W ocenie organu brak podstaw do uznania, że w niniejszej sprawie rozstrzygnięte zostało zagadnienie wstępne przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydawaniu decyzji. Organ podniósł, że art. 4 ust. 2 ustawy o kombatantach nie nakłada w ogóle na Prezesa IPN obowiązku wystąpienia, przed wydaniem decyzji merytorycznej, do innego organu lub sądu o rozstrzygniecie zagadnienia wstępnego bądź też wezwania strony do wystąpienia o to w wyznaczonym terminie. Z tego względu wskazany przez W. N. art. 145 § 1 pkt 7 KPA nie stanowi podstawy uchylenia decyzji z (...) marca 2011 r. w trybie określonym w art. 151 § 1 pkt 2 KPA oraz wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy. Prezes IPN stwierdził również, że w sprawie nie zachodzi żaden związek przyczynowy pomiędzy decyzją ostateczną Prezesa IPN a inną decyzją lub orzeczeniem sądu, który zostałby następnie uchylony lub zmieniony, a tym samym nie została spełniona przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 8 KPA Organ wskazał, że powołanym we wniosku o wznowienie postępowania wyrokiem z 18 kwietnia 1996 r., sygn. akt V SA 1690/95 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, wydaną na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy o kombatantach, odnoszącą się do okoliczności ukrywania dziecka pochodzenia żydowskiego. Nie sposób jednak stwierdzić, że powyższy wyrok czy uchylona decyzja pozostaje w jakiejkolwiek zależności z decyzją, której W. N. domaga się uchylenia. Zdaniem organu nie sposób przyznać racji stronie, że w sprawie spełniona została przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 8 KPA. W. N. wywiodła do Sądu skargę na decyzję Prezesa IPN z (...) września 2014 r. Skarżąca nie zgadza się z zaskarżoną decyzją i poddaje w wątpliwość działania Prezesa IPN jako zgodne z treścią art. 7 KPA, art. 8 KPA i art. 9 KPA. Niezrozumiałe dla skarżącej jest stanowisko organu, zgodnie z którym pismo Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 stycznia 2014 r. nie może być uznane za nową okoliczność lub nowy dowód istniejący w dniu wydania ostatecznej decyzji. Twierdzenie Prezes IPN, że wyrok NSA z 18 kwietnia 1996 r jest nową wykładnią przepisów prawa świadczy o nadinterpretacji stosowanej przez IPN. Skarżąca podkreśliła, że ten wyrok jako jedyny dotyczy dziecka żydowskiego. Tymczasem Prezes IPN nie dokonał analizy orzecznictwa sadów administracyjnych w przedmiocie przyznawania uprawnień kombatanckich osobom, które jako dzieci zostały odebrane rodzicom. Skarżąca podniosła, że taką analizę dokonał Prezes Naczelnego Sadu Administracyjnego, który stwierdził, że: "Fakt, że wymienione sprawy nie dotyczyły dzieci pochodzenia żydowskiego może mieć jednak istotne znaczenie." Analogiczny wniosek można również wywieźć z treści uzasadnienia wyroku Naczelnego Sadu Administracyjnego z 18 kwietnia 1996 r. Skarżąca stoi na stanowisku, że we wszystkich decyzjach IPN powielane są niezgodne ze stanem faktycznym stwierdzenia, jakby ukrywanie dzieci żydowskich stanowiło gwarancje uniknięcia eksterminacji. W ocenie skarżącej jest to mylne przekonanie organu, albowiem tego rodzaju stwierdzenia głoszone są w czasie gdy współczesny świat zrozumiał czym był Holocaust, zwłaszcza w Polsce. W odniesieniu do ukrywanych żydowskich dzieci obowiązywały bezwzględne wyroki śmierci na dzieciach żydowskich i osobach je ukrywających. Dla tych dzieci nie istniała amnestia lub ułaskawienie. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenia zaskarżonej decyzji oraz "wszystkich decyzji, które utrzymuje w mocy". Ponadto wniosła o uznanie, że oddanie przez żydowskich rodziców w czasie II wojny światowej dziecka polskiej rodzinie w celu uratowania jego życia, a tym samym pozostanie osieroconego dziecka narodowości żydowskiej w warunkach ciągłego terroru, zagrożenia utratą życia, koniecznością ukrywania tego dziecka w rożnych miejscach i w warunkach fizycznego i psychicznego wyniszczenia, jest działaniem w celu poddania eksterminacji w rozumieniu art. 4 ust. 2 ustawy o kombatantach. Prezes IPN w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, iż w przedmiotowej sprawie skarga nie jest zasadna. 2