konkretne ustalenie faktyczne zależne jest od dania wiary tej lub innej grupie dowodów,
nie można mówić o naruszeniu zasady in dubio pro reo (wyrok Sadu Apelacyjnego w
Gdańsku z dnia 13.09.212., II AKa 226/12, LEX 1236108).
Jako całkowicie bezpodstawny należy też ocenić podniesiony w apelacji obrońcy zarzut
obrazy art. 4, 7 i 410 k.p.k.
Sąd Apelacyjny nie dopatrzył się podstaw do stwierdzenia naruszenia sformułowanej w art
. 4 k.p.k. zasady obiektywizmu, bowiem Sąd Okręgowy zgodnie z jej wymogami zbadał i
uwzględnił okoliczności zarówno na korzyść jak i niekorzyść oskarżonego. Zarzut obrazy
powołanego przepisu jest niezasadny również z tego powodu, że podstawy stawianych
zarzutów nie mogą stanowić przepisy postępowania o charakterze ogólnym, które
wyznaczają ogólne zasady postępowania karnego. Taki zaś charakter ma powołany w
apelacji przepis art. art. 4 k.p.k. W uzasadnieniu takiego stanowiska wystarczy odwołać się
chociażby do postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 11 grudnia 2006 r., V KK 131/06 (
OSNKW 2007, Nr 1, poz. 9).
Sąd Apelacyjny w pełni aprobuje przyjęte w judykaturze stanowisko, iż kontrola
instancyjna oceny dowodów nie obejmuje sfery przekonania sędziowskiego, jaka wiąże się
z bezpośredniością przesłuchania, sprowadza się natomiast do sprawdzenia, czy ocena ta
nie wykazuje błędów natury faktycznej (niezgodności z treścią dowodu, pominięcia
pewnych dowodów) lub logicznej (błędności rozumowania i wnioskowania) albo czy nie
jest sprzeczna z doświadczeniem życiowym lub wskazaniami wiedzy. Tak więc dokonanie
przez sąd odwoławczy nowej, odmiennej oceny dowodów jest uzasadnione tylko wówczas,
gdy w wyniku kontroli odwoławczej stwierdzona zostanie dowolność oceny poczynionej
przez Sąd I instancji (pomijając kwestię nowych dowodów). Jeżeli natomiast ocena
dokonana przez sąd pierwszej instancji pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k., nie ma podstaw
do zmieniania jej w postępowaniu odwoławczym.
W realiach niniejszej sprawy nie sposób dopatrzeć się przekroczenia przez Sąd I instancji
granic swobodnej oceny dowodów. Wniesiona przez obrońcę apelacja stanowią jedynie
polemikę z dokonaną przez Sąd Okręgowy oceną dowodów. Mianowicie skarżący domaga
się ich odmiennej oceny, jednak nie wskazuje żadnych rzeczowych argumentów, które
podważałyby ocenę przedstawioną w tym zakresie w części motywacyjnej wyroku. Jednak
dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób odmienny
od oczekiwań stron procesowych nie stanowi naruszenia przepisów art. 7 k.p.k.
(Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 lutego 2014 r., II KK 17/14). Dlatego też
zawartej w apelacji argumentacji w tym zakresie nie sposób podzielić.
Sąd Okręgowy oparł swoje ustalenia faktyczne na całokształcie istotnych dla