instancyjna oceny dowodów nie obejmuje sfery przekonania sędziowskiego, jaka wiąże się
z bezpośredniością przesłuchania, sprowadza się natomiast do sprawdzenia, czy ocena ta
nie wykazuje błędów natury faktycznej (niezgodności z treścią dowodu, pominięcia
pewnych dowodów) lub logicznej (błędności rozumowania i wnioskowania) albo czy nie
jest sprzeczna z doświadczeniem życiowym lub wskazaniami wiedzy. Tak więc dokonanie
przez sąd odwoławczy nowej, odmiennej oceny dowodów jest uzasadnione tylko wówczas,
gdy w wyniku kontroli odwoławczej stwierdzona zostanie dowolność oceny poczynionej
przez Sąd I instancji (pomijając kwestię nowych dowodów). Jeżeli natomiast ocena
dokonana przez sąd pierwszej instancji pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k., nie ma podstaw
do zmieniania jej w postępowaniu odwoławczym.
W realiach niniejszej sprawy nie sposób dopatrzeć się przekroczenia przez Sąd I instancji
granic swobodnej oceny dowodów. Wniesiona przez obrońcę apelacja stanowią jedynie
polemikę z dokonaną przez Sąd Okręgowy oceną dowodów. Mianowicie skarżący domaga
się ich odmiennej oceny, jednak nie wskazuje żadnych rzeczowych argumentów, które
podważałyby ocenę przedstawioną w tym zakresie w części motywacyjnej wyroku. Jednak
dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób odmienny
od oczekiwań stron procesowych nie stanowi naruszenia przepisów art. 7 k.p.k.
(Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 lutego 2014 r., II KK 17/14). Dlatego też
zawartej w apelacji argumentacji w tym zakresie nie sposób podzielić.
Sąd Okręgowy oparł swoje ustalenia faktyczne na całokształcie istotnych dla
rozstrzygnięcia sprawy okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej zgodnie z
dyspozycją art. 410 k.p.k. i dokonał prawidłowej oceny zebranych w sprawie dowodów, w
tym wyjaśnień oskarżonego oraz zeznań przesłuchanych w sprawie świadków.
Sąd I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny w zakresie przypisanych oskarżonemu
rozbojów z pkt IV i V aktu oskarżenia tj. dokonanego w dniu 23 grudnia 2009 r. w B. w
sklepie (...) przy ulicy (...), rozboju na G. Ł. oraz rozboju dokonanego w dniu 29 stycznia
2010 r. w B. około godz. 21.00 przy ul. (...) wspólnie i w porozumieniu z inną nieustaloną
osobą na osobie ks. K. F. w trakcie "kolędy".
Niewątpliwie kluczowe znaczenie dla ustaleń w tym zakresie miały zeznania świadka R. S.
(k. 3815-3816, 8896-8917). Dlatego też jego zeznania zostały poddane szczególnie
wnikliwej ocenie i weryfikacji w konfrontacji z pozostałym zebranym w sprawie
materiałem dowodowy. Weryfikacja ta wypadła pozytywnie, co dało asumpt do przyjęcia,
że zeznania powołanego świadka są wiarygodne i można na nich budować prawidłowe
ustalenia faktyczne.
Mianowicie jego zeznania w odniesieniu do dokonanych rozbojów znalazły potwierdzenie