przepisów, bez wskazania konkretnego powiązania między danym przepisem a ewentualnym naruszeniem procedury przez Sąd Rejonowy, nie pozwala Sądowi Okręgowemu nie tylko na merytoryczne odniesienie się do zarzucanych naruszeń, ale też na uchwycenie procesu myślowego autora apelacji w ramach tak skonstruowanego zarzutu. Zawarte w petitum apelacji sformułowanie prokuratora o treści: „prawidłowa analiza zgromadzonego materiału mając na uwadze zgromadzony materiał (…)” już choćby w tym fragmencie wskazuje na niezwykłą ogólnikowość i razi nieporadnością językową i prawniczą. Odnosząc się zaś szczegółowo do prawidłowości formułowania zarzutów apelacyjnych, dla przejrzystości wywodu, Sąd Okręgowy w pierwszej kolejności uważa za konieczne przypomnienie zasad, które należy uwzględnić przy konstruowaniu zarzutów. Po pierwsze, jak wielokrotnie podnoszono w judykaturze i doktrynie – tzw. naczelne zasady procesowe nie mogą samoistnie stanowić podstawy apelacyjnej ani kasacyjnej. Zarzucając zatem naruszenie przez Sąd Rejonowy normy art. 4 KPK. prokurator, będący podmiotem fachowym, postępuje wbrew tym ugruntowanym dyrektywom. Wobec tego przypomnieć należy za Sądem Najwyższym, iż „ przepis art. 4 KPK formułuje adresowaną do organów postępowania karnego zasadę obiektywizmu. Wskazany przepis zawiera bowiem ogólną zasadę postępowania, nie nakazuje zaś ani nie zakazuje sądowi konkretnego sposobu procedowania. Wykazanie, że w toku postępowania doszło do naruszenia zasady obiektywizmu wymaga wskazania uchybień konkretnych przepisów służących Legalis