czym dla działki nr (...) dla której prowadzona jest księga wieczysta nr (...) Skarb Państwa reprezentuje M., natomiast dla działki nr (...) dla której prowadzona jest księga wieczysta nr (...) Skarb Państwa reprezentuje W. A. M. w W.. Sąd Rejonowy w G. postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 26 marca 2012 r. ustalił, że pozwany Skarb Państwa reprezentuje Minister Obrony Narodowej zastępowany przez prokuratorie Generalną Skarbu Państwa . Na wniosek powódki wezwał w do udziału w sprawie w charakterze pozwanego Wojskowa Agencje Mieszkaniowa z siedzibą w W. Oddział (...) w L. (protokół rozprawy k. 2). Następnie Sąd ten wyłączył do odrębnego rozpoznania roszczenie o ustalenie, że przejęcie na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości opisanej w księdze wieczystej K. (...) o powierzchni 14,9405 ha położonej w G., która postanowieniem Sądu Powiatowego w G. z dnia 15 marca 1956 roku została przeniesiona do księgi wieczystej numer (...) nastąpiło bez podstawy prawnej do odrębnego rozpoznania i przekazał ją do rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Radomiu (postanowienie k. 3) Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 26 stycznia 2013 r. wezwała do udziału w sprawie jako reprezentanta Skarbu Państwa dodatkowo Starostę (...) jako organ podejmujący za Skarb Państwa czynności w postępowaniach sądowych w sprawach o własność lub inne prawa rzeczowe a także dotyczącym roszczeń majątkowych podlegających zaspokojeniu przez Skarb Państwa na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 8 i 9 ustawy o gospodarce nieruchomościami (postanowienie k. 204). W toku rozprawy powódka dla wykazania zasadności swojego stanowiska oraz odpowiadając na zarzuty pozwanych podnosiła, że nie tylko większość rodziny G. nie zgłosiła przynależności do narodowości niemieckiej w czasie wojny (E. K., A. B., M. G. (1)), ale także te osoby które to uczyniły, nie kierowały się faktycznym poczuciem przynależności do tego narodu, lecz działały wbrew swojej woli, pod groźbą utraty gospodarstwa. Natomiast, jak wynika z zeznań świadków znajdujących się w aktach sprawy V Sn (...), A. G. (1) oraz J. F. swoimi działaniami dały wyraz przynależności do narodu polskiego. tj. ukrywanie dezertera z W., zgoda na organizowanie spotkań polskiej konspiracji - słuchania zakazanych audycji radiowych - na terenie ich gospodarstwa oraz inne zachowania, które świadczą o wspieraniu miejscowej ludności i identyfikacji z nią. Samo Zgłoszenie przez obywatela polskiego w czasie między dniem 1.9.1939 r. a 9.5.1945 r. przynależności do narodowości niemieckiej nie było równoznaczne z zaliczeniem danej osoby do kategorii obywateli polskich narodowości niemieckiej w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. b dekretu z dnia 6.9.1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej" (wyrok Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z dnia 5 listopada 2002 r., sygn.. akt III CKN 273/01, L., wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 15 grudnia 2010 r., sygn. akt I ACa 974/10, L.). Zgodnie natomiast z art. 1 ust. 2 dekretu z dnia 13.9.1946 r. o wyłączeniu ze społeczeństwa polskiego osób narodowości niemieckiej (Dz.U. Nr 55, poz. 310 ze zm.) „zgłoszenie w czasie wojny, rozpoczętej 1.9.1939 r., przynależności do narodowości niemieckiej lub pochodzenia niemieckiego samo przez się nie stanowi dowodu niemieckiej odrębności narodowej". W związku z powyższym, już w 1945 r. A. G. (1) i J. F. nie były traktowane przez polski wymiar sprawiedliwości jako osoby narodowości niemieckiej. Świadczy o tym tryb zastosowany dla osądzenia faktu przyjęcia przez ww. osoby tzw. volkslisty (pociągnięcie do odpowiedzialności karnej na podstawie dekretu z 28 czerwca 1946 r. o odpowiedzialności karnej za odstępstwo od narodowości w czasie II wojny światowej, zamiast na podstawie dekretu z 13 września 1946 r. o wyłączeniu ze społeczeństwa polskiego osób narodowości niemieckiej). Ponadto świadczy o tym treść wyroku Sąd Okręgowego w Warszawie z dnia 11 maja 1948 r., sygn.. V Sn (...), w którym stwierdza się, że A. G. (1) jest narodowości polskiej. O ile zatem w stosunku do A. G. (1) i J. F. Sąd orzekający w 1948 r. nie stwierdził podstaw do uniewinnienia w oparciu o treści art. 4 lit. a dekretu z 28 czerwca 1946 r., tym niemniej z akt tego postępowania wynika, że ww. osoby działały w obawie o swoje minie, a być może także w celu odwrócenia od siebie podejrzeń w związku z ukrywaniem dezertera z armii niemieckiej oraz spotkań polskiej konspiracji. Deklaracja ww. osób nie była podyktowana faktycznym poczuciem przynależności do narodowości niemieckiej, lecz konsekwencjami polityki narodowościowej okupanta niemieckiego na ziemiach polskich w czasie II wojny światowej, a z drugiej strony obawą o negatywne konsekwencje nieprzyjęcia tzw. volkslisty wbrew oczekiwaniom niemieckich urzędników. Powódka podniosła także , że na cele reformy rolnej nie mogła być przeznaczona nieruchomość ziemska, której część ze współwłaścicieli zadeklarował przynależność do narodowości niemieckiej. Dekret o przeprowadzeniu reformy rolnej w art. 2 ust. 1 lit. b dopuszczał przejęcie nieruchomości wyłącznie w sytuacji gdy jest ona własnością obywateli polskich narodowości niemieckiej. W przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z taką sytuacja, gdyż większość współwłaścicieli (...) nie zadeklarowała przynależności do narodu niemieckiego. 4