W chwili wydania przedmiotowego postanowienia przez Sąd Okręgowy w Tel Awiwie, tj. 21 marca 1957 r. obowiązywał
dekret z dnia 8 czerwca 1955 r. - Prawo o aktach stanu cywilnego (Dz.U. Nr 25, poz. 151, z 1956 r. Nr 41, poz. 189, z
1958 r. Nr 72, poz. 358, z 1962 r. Nr 10, poz. 46, z 1964 r. Nr 9, poz. 60 i Nr 43, poz. 297, z 1971 r. Nr 12, poz. 115
oraz z 1975 r. Nr 45, poz. 234).
Zgodnie z art. 25 dekretu akta stanu cywilnego stanowią wyłączny dowód zdarzeń w nich stwierdzonych. Ich niezgodność
z prawdą może być udowodniona jedynie w postępowaniu niespornym o unieważnienie lub sprostowanie aktu.
Dalej ustawodawca uregulował w art. 26, że:
1. Sąd uzna za nieważny akt stanu cywilnego stwierdzający zdarzenie niezgodne z prawdą.
2. Sąd może uznać za nieważny akt stanu cywilnego, jeżeli uchybienia powstałe przy sporządzeniu aktu stanu cywilnego
powodują zmniejszenie jego mocy dowodowej.
3. Sąd rozstrzyga o sprostowaniu aktu stanu cywilnego w razie błędnego lub nieścisłego jego zredagowania.
4. Unieważnienia lub sprostowania aktu może żądać osoba zainteresowana, prokurator lub organ nadzoru.
5. Sądem właściwym jest sąd miejsca sporządzenia aktu.
Mając na uwadze treść powyższych przepisów należy zwrócić uwagę na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 września
1963 r. II CR 895/62, w którym to przyjęto, iż tryb sprostowania aktu stanu cywilnego unormowany w art. 25 prawa o
aktach stanu cywilnego z 1955 r. właściwy jest tylko wówczas, gdy niezgodność tego aktu z rzeczywistym stanem rzeczy
nie wpływa na stan cywilny osoby, której akt ten dotyczy. Natomiast w sprawach o prawa stanu cywilnego, w których
chodzi o ustalenie pochodzenia dziecka od określonych rodziców lub o zaprzeczenie, że są oni jego rodzicami - wyłącznie
właściwe jest postępowanie sporne przewidziane w art. 440 i nast. KPC w sprawach ze stosunku rodziców i dzieci.
Nie ulega wątpliwości, iż wnioskodawca zgłaszając się do Sądu Okręgowego w Tel Awiwie dążył do zmiany cywilnej,
albowiem domagał się, aby prawnie figurował jako jego ojciec nie A. S. (5) tylko A. S. (2). Nie bez znaczenia jest fakt,
o czym w postępowaniu przez Sądem Okręgowy w Tel Awiwie powodowie P. S. (2) i A. S. (7) nie poinformowali,
iż na terenie Polski została sporządzony i zarejestrowany akt urodzenia wnioskodawcy. Zgodnie z tym aktem ojcem
wnioskodawcy jest A. S. (4) z zawodu krawiec urodzony (...) w S..
Jednocześnie nie pominąć następnej ważnej okoliczności, iż obowiązywał wówczas kodeks postępowania cywilnego powstały z połączenia rozporządzeń Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 29 listopada 1930 r. (Dz.U. Nr 83, poz. 651) i z
dnia 27 października 1932 r. (Dz.U. Nr 93, poz. 803), ogłoszonych jako t.j. w obwieszczeniu Ministra Sprawiedliwości
z dnia 25 sierpnia 1950 r. (Dz.U. Nr 43, poz. 394).
Zgodnie z art. 535 § 1 KPC orzeczenia sądu zagranicznego, wydane w postępowaniu spornym cywilnym w sprawach,
należących w Polsce do właściwości sądów powszechnych, i mające znaczenie wyroku, jako też ugody, zawarte w takim
postępowaniu, są tytułami egzekucyjnymi, jeżeli to przewiduje umowa międzynarodowa. Jeżeli umowa nie określa inaczej
warunków wykonalności, orzeczenia i ugody będą w Polsce wykonywane pod następującymi warunkami:
1) jeżeli orzeczenie zostało wydane albo ugoda została zawarta po wejściu w życie umowy międzynarodowej;
2) jeżeli sąd zagraniczny, w którym sprawa toczyła się, nie był do jej rozpoznania niewłaściwy stosownie do zasad kodeksu
niniejszego;
3) jeżeli orzeczenie jest prawomocne;
4) jeżeli orzeczenie lub ugoda podlega wykonaniu w państwie, skąd pochodzi;
5) jeżeli wezwanie do sprawy, zakończonej wyrokiem zaocznym, zostało doręczone pozwanemu do rąk własnych; jednak
doręczenia w sprawach między obywatelami i na obszarze tego państwa, skąd wyrok pochodzi, są wystarczające, gdy
odpowiadają przepisom o doręczeniach w państwie tym obowiązującym;
6) jeżeli orzeczenie przy ocenie zdolności osobistej lub ustawowego przedstawicielstwa obywatela polskiego nie odbiega
ze szkodą dla niego od zasad prawa polskiego;
7) jeżeli orzeczenie zagraniczne nie pozostaje w sprzeczności z prawomocnym orzeczeniem sądu polskiego ani też o ten
sam przedmiot nie toczy się spór w sądzie polskim;
12