karalnych.
Sąd
Okręgowy
podziela
ugruntowane
stanowisko
judykatury,
wedle
którego
„nawoływanie
do
nienawiści”
polega na oddziaływaniu przez
sprawcę na psychikę innych osób
- wiąże się z chęcią wzbudzenia
silnych negatywnych emocji do
określonej narodowości, grupy
etnicznej, czy rasowej (vide:
postanowienie SN z 01.09.2011 r.,
V
KK
98/11;
wyrok
SN
z 08.02.2019 r., IV KK 38/18); są
to zatem
"wypowiedzi, które wzbudzają
uczucia silnej niechęci, złości,
braku akceptacji, wręcz wrogości
do poszczególnych osób lub
całych grup społecznych czy
wyznaniowych, bądź też z uwagi
na formę wypowiedzi podtrzymują
i
nasilają
takie
negatywne
nastawienia i podkreślają tym
samym
uprzywilejowanie,
wyższość określonego narodu,
grupy etnicznej, rasy lub wyznania
(vide: wyrok SN z dnia 08.02.2019
0r., IV KK 38/18). W świetle
powyższego
trafne
jest
stanowisko
pełnomocnika
oskarżyciela subsydiarnego, iż
aby doszło do ziszczenia się
przesłanek
przestępstwa
stypizowanego w art. 256 § 1 KK
nie jest wymagane nawoływanie
do
nienawiści
wyrażone
bezpośrednio, czy też wprost,
a
wystarczy
odpowiednie
oddziaływanie
na
psychikę
adresatów
określonych
wypowiedzi.
Z kolei znieważenie z art. 257 KK
utożsamiane jest ze znaczeniem
znieważenia zawartym w art. 216
§ 1 KK, (por. postanowienie SN
z 17.08.2016 r., IV KK 53/16).
Zgodnie z poglądami doktryny dot.
art. 216 § 1 KK:
,,znieważające zachowanie może
przybrać
postać
słowną
(posłużenie
się
wulgarnym
słownictwem), być wyrażone za
pomocą rysunku (np. karykatura),
symboli, znaków albo innego
rodzaju środka przekazu (film,
fotografia) czy też gestu, który
wyraża brak szacunku wobec
drugiej osoby”
(zob.: J. Raglewski (w:) Kodeks
Legalis