łączy ich żadna struktura (wyrok SA w Krakowie z 21 marca 2001 r., II AKa 28/01, KZS rok 2001, z. 4, poz. 26). Jeżeli
zatem zorganizowanego charakteru grupy przestępczej w myśl art. 258 KK nie przekreśla to, że jest ona zorganizowana
również pionowo, to znaczy, że nie wszyscy członkowie takiej grupy muszą być bezwzględnie „wewnętrznie podporządkowani” kierownictwu grupy, to uprawniony jest wniosek, że członkami zorganizowanej grupy przestępczej mogą być
także sprawcy, którzy mają świadomość istnienia zorganizowanej grupy przestępczej, akceptują jej cele i swoją w niej
rolę, lecz niekoniecznie stoją na pozycji podległej wobec kierownictwa grupy. Rola takich sprawców może być na tyle
istotna dla grupy przestępczej, że akceptują pozycję takiego członka, nawet jego pewną autonomię, gdyż jest niezbędny
dla działalności przestępczej grupy.”
Patrz podobne
„Z samego faktu identyfikowania się oskarżonych ze środowiskiem neonazistowskim, skinheadowskim lub grupami
kibiców piłkarskich nie można jednak łączyć istnienia zorganizowanych grup przestępczych. Aby to stwierdzić potrzeba
realnych przesłanek wskazujących na istnienie więzi, które penalizuje art. 258 KK. Jeżeli chodzi o subkultury o charakterze neonazistowskim, skinheadowskim lub subkultury subkuiltury grup kibiców piłkarskich, to popełnianie przestępstw
(nawet groźnych) przez sympatyków tych grup, w tym przestępstw przeciwko porządkowi publicznemu, wcale nie musi
świadczyć o istnieniu zorganizowanych grup przestępczych.”
Patrz podobne
„Z tych powodów nie mogły zostać uwzględnione zarzuty apelacji Prokuratora Rejonowego dla Wrocławia - Starego
Miasta, kwestionującego ustalenia faktyczne Sądu I instancji o braku dowodów na zaistnienie przestępstw z art. 258
§ 1 i 3 KK. Pojęcie „zorganizowania” z art. 258 KK odnosi się bowiem nie do sposobu popełnienia przestępstwa lub
przestępstw, nawet najbardziej wymyślnie przeprowadzonych, z ustalonym podziałem ról poszczególnych sprawców, lecz
do grupy, utworzonej, by przestępstwo popełnić. Nie chodzi o zbiorowość ludzi, np. złączonych poczuciem wspólnoty
uczestników subkultury, lecz o strukturę utworzoną, by popełniać przestępstwa. Nie ma znaczenia ”skomplikowany”
charakter czynności sprawczych, bo grupa zorganizowana może działać w prostym schemacie zachowań (por. wyrok S.A.
w Krakowie z 16.12.2010 r. sygn. II AKA - 223/10 - Krakowskie Zeszyty Sądowe rok 2011, z. 4, poz. 36).”
Patrz podobne
„Oceniając zasadność stanowiska Sądu I instancji, na wstępie należy stwierdzić, że przestępstwo opisane w art. 257
KK (znieważenie albo naruszenie nietykalności cielesnej) ma charakter wieloodmianowy, a czynność sprawcza polega
na publicznym znieważaniu albo na naruszaniu nietykalności cielesnej. Interpretacja sformułowania „znieważa” jest taka
sama, jak w przypadku art. 216 KK, a zatem chodzi tu o znieważenie osoby wypowiedzią, skutkującą naruszeniem czci i
godności. Wypowiedź musi mieć obiektywnie charakter znieważający, a nie tylko być taką w subiektywnym przekonaniu
ofiary. Pod uwagę należy również brać lokalne znaczenie poszczególnych słów, które mogą mieć w danej społeczności
charakter obraźliwy. Zamiar sprawcy, czy to w postaci znieważenia, czy też naruszenia nietykalności cielesnej, musi być
ściśle związany z powodem, którym jest przynależność narodowa, etniczna, rasowa, wyznaniowa lub bezwyznaniowość
ofiary.”
Patrz podobne
„Ponieważ art. 257 KK penalizuje p ubliczne znieważenie grupy ludności albo poszczególnej osoby z powodu jej
przynależności narodowej, etnicznej, rasowej, wyznaniowej albo z powodu jej bezwyznaniowości lub z takich powodów
naruszenie nietykalności cielesną innej osoby, to przestępstwo to można popełnić wyłącznie umyślnie w zamiarze bezpośrednim. Świadczy o tym sformułowanie „z powodu” użyte w treści przepisu art. 257 KK, które jest synonimem działania
z zamiarem bezpośrednim o szczególnym zabarwieniu (dolus coloratus).”
Patrz podobne
„Tylko w takim wypadku możliwe byłoby przypisanie im przestępstwa z art. 257 KK, poprzez ustalenie, że chcieli
znieważyć osoby pochodzenia romskiego przez kierowanie do nich wspomnianych treści. Konstatacja, że przestępstwo z
art. 257 KK można popełnić wyłącznie umyślnie w zamiarze bezpośrednim, poparta przedstawionym wyżej dorobkiem
piśmiennictwa, oznaczała bowiem niemożność przypisania sprawcom tego, że działali w zamiarze ewentualnym (przewidywali, że kierowane przez nich treści trafią do grup ludności lub poszczególnej osoby i godzili się na to, że będą
prowadzić do ich znieważenia).”
2