- art. 28 KPA w związku z art. 7 ustawy z 1997 r. o stosunku Państwa do gmin wyznaniowych żydowskich, art.
18 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o gwarancjach wolności sumienia i wyznania oraz art. 24 ustawy z 1997 r. poprzez
nieuprawnione uznanie, że X nie ma interesu prawnego w niniejszej sprawie, pomimo że interes ten wynika z przepisów
prawa przyznających konkretne korzyści X w tym postępowaniu;
- art. 2 Konstytucji RP oraz art. 6 KPA, w związku z art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1 i 2 oraz art. 31 ustawy i art. 48 ust. 1
Konstytucji RP poprzez naruszenie naczelnej zasady konstytucyjnej – państwa prawnego oraz naczelnej zasady postępowania administracyjnego – działania na podstawie przepisów prawa;
- art. 3 i 4 ustawy z 1997 r. poprzez uznanie, że Y nie rządzi się w swoich sprawach Statutem, jako własnym prawem
wewnętrznym oraz uznanie, że Y nie jest, jako związek wyznaniowy, niezależny od jakiejkolwiek zagranicznej władzy
religijnej i świeckiej;
- art. 25 ust. 3 i 5 Konstytucji, a także art. 33 ust. 3 ustawy;
- art. 5 i 6 ustawy z 1997 r. poprzez uzyskanie przez Y osobowości prawnej;
- art. 32 ust. 2 pkt 1 ustawy poprzez zarejestrowanie przez organ związku wyznaniowego podczas gdy nazwa tego
związku nie różni się dostatecznie od nazwy X;
- art. 84 KPA w związku z art. 136 KPA poprzez zaniechanie przez organ przeprowadzenia w sprawie dodatkowego
postępowania dowodowego i nie powołanie dowodu z opinii niezależnego biegłego religioznawcy;
- art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako PostAdmU) poprzez pominięcie oceny prawnej i wskazań, co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku WSA z dnia
5 grudnia 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 948/08 oraz wyroku NSA z dnia 3 marca 2010 r., sygn. akt II OSK 498/09, w których
to wyrokach sądy uznały, że skarżący ma interes prawny w podobnej sprawie;
- art. 170 PostAdmU poprzez pominięcie przez organ związania prawomocnym wyrokiem WSA z dnia 5 grudnia 2008
r., sygn. akt I SA/Wa 948/08 oraz prawomocnym wyrokiem NSA sygn. akt II OSK 498/09, w których to wyrokach sądy
uznały, że skarżący ma interes prawny w podobnej sprawie.
Odpowiadając na skargę Minister Administracji i Cyfryzacji wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał dotychczasowe
stanowisko w sprawie.
Powołując się na stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 marca 2010 r. II OSK
498/09 oraz art. 24 ustawy z 1997 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (WSA) wyrokiem z 11 października
2012 r., sygn. akt I SA/Wa 645/12 uchylił decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia (...) lutego 2012 r. Nr (...)
oraz decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia (...) lipca 2010 r. Nr (...) o umorzeniu postępowania
administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności wpisu Y do rejestru. W uzasadnieniu wskazano, że wg wyroku NSA z dnia 3 marca 2010 r. II OSK 498/09 X ma interes prawny uzasadniający udział w postępowaniu w sprawie
o stwierdzenie nieważności rejestracji nowoutworzonej gminy. Wyjaśniono, że wyznawcy religii mojżeszowej tworząc
osobną gminę weszli w określoną przepisami ustawy z dnia 20 lutego 1997 r. sferę zastrzeżoną dla działań X, który ma
bezpośredni wpływ na tworzenie i działalność nowopowstających gmin (...). Zdaniem NSA wyrażonym w sprawie II OSK
498/09, istnienie tego interesu uzasadnia przyznanie X praw strony postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności
rejestracji nowoutworzonej gminy.
Wyrok WSA w Warszawie z 11 października 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 645/12 zaskarżył Y podnosząc, że nie jest
gminą wyznaniową żydowską w rozumieniu ustawy z 1997 r. i wskazał na inną organizację wewnętrzną. Zaznaczył, że w
przeciwieństwie do X członkami Y mogą być osoby niepełnoletnie oraz małżonkowie nie będący wyznania (...), a także
osoby zasłużone dla społeczności żydowskiej bez względu na wyznanie oraz osoby przedstawiające certyfikat konwersji.
Skarżący kasacyjnie wyjaśnił, że nigdy nie podlegał ustawie z 1997 r. i powinien być traktowany jako związek wyznaniowy składający się z trzech gmin lokalnych. Odniósł się również do swobody wyznania i relacji do X. Jednocześnie
Y przedstawił genezę postępowego nurtu judaizmu i stwierdził, że jego świątynia była atakowana przez ortodoksyjnych
(...) a X nie dopuścił do powstania grupy postępowej w ramach tego związku. Skarżący kasacyjnie wyjaśnił ponadto jest
członkiem międzynarodowych organizacji judaizmu postępowego i musi respektować ich normy. Wskazał też na różnice
w sferze obrządku religijnego czy zdefiniowania kto jest (...) i zaznaczył, że w odróżnieniu od X dopuszcza przynależność
do związku cudzoziemców oraz niepełnoletnich.
W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej wyrokiem z dnia 14 października 2014 r. sygn akt II OSK 200/13 Naczelny
Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej jako NSA) uchylił wyrok WSA sygn. akt I SA/Wa 645/12 i przekazał sprawę
2