rozstrzygnięcia sprawy okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej zgodnie z
dyspozycją art. 410 k.p.k. i dokonał prawidłowej oceny zebranych w sprawie dowodów, w
tym wyjaśnień oskarżonego oraz zeznań przesłuchanych w sprawie świadków.
Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut obrazy art. 424 § 1 i 2 k.p.k. Zgodnie z treścią
powołanego przepisu obowiązkiem sądu jest przedstawienie całego toku rozumowania,
które doprowadzą go do wyprowadzenia określonych wniosków, w tym wniosków o
wiarygodności jednych dowodów i braku wiarygodności innych. Nie wystarcza zatem
poprzestanie na stwierdzeniu iż określone zeznania uznaje się za logiczne, a inne za
niedorzeczne czy też odwoływanie się do ogółu materiału dowodowego. W każdej sprawie,
a zwłaszcza o skomplikowanym materiale dowodowym, każde przyjęte ustalenie musi być
powiązane ze wskazaniem dowodu, z którego wynika, a nie z sumarycznym odwołaniem
się do zeznań świadków co miało miejsce również w niniejszej sprawie.
Uzasadnienie zaskarżonego wyroku, choć
nie jest
we wszystkich elementach
wyczerpujące, spełnia te ustawowe kryteria i pozwala na kontrolę odwoławczą
zaskarżonego orzeczenia.
Należy też wskazać, że uchylenie lub zmiana orzeczenia z tego powodu na podstawie art.
438 pkt 2 k.p.k. wymaga też wykazania, że to uchybienie mogło mieć wpływ na jego treść.
Jednak sam fakt wadliwie sporządzonego uzasadnienia orzeczenia takiego wpływu nie ma,
ponieważ uzasadnienie jest sporządzane już po jego wydaniu. W wyniku nowelizacji, która
weszła w życie z dniem 1 lipca 2015 r., pogląd ten znalazł swoje normatywne
odzwierciedlenie w art. 455a k.p.k., z którego wynika, że nie można uchylić wyroku z tego
powodu, że jego uzasadnienie nie spełnia wymogów określonych w art. 424 k.p.k.
Z części motywacyjnej zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd I instancji z należytą
starannością przeprowadził postępowanie dowodowe i odniósł się do wszystkich istotnych
kwestii
wymagających
rozstrzygnięcia.
W
szczególności
w
sposób
wnikliwy
przeanalizował i właściwie ocenił dowody, które legły u podstaw ustaleń w zakresie
sprawstwa i winy oskarżonego.
Ocena ta dotyczy również dowodów do których w swojej apelacji odwołuje się obrońca tj.
zeznań świadków G. B., R. S., J. K., R. K., Z. G., R. B., D. K., S. Ś., wyjaśnień
oskarżonych oraz pozostałych dowodów wskazanych przez skarżącego. Nie jest to więc
ocena wybiórcza i jednostronna jak zarzuca obrońca.
Brak jest też podstaw do kwestionowania dowodów z opinii biegłych, które wbrew
zarzutom skarżącego są kompletne, jasne i zgodne z zasadami wiedzy w tej dziedzinie.
Natomiast stawiane w nich wnioski są jasne i nie budzą wątpliwości. Obrońca w swojej
apelacji zarzuca, że opinie te są niepełne, niejasne, zaś zawarte w nich wnioski są oparte na