskarżonego z art. 196 KK, po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 5 marca
2015 r. kasacji, wniesionych przez Prokuratora Okręgowego i pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego od wyroku Sadu
Okręgowego w G. z dnia 11 lutego 2014 r., utrzymującego w mocy wyrok Sadu Rejonowego w G. z dnia 3 czerwca 2013
r., oddalił kasacje jako oczywiście bezzasadne (…).
Uzasadnienie
A. D. został oskarżony o to, że: w dniu 13 września 2007 r. w G., podczas koncertu zespołu muzycznego "B." w klubie U.,
znieważył publicznie przedmiot czci religijnej w postaci Pisma Świętego poprzez jego podarcie i rozrzucenie w kierunku
widowni koncertu, używając przy tym słów: "to jest księga kłamstw, pieprzyć to gówno, pieprzyć tę hipokryzję, żryjcie z
3