czeń w przypadku rozwiązania umowy o pracę w trybie zwyczajnym za wypowiedzeniem. W orzecznictwie Sądu Najwyższego występowały rozbieżności. Część judykatury nie dopuszczała możliwości zastosowania orzeczenia do rozwiązania umowy o pracę za wypowiedzeniem (vide uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 18 czerwca 2009 r. I PZP 2/09, wyrok SN z dnia 24 lipca 2009 r. I PK 219/08, wyrok z dnia 16 stycznia 2009 r. I PK 138/08).
Aktualnie jednak, osądy te są bardziej liberalne. Sąd Najwyższy dopuszcza możliwość dochodzenia przez pracownika
dodatkowego odszkodowania od pracodawcy za bezprawne wypowiedzenie stosunku pracy, jednakże tylko w oparciu o
art. 415 KC oraz pod warunkiem, że dane zachowanie pracodawcy będzie można zakwalifikować jako czyn niedozwolony (vide wyrok SN z dnia 4 listopada 2010 r. II PK 112/10, wyrok SN z dnia 7 grudnia 2011 r. II PK 76/11, wyrok
SN z dnia 9 października 2012 r. II PK 66/12, wyrok SN z dnia 23 maja 2012 r. I PK 193/11, wyrok SN z dnia 1 marca 2018 r. III PK 18/17). W zakresie wyżej wskazanego stanowiska kluczowym jest wyrok SN z dnia 1 marca 2018 r.
(III PK 18/17) będący podsumowaniem powołanych orzeczeń. W jego treści SN odniósł się do podstaw uzupełniającej
odpowiedzialności odszkodowawczej wynikającej zarówno ze „zwykłego” wypowiedzenia umowy o pracę, jak i z rozwiązania jej bez zachowania okresu wypowiedzenia. W ocenie SN przyjęcie, że roszczenia z art. 45 KP oraz art. 56 KP
wyczerpują problematykę kontraktowej odpowiedzialności odszkodowawczej pracodawcy z racji niezgodnego z przepisami rozwiązania umowy o pracę za lub bez wypowiedzenia, przemawia za wyłączeniem możliwość stosowania z mocy art. 300 KP przepisów Kodeksu cywilnego normujących odpowiedzialność za niewykonanie zobowiązań umownych
(art. 471 i n. KC) dla dochodzenia przez zwolnionego pracownika naprawienia dalszej szkody. Przyjęta kwalifikacja niezgodnego z prawem rozwiązania umowy o pracę za lub bez wypowiedzenia jako nienależytego wykonania zobowiązania nie wyłącza jednak dalszych roszczeń odszkodowawczych pracownika opartych na przepisach Kodeksu cywilnego
regulujących czyny niedozwolone. W uzasadnieniu wyżej wskazanego wyroku SN wskazał, że pozbawienie pracownika możliwości dochodzenia na gruncie prawa cywilnego naprawienia wyrządzonej mu przez pracodawcę szkody deliktowej stawiałoby go w gorszej sytuacji niż każdego innego uczestnika obrotu prawnego i podważałoby ochronną funkcję prawa pracy. Oznaczałoby bowiem zawężenie odpowiedzialności odszkodowawczej pracodawcy dopuszczającego
się wobec pracownika czynu niedozwolonego w postaci bezprawnego i zawinionego rozwiązania stosunku pracy tylko
do odpowiedzialności kontraktowej (wynikającej z regulacji kodeksu pracy) i to limitowanej przepisami prawa pracy co
do górnej wysokości zasądzanych świadczeń pieniężnych. Podobne stanowisko zostało przyjęte w postanowieniu SN z
dnia 28.10.2020 r. syhn. I PK 231/19
Podsumowując powyższe, ocenić należało pracownik ma prawo zgłosić roszczenia uzupełniające , ale ocena ich zasadności winna być dokonana zgodnie z zapisami KC o czynach niedozwolonych.
Bezsporna w przedmiotowej sprawie była prawidłowość formalna złożonego powodowi oświadczenia o rozwiązaniu umowy za wypowiedzeniem. Oświadczenie złożone zostało na piśmie, zawierało wskazanie przyczyn wypowiedzenia umowy
na czas nieokreślony (art. 30 § 4 KP), które powód zrozumiał, zawierało pouczenie o odwołaniu do sądu pracy.
Stanowisko powoda opierało się na zarzucaniu pozorności, nieprawdziwości wskazanych w wypowiedzeniu przyczyn
wypowiedzenia umowy. Rozpatrując twierdzenia powoda, już na wstępie, wyjaśnić trzeba było, że oświadczenie, które
zostało mu złożone, przewidywało zwyczajny tryb rozwiązania z nim umowy o pracę. Rozwiązanie umowy o pracę za
wypowiedzeniem jest jednym ze zwykłych sposobów rozwiązania stosunku pracy, w sytuacji gdy jedna ze stron stosunku
pracy nie chce dalej współpracować z drugą i jest przewidzianym prawem sposobem rozwiązania stosunku pracy (art. 30
KP). W takim sposobie wypowiedzenia umowy, nie trzeba doszukiwać się ciężkich naruszeń ze strony pracownika przy
wykonywaniu swoich obowiązków. Chodzi tutaj o takie uchybienia, które stanowią wystarczającą podstawę do uznania
wypowiedzenia za umotywowane.
Powód roszczenie odszkodowawcze wywodził z art. 45 § 1 KP Zgodnie z art. 45 § 1 KP w razie ustalenia, że wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o
pracę, sąd pracy - stosownie do żądania pracownika - orzeka o bezskuteczności wypowiedzenia, a jeżeli umowa uległa
już rozwiązaniu - o przywróceniu pracownika do pracy na poprzednich warunkach albo o odszkodowaniu.
W ocenie sądu, pozwany pracodawca sprostał obowiązkowi wykazania zasadności rozwiązania z powodem umowy o
pracę, którym był obciążony (zob. III teza wyr. SN z 8.3.1977 r., I PRN 17/77, PiZS 1978, Nr 5, s. 70 z glosami: W.
Szuberta, PiP 1980, Nr 6, s. 106 oraz J. Brola, OSP 1978, Nr 4, s. 72).
Sąd Najwyższy zwracał uwagę, że przyczyna wypowiedzenia nie musi mieć szczególnej wagi czy nadzwyczajnej doniosłości, skoro wypowiedzenie jest zwykłym sposobem rozwiązania bezterminowego stosunku pracy. Jednocześnie
jednak, uznanie wypowiedzenia umowy za zwykły sposób rozwiązania stosunku pracy nie oznacza przyzwolenia na arbitralne, dowolne, nieuzasadnione lub sprzeczne z zasadami współżycia społecznego wypowiedzenie umowy o pracę (wyr.
SN z 17.5.2016 r., I PK 155/15, Legalis).
8