Stan faktyczny w niniejszej sprawie został ustalony na podstawie przedłożonej do sprawy dokumentacji, a także zeznań
świadków i przesłuchania powoda.
Autentyczność złożonych dokumentów nie była podważana przez żadną ze stron, sąd dał wiarę, że zawierały treści w
nich podane. Natomiast ocena zasadności oświadczenia o rozwiązaniu umowy za wypowiedzeniem, zostanie poczyniona
w dalszej części uzasadnienia.
Sąd oceniał zachowania powoda głównie na podstawie zeznań świadków i treści pism przedstawionych przez powoda i
pozwanego, których powód był autorem lub które przynosił . Dla jednych zachowania powoda były uporczywe, męczące,
narzucające się, a innym nie przeszkadzały nadmiernie, co wynika jednak z poglądów świadków i ich odporności na
działania powoda. Niektórzy świadkowie nie pamiętali z uwagi na różne zmiany w pracy lub też nie chcieli pamiętać
czy powód nosił maseczkę po wyjściu z magazynu lub wypowiadał się na temat szczepień, Żydów , mniejszościach
seksualnych.
Sąd wobec braku zastrzeżeń kierownika powoda , już po przeprowadzeniu rozmowy z powodem , przyjął, że powód
zaczął nosić maseczkę po wyjściu z magazynu.
Sąd zachowania powoda w zakresie szczepień , innych narodowości czy mniejszości ocenił mając na uwadze zeznania
świadków , którzy spójnie i najszerzej przedstawili okoliczności w tym zakresie tj. P. N., J. S., B. W., E. R.. Podglądy
powoda, że Żydzi to mordercy i złodzieje wynikają wprost także z jego zażalenia do prokuratury z dnia 6.04.2021 r. (k.7)
Także to, że zmuszanie do noszenia maseczek przez przedstawicieli władzy to bandyckie procedury, promowanie faszyzmu, zagrożenie dla PRAWDZIWYCH POLAKÓW(pisownia oryginalna) a noszeniem maseczek zmusza się powoda do
popełnienia samobójstwa.
Także świadkowie , którzy nie zgłaszali zasadniczo zastrzeżeń do powoda przyznali, że powód krzyczał, że pracownicy są
przymuszani do szczepień(R. M. k. 155v) , że mówił, że Żydzi chcą zgarnąć majątek i przejąć władzę, że nosząc maseczkę
wdychamy spaliny do siebie (M. D. k.153). Świadek T. P. z jednej strony oceniał, że powód nie agitował ale przyznał
jednocześnie, że pracownicy mówili powodowi aby przestał, a powód na kolejnych przerwach ponownie przedstawiał
swoje poglądy.
W odniesieniu do przesłuchania powoda, należało stwierdzić, że podnoszone przez niego twierdzenia były subiektywną
wersję zdarzeń, przy czym powód nie widział żadnych nieprawidłowości w swoich zachowaniach, powoływał się na
prawidłowe wykonywanie swoich obowiązków magazyniera i nieprawidłowe wykonywanie obowiązków przez przełożonych.
Przechodząc do rozważań merytorycznych, w pierwszej kolejności wzięto pod uwagę czy w sprawie pracowniczej istnieje możliwość dochodzenia roszczeń uzupełniających o charakterze odszkodowawczym, niż te które wynikają wprost z
przepisów prawa pracy.
Dopuszczalność dochodzenia przez pracownika roszczeń, których źródłem są przepis kodeksu cywilnego było sporne. W
początkowym okresie przyjmowano niewątpliwie, że pracownikowi, który dochodzi roszczeń w związku z rozwiązaniem
z nim umowy o pracę za czy bez wypowiedzenia, przysługują wyłącznie roszczenia przewidziane w kodeksie pracy.
Nowe stanowisko w tym zakresie wzięło pod uwagę treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 listopada 2007
r. (SK 18/05). Zdaniem Trybunału art. 58 KP (odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę bez
wypowiedzenia) nie wyłącza możliwości dochodzenia dodatkowego odszkodowania na podstawie przepisów prawa cywilnego. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, iż dotychczasowa interpretacja art. 58 w zw. z art. 300 KP prezentowana
przez Sąd Najwyższy może prowadzić do naruszenia praw majątkowych pracownika (art. 64 ust. 1 Konstytucji) bezprawnie zwolnionego z pracy, w sposób sprzeczny z zasadami sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji). Naruszenie zasady sprawiedliwości społecznej polega w tym przypadku na uniemożliwieniu pracownikowi uzyskania pełnego naprawienia szkody wyrządzonej bezprawnym rozwiązaniem stosunku pracy. W konkluzji TK stwierdził, że możliwa jest inna interpretacja , zgodnie z którą „odszkodowanie”, o którym mowa w art. 58 KP, nie jest odszkodowaniem sensu stricto,
mającym na celu wyrównanie szkody wyrządzonej pracownikowi. Jest ono sui generis świadczeniem majątkowym, pełniącym funkcję sankcji („ustawowej kary pieniężnej”) wobec pracodawcy za bezprawne działanie, a w pewnych tylko sytuacjach pełni odszkodowania lub zadośćuczynienia. Należy więc stwierdzić, że sprawa naprawienia szkody wyrządzonej pracownikowi przez sprzeczne z prawem rozwiązanie z nim umowy o pracę nie została w art. 58 KP ani w innych przepisach prawa pracy wyczerpująco uregulowana. W związku z tym, na podstawie art. 300 KP, należy w tym zakresie stosować odpowiednio właściwe przepisy kodeksu cywilnego, w szczególności art. 415 KC i n. lub art. 471 KC i następne.
Zmiana zapatrywań spowodowała, że w przypadku zwolnień dyscyplinarnych, dopuszczono możliwość dochodzenia roszczeń na podstawie kodeksu cywilnego. W świetle orzeczenia TK nadal jednak pozostawała nieprzesądzona kwestia rosz-
7