Patrz podobne „Nie jest kwestionowane to, że nie w każdym wypadku przestępstwo z art. 256 § 1 KK pociąga za sobą wypełnienie dyspozycji art. 257 KK. Nawoływanie do nienawiści na tle różnic narodowościowych, etnicznych, rasowych, wyznaniowych albo ze względu na bezwyznaniowość, wcale nie musi się łączyć ze znieważeniem wspomnianych grup ludności albo poszczególnych osób. Przecież nawoływanie do nienawiści wypowiadane (prezentowane) jest z reguły nie do przedstawicieli dyskryminowanych grup, lecz do tych, którzy by mieli je dyskryminować. Oczywiście, mogą zdarzać się sytuacje, że sprawcy chcą tym samym przesłaniem dotrzeć do dyskryminowanych i potencjalnych dyskryminujących, lecz wymaga to każdorazowo pozytywnego ustalenia faktycznego na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego.” Patrz podobne „Przejmowanie ustaleń faktycznych od innego organu procesowego, który poczynił je we wcześniejszej fazie jurysdykcyjnej w stosunku do oskarżonego, co do którego rozpoznano sprawę odrębnie byłoby naruszeniem nie tylko zasady samodzielności orzeczniczej sądu (art. 8 KPK), ale także zasady swobodnej oceny dowodów (art. 7 KPK). Sąd musi bowiem każdorazowo dokonać własnych ocen przeprowadzonych przez siebie dowodów, a ich ocena dokonana poprzednio przez inny organ nie może być dla niego wiążąca. Konieczność dokonania własnych ustaleń wynika z zasady bezpośredniości (art. 4 KPK), stanowiącej jedną z gwarancji zasady prawdy materialnej (art. 2 § 2 KPK).” Patrz podobne Skład sądu Sentencja Sąd Apelacyjny we Wrocławiu - II Wydział Karny po rozpoznaniu w dniach 28 lutego 2013 r. i 7 marca 2013 r. sprawy: F.P. oskarżonego z art. 258 § 1 KK, art. 256 § 1 KK i art. 257 KK w zw. z art. 11 § 2 KK i art. 12 KK, W.C. oskarżonego z art. 258 § 1 KK, art. 256 § 1 KK i art. 257 KK w zw. z art. 11 § 2 KK i art. 12 KK; G.D. oskarżonego z art. 258 § 1 KK, art. 256 § 1 KK i art. 257 KK w zw. z art. 11 § 2 KK i art. 12 KK; M.R. oskarżonego z art. 258 § 1 i 3 KK, art. 256 § 1 KK i art. 257 KK w zw. z art. 11 § 2 KK i art. 12 KK; K.P. (1) oskarżonego z art. 258 § 1 KK; art. 256 § 1 KK i art. 257 KK w zw. z art. 11 § 2 KK i art. 12 KK; K.S. (1) oskarżonego z art. 258 § 1 KK, art. 256 § 1 KK i art. 257 KK w zw. z art. 11 § 2 KK i art. 12 KK; T.M. (1) oskarżonego z art. 258 § 1 KK, art. 256 § 1 KK i art. 257 KK w zw. z art. 11 § 2 KK i art. 12 KK; P.G. (1) oskarżonego z art. 258 § 1 KK; art. 256 § 1 KK i art. 257 KK w zw. z art. 11 § 2 KK i art. 12 KK; K.S. (2) oskarżonego z art. 258 § 1 i 3 KK, art. 256 § 1 KK i art. 257 KK w zw. z art. 11 § 2 KK i art. 12 KK, na skutek apelacji wniesionych przez oskarżonych: F.P., W.C., G.D., M.R., T.M. (1) i P.G. (1) oraz prokuratora co do oskarżonych: F.P., K.S. (2), W.C., G.D., M.R., K.P. (1), K.S. (1), T.M. (1) oraz P.G. (1) od wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 22 czerwca 2012 r. sygn. III K 430/10 1. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonych: F.P., K.S. (2), W.C., G.D., M.R., K.P. (1), K.S. (1), T.M. (1) oraz P.G. (1); 2. zasądza od oskarżonych: F.P., W.C., G.D., M.R., T.M. (1) oraz P.G. (1) na rzecz Skarbu Państwa po 181,10 (sto osiemdziesiąt jeden 10/100) złotych tytułem przypadających na nich kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, w tym opłaty za drugą instancję; 3. stwierdza, że dalsze koszty postępowania odwoławczego, związane z apelacją prokuratora, ponosi Skarb Państwa. 3