nym wyżej dorobkiem piśmiennictwa, oznaczała bowiem niemożność przypisania sprawcom tego, że działali w zamiarze ewentualnym (przewidywali, że kierowane przez nich treści trafią do grup ludności lub poszczególnej osoby i godzili się na to, że będą prowadzić do ich znieważenia). Nakazywało to wyjaśnienie, do jakich adresatów kierowali swoje przesłanie oskarżeni. Na podstawie wyjaśnień oskarżonych: F.P. (k. (...), t. IV, (...), t. XLII), K.S. (2) (k. (...), t. V), T.M. (1) (k. (...), t. VIII) i M.R. (k. (...), t. VI, k. (...), t. XLII) Sąd Okręgowy ustalił, że oskarżony M.R. rozklejał nalepki na przystankach tramwajowych, drzwiach wejściowych do klatek schodowych budynków mieszkalnych m.in. przy ul. (...) we W., na tablicach ogłoszeń zamieszczonych w kamienicach położonych przy ul. (...) we W.. Część z tych nalepek M.R. przekazał F.P., który rozkleił je następnie na przystanku autobusowym położonym w B. przy ul. (...), a następnie kilka nalepek F.P. przekazał K.S. (2), który rozkleił je na przystankach MPK w D.. Pozostałe nalepki M.R. przekazał w celu ich przechowania T.M. (1), który ukrył w szafce służbowej w miejscu pracy. Natomiast w innym wypadku kolportowanie ulotek: "(...)y” przeprowadzili oskarżeni: M.R., K.P. (1) i G.D., którzy rozkleili na ponad 30 przystankach MPK rozmieszczonych w różnych miejscach we W., a mianowicie: - przy ul. (...) - przystanek nr (...), (...), (...), (...), (...), - przy ul. (...) - przystanek nr (...), - przy (...) - przystanek nr (...), - przy al. (...) - przystanek nr (...), (...), - w dzielnicy N. - przystanek nr (...), (...), (...), - w dzielnicy P. - przystanek nr (...), (...), (...), - przy ul. (...) - przystanek nr (...), (...), (...), (...), - przy ul. (...) - przystanek nr (...), - przy (...) przystanek nr (...), (...), (...), - przy ul. (...) - przystanek nr (...), (...), (...), - przy pl. (...) - przystanek nr (...), (...), - przy ul. (...) - przystanek nr (...), (...), (...), (...), - przy P. Zachodnim - przystanek nr (...), (...), - przy (...) Parku (...) - przystanek nr (...). Ustalono to na podstawie dowodów w postaci wyjaśnień oskarżonych: F.P. (k. (...), t. IV, (...), t. XLII), K.P. (1) (k. (...), t. VII, (...), t. XLII), K.S. (2) (k. (...), t. V) i M.R. (k. (...), t. VI, k. (...), t. XLII) oraz świadków: E. Al (...) (k. (...), t. X; 2.041-2.045, t. XI; (...), t. XLIII), A.W. (k. (...), t. X; (...), t. XLII), M.O. (k. (...), t. XI) i M.P. (2) (k. (...), t. I; (...), t. XLIII), a także informacji Urzędu Miejskiego we W. z załącznikami (k. (...), t. I), dokumentacji fotograficznej (k. (...), t. II), dowodowej ulotki: „(...)” (k. (...), t. II) i treści rozmów przeprowadzonych między oskarżonymi:M.R. i K.S. (2) za pośrednictwem komunikatora G.-G. (k. (...), t. V). Jednak z wyjaśnień wszystkich oskarżonych biorących udział w kolportowaniu ulotek i nalepek nie wynikało, by adresowali je do osób z dyskryminowanych grup wyznaniowych i narodowościowych. Przeciwnie, chodziło o pobudzenie do działań dyskryminacyjnych przedstawicieli „białej rasy”, a nie znieważenie przedstawicieli innych grup i osób. Przeczyłoby to tezie o chęci znieważenia tych grup ze strony oskarżonych. Nie jest kwestionowane to, że nie w każdym wypadku przestępstwo z art. 256 § 1 KK pociąga za sobą wypełnienie dyspozycji art. 257 KK. Nawoływanie do nienawiści na tle różnic narodowościowych, etnicznych, rasowych, wyznaniowych albo ze względu na bezwyznaniowość, wcale nie musi się łączyć ze znieważeniem wspomnianych grup ludności albo poszczególnych osób. Przecież nawoływanie do nienawiści wypowiadane (prezentowane) jest z reguły nie do przedstawicieli dyskryminowanych grup, lecz do tych, którzy by mieli je dyskryminować. Oczywiście, mogą zdarzać się sytuacje, że sprawcy chcą tym samym przesłaniem dotrzeć do dyskryminowanych i potencjalnych dyskryminujących, lecz wymaga to każdorazowo pozytywnego ustalenia faktycznego na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego. Takich okoliczności oskarżyciel publiczny w niniejszej sprawie nie wykazał, co nakazywało zaakceptować stanowisku Sądu Okręgowego we Wrocławiu o wyeliminowaniu przepisu art. 257 KK z opisu czynów przypisanych oskarżonym, co 29