Wyrok SR w Toruniu z 28.03.2022 r., IV P 328/21, Legalis nr 2834274
Wyrok
Sądu Rejonowego w Toruniu - IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
z dnia 28 marca 2022 r.
IV P 328/21
Argumenty prawne - ważne fragmenty uzasadnienia
„W początkowym okresie przyjmowano niewątpliwie, że pracownikowi, który dochodzi roszczeń w związku z rozwiązaniem z nim umowy o pracę za czy bez wypowiedzenia, przysługują wyłącznie roszczenia przewidziane w kodeksie
pracy.”
Patrz podobne
„Naruszenie zasady sprawiedliwości społecznej polega w tym przypadku na uniemożliwieniu pracownikowi uzyskania pełnego naprawienia szkody wyrządzonej bezprawnym rozwiązaniem stosunku pracy. W konkluzji TK stwierdził, że
możliwa jest inna interpretacja , zgodnie z którą „odszkodowanie”, o którym mowa w art. 58 KP, nie jest odszkodowaniem sensu stricto, mającym na celu wyrównanie szkody wyrządzonej pracownikowi. Jest ono sui generis świadczeniem
majątkowym, pełniącym funkcję sankcji („ustawowej kary pieniężnej”) wobec pracodawcy za bezprawne działanie, a w
pewnych tylko sytuacjach pełni odszkodowania lub zadośćuczynienia. Należy więc stwierdzić, że sprawa naprawienia
szkody wyrządzonej pracownikowi przez sprzeczne z prawem rozwiązanie z nim umowy o pracę nie została w art. 58
KP ani w innych przepisach prawa pracy wyczerpująco uregulowana. W związku z tym, na podstawie art. 300 KP, należy w tym zakresie stosować odpowiednio właściwe przepisy kodeksu cywilnego, w szczególności art. 415 KC i n. lub
art. 471 KC i następne.”
Patrz podobne
„Sąd Najwyższy dopuszcza możliwość dochodzenia przez pracownika dodatkowego odszkodowania od pracodawcy
za bezprawne wypowiedzenie stosunku pracy, jednakże tylko w oparciu o art. 415 KC oraz pod warunkiem, że dane zachowanie pracodawcy będzie można zakwalifikować jako czyn niedozwolony (vide wyrok SN z dnia 4 listopada 2010 r.
II PK 112/10, wyrok SN z dnia 7 grudnia 2011 r. II PK 76/11, wyrok SN z dnia 9 października 2012 r. II PK 66/12, wyrok SN z dnia 23 maja 2012 r. I PK 193/11, wyrok SN z dnia 1 marca 2018 r. III PK 18/17).”
Patrz podobne
„W ocenie SN przyjęcie, że roszczenia z art. 45 KP oraz art. 56 KP wyczerpują problematykę kontraktowej odpowiedzialności odszkodowawczej pracodawcy z racji niezgodnego z przepisami rozwiązania umowy o pracę za lub bez wypowiedzenia, przemawia za wyłączeniem możliwość stosowania z mocy art. 300 KP przepisów Kodeksu cywilnego normujących odpowiedzialność za niewykonanie zobowiązań umownych (art. 471 i n. KC) dla dochodzenia przez zwolnionego pracownika naprawienia dalszej szkody. Przyjęta kwalifikacja niezgodnego z prawem rozwiązania umowy o pracę
za lub bez wypowiedzenia jako nienależytego wykonania zobowiązania nie wyłącza jednak dalszych roszczeń odszkodowawczych pracownika opartych na przepisach Kodeksu cywilnego regulujących czyny niedozwolone.”
Patrz podobne
„Oznaczałoby bowiem zawężenie odpowiedzialności odszkodowawczej pracodawcy dopuszczającego się wobec pracownika czynu niedozwolonego w postaci bezprawnego i zawinionego rozwiązania stosunku pracy tylko do odpowiedzialności kontraktowej (wynikającej z regulacji kodeksu pracy) i to limitowanej przepisami prawa pracy co do górnej
wysokości zasądzanych świadczeń pieniężnych.”
Patrz podobne
„Podsumowując powyższe, ocenić należało pracownik ma prawo zgłosić roszczenia uzupełniające , ale ocena ich
zasadności winna być dokonana zgodnie z zapisami KC o czynach niedozwolonych.”
1