4. naruszenie art. 7 ust. 1 ustawy z 1997 r. przez przyjęcie, że ZGWŻ w RP posiada wyłączność na tworzenie, znoszenie i przekształcanie gmin żydowskich - nawet takich, które nie są i nie zamierzają być zrzeszone w tym Związku; 5. naruszenie art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. w związku z art. 53 ust. 1, 2, 5 i 6 Konstytucji RP, polegające na przyjęciu, że obywatele RP wyznania mojżeszowego mogą korzystać z wolności sumienia i wyznania tworząc gminy wyznaniowe jedynie w ramach Związku Gmin, nie mogą natomiast tworzyć gmin żydowskich jako związków wyznaniowych odrębnych od Związku; 6. naruszenie art. 18 ust. 1 w związku z art. 30-32 i 34 ust. 1 ustawy z 1989 r. polegające na przyjęciu, że tryb rejestracji A. określa ustawa z 1997 roku, a nie ustawa z roku 1989. W skardze kasacyjnej zarzucono również naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie naruszenie art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez rozpoznanie skargi Związku Gmin w sposób sprzeczny z wytycznymi zawartymi we wcześniejszych wyrokach NSA i WSA, a także naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 tejże ustawy w związku z art. 28 KPA polegające na przyjęciu, że Związkowi Gmin przysługuje status strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji o wpisie A. do rejestru. ZGWŻ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Przedmiotem decyzji organu administracji państwowej zaskarżonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest stwierdzenie, że ZGWŻ w P. nie ma własnego interesu prawnego w rozumieniu art. 28 KPA uzasadniającego wszczęcie postępowania o stwierdzenie nieważności wpisu do rejestru kościołów i innych związków wyznaniowych NGWM w G. Odmawiając wnioskodawcy przymiotu strony postępowania i umarzając z tej przyczyny wszczęte postępowanie nieważnościowe Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji uznał, że A. w G. nie jest typową gminą żydowską, nie powstała zgodnie z przepisami ustawy z dnia 20 lutego 1997 r. o stosunku Państwa do gmin wyznaniowych żydowskich w RP (Dz.U. Nr 41, poz. 251 ze zm.) lecz na podstawie ogólnych regulacji zawartych w ustawie z dnia 17 maja 1989 r. o gwarancjach wolności sumienia i wyznania (Dz.U. z 2005 r. Nr 231, poz. 1965 ze zm.). Z ustaleń tych organ administracyjny wywiódł wniosek, iż rejestracja A. w G. nie dotyczy interesu prawnego ZGWŻ i Związek ten nie ma też interesu prawnego we wszczęciu postępowania o stwierdzenie nieważności rejestracji tej Gminy. Z tym ostatnim wnioskiem nie zgodził się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylając zaskarżone decyzje administracyjne. Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia szeregu przepisów ustaw z dnia 20 lutego 1997 r. o stosunku Państwa do gmin wyznaniowych żydowskich w RP, o gwarancjach wolności sumienia i wyznania z 17 maja 1989 r. w związku z przepisami Konstytucji RP gwarantującymi obywatelom polskim wolność przyjmowania lub wyznawania religii, według swego wyboru sprowadzają się do twierdzeń, że obywatele polscy wyznania mojżeszowego mogą tworzyć własne gminy wyznaniowe niezależne od ZGWŻ i w oparciu o ogólne regulacje zawarte w ustawie o wolności sumienia i wyznania a nie zgodnie z przepisami ustawy o stosunku Państwa do gmin wyznaniowych żydowskich. Ta, istotna dla rozstrzygnięcia sporu o ważność rejestracji A. w G. dokonanej w dniu 3 lutego 2000 r., kwestia winna być rozstrzygnięta przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w decyzji orzekającej co do istoty sprawy. Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty należy natomiast uznać za przedwczesne w sprawie rozstrzygającej spór co do tego, czy ZGWŻ w P. ma interes prawny w wyniku postępowania o ważność rejestracji A. w G. W sprawie tej nie chodzi bowiem o stanowcze ustalenie, czy wyznawcy religii mojżeszowej mogą utworzyć w P. gminę wyznaniową niezależnie od ZGWŻ i wbrew szczegółowym regulacjom zawartym w ustawie z dnia 20 lutego 1997 r., lecz o to, czy Związek Gmin jest stroną postępowania nieważnościowego, to jest czy wynik tego postępowania dotyczy interesu prawnego lub obowiązku tego Związku. Należy uznać, że stanowisko zawarte w zaskarżonym skargą kasacyjną wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odpowiada prawu, a wyrok ten nie naruszył przepisów art. 28 KPA oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 153 PostAdmU. Wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej wyrok ten nie naruszył także art. 2 pkt 1 ustawy z 17 maja 1989 r. o gwarancjach wolności sumienia i wyznania w związku z art. 53 Konstytucji RP. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wyraził bowiem poglądu, iż obywatele polscy wyznania mojżeszowego nie mogą tworzyć własnych wspólnot religijnych i korzystać z przysługującej powszechnie wolności wyznawania a także przyjmowania religii według własnego wyboru. W rozpoznawanej sprawie istotne jednak jest to, że członkowie A. w G. utworzyli jednostkę organizacyjną nazwaną "Gmina Wyznania M.". Powstała ona w miejsce rozwiązanej wcześniej gminy żydowskiej i - jak wynika z zebranego w sprawie materiału, w pewnym okresie zgłaszała roszczenia do majątku zlikwidowanej gminy. Tworząc jednostkę określaną jako gmina wyznawcy religii mojżeszowej weszli w sferę zastrzeżoną przepisami ustawy z dnia 20 lutego 1997 r. o stosunku Państwa do gmin wyznaniowych żydowskich w RP dla działań ZGWŻ w P. Zgodnie z art. 2 ust. 1 tej ustawy gminy żydowskie zrzeszają pełnoletnie osoby wyznania mojżeszowego, posiadające obywatelstwo polskie, zamieszkałe na terenie RP. Mają one charakter szczególnego samorządu zaspokajającego nie tylko potrzeby religijne swoich członków, lecz 6