zdrowie swoich i bliskich. Interpretacja własnych praw i wolności nie uwzględniająca praw i wolności innych osób w
tym współpracowników nie była prawidłowa. Przynoszenie pism odnoszących się do faszyzmu i (...) nie była wyrazem
merytorycznej rozmowy , czy merytorycznych uwag.
Dokonując oceny przyczyny podanej przez pracodawcę jako uzasadnienie konkretnego wypowiedzenia sądy powinny
mieć na uwadze okoliczności faktyczne danej sprawy oraz brać pod uwagę słuszny interes tak pracodawcy, jak i pracownika, w powiązaniu z celem i istotą stosunku pracy, a w szczególności z określonymi w Kodeksie pracy obowiązkami
stron stosunku pracy, a także mieć na uwadze rodzaj pracy, zajmowane przez pracownika stanowisko (wyrok SN z dnia
19.02.2009 r., II PK 156/08, LEX nr 736723).
Reasumując oceniono, że roszczenie powoda o odszkodowanie było niezasadne wobec uzasadnionych w większości przyczyn wypowiedzenia mu umowy o pracę. Zdaniem sądu wobec faktu, że powód zaczął szybko po rozmowie z pracownikiem BHP nosić maseczkę, to pracodawca krótkiego czasu odmowy, nie powinien uwzględniać w wypowiedzeniu umowy o pracę.
Sąd nie mógł uwzględnić również roszczeń uzupełniających powoda dotyczących żądanego zadośćuczynienia. Chociaż
powód powoływał się na to, że pozbawienie go pracy spowodowało u niego niską samoocenę, brak energii do podejmowania aktywności, to jednak powód nie wykazał, by działania pracodawcy były w jakiejkolwiek mierze bezprawne, zawinione (art. 415 KC w zw. z art. 448 KC). Pracodawca skorzystał bowiem ze swoich ustawowych uprawnień do rozwiązania umowy o pracę z pracownikiem za wypowiedzeniem z powodu uzasadnionych, jak dowiedziono, przyczyn.
Konkludując, powództwo oddalone zostało w całości w myśl art. 45 § 1 KP w zw. z art. 471 k.p. w zw. z art. 445 § 1
KC w zw. z art. 448 KC a contrario.
Sąd zwrócił uwagę, że powód podnosił w postępowaniu nieprawidłową pracę i złe merytoryczne przygotowanie do pracy jego przełożonych zwłaszcza w zakresie prac magazynu. Sąd nie dokonywał oceny powyższego , gdyż nie było to
przedmiotem tego postępowania w zakresie zgłoszonych przez powoda roszczeń . W tej sprawie sąd był zobowiązany
ocenić zasadność wypowiedzenia powodowi umowy o pracę i zasadność roszczeń o zapłatę odszkodowania oraz zadośćuczynienia opierających się na zwolnieniu powoda z pracy..
Sąd uwzględnił wniosek powoda o zwolnienie go od kosztów sądowych w myśl art. 102 KPC, ale tylko w połowie. Sąd
zasądził od powoda na rzecz pozwanego kwotę 1.440 zł tj. połowę sumy kwot 180 zł i 2700zł (§ 9 ust. 1 pkt 1 oraz § 9
ust. 1 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych
z 22 października 2015 r. (Dz.U. z 2018 r. poz. 265). Oceniono, że sama sytuacja materialna powoda, choć dość trudna,
nie może w sposób niezależny od innych okoliczności, prowadzić do przyznania powodowi dobrodziejstwa płynącego
z art. 102 KPC w pełnej wysokości. Nie można bowiem pominąć faktu, że to powód był decydentem tego procesu i to
on pierwotnie wniósł o zapłatę 4 800.000 zł, ostatecznie 50.000 zł. Skoro powód zadecydował o wniesieniu powództwa,
znając przyczyny rozwiązania z nim umowy o pracę, zaryzykował konieczność poniesienia kosztów obrony pozwanego,
która była wysoka, z uwagi na wartość zgłoszonych przez powoda roszczeń zwłaszcza roszczenia o zadośćuczynienie.
Marginalnie wskazać należy, że kwota 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, której domagał się pozwany,
w sprawach pracowniczych, nie jest kosztem niezbędnym do celowej obrony, wobec czego do jej zwrotu powód nie
został zobowiązany. Pełnomocnictwo w sprawie dotyczącej zatrudnienia pracownika było zwolnione z ponoszenia opłaty
skarbowej.
O wynagrodzeniu dla adwokata tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeczono w myśl § 9 ust. 1 pkt
1 oraz § 9 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 5 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie
z 22 października 2015 r. (Dz.U. 2016, poz. 1668;2017 poz. 1797), w wysokości 180 zł i 2.700 zł podwyższonej o kwotę
podatku Vat w wysokości 662,40 zł, podzielając w ten sposób zapatrywania Trybunału Konstytucyjnego (wyrok z dnia
23 kwietnia 2020 roku, sygn. SK 66/19, OTK-A 2020/13; Dz.U. z 2020 r. poz. 769).
Kosztami postępowania, z których na mocy ustawy (art. 96 ust. 1 pkt 4 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych
z 28 lipca 2005 r., Dz.U. Nr 167, poz. 1398) zwolniony był powód, obciążony został Skarb Państwa.
10