mojżeszowe. Pogląd taki przedstawił minister w zaskarżonej do tut. Sądu decyzji i szeroko oraz rzeczowo go umotywował, na co zwrócił też uwagę NSA. Zaprezentowane w obszernym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stanowisko ministra oraz przywołaną tam argumentację Sąd w całości podziela, co skutkuje uznaniem, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sprawa o stwierdzenie nieważności decyzji o wpisaniu związku wyznaniowego zrzeszającego osoby wyznania mojżeszowego do rejestru kościołów i innych związków wyznaniowych na podstawie ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o gwarancjach wolności sumienia i wyznania może dotyczyć interesu prawnego X o ile zostałoby ustalone, że zarejestrowany związek jest gminą wyznaniową żydowską w rozumieniu ustawy z 1997 r. Warunkiem skutecznego żądania zaniechania lub uchylenia czynności organu rejestrującego sprzecznych z interesem prawnym X jest zatem ustalenie, czy czynności te dotyczą gminy wyznaniowej żydowskiej w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy z 1997 r. W konsekwencji nie można przypisać organowi zarzutu naruszenia art. 5 i 6 ustawy z 1997 r. odnośnie do możliwości uzyskania przez wnioskodawcę osobowości prawnej skoro przepisy tej ustawy nie były podstawą jego rejestracji jako niezależnego od strony skarżącej związku wyznaniowego w postaci Y. Zarzut ten, podobnie jak inne, jest zarzutem merytorycznym choć w swej argumentacji sprowadza się do uzasadnienia interesu prawnego skarżącego. Nie sposób też przyjąć, że w sprawie doszło do naruszenia w sposób mający wpływ na wynik sprawy art. 84 KPA poprzez niepowołanie biegłego religioznawcy, skoro jak wynika z akt sprawy minister nie miał wątpliwości co do różnic ideowych i podmiotowych zachodzących pomiędzy wnioskodawcą a skarżącym, zwłaszcza że różnice te wynikają wprost w porównania statutów/prawa wewnętrznego obu tych podmiotów. Powyższe skutkowało oddaleniem skargi na podstawie art. 151 PostAdmU. 7