N.L., J.W., T.G. i E.R. - następcy prawni dawnych współwłaścicieli nieruchomości - wystąpili z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. orzeczenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia (...) lutego 2002 r. Nr (...) utrzymało w mocy własną decyzję z dnia (...) czerwca 2001 r. Nr (...) o odmowie stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej W. z dnia (...) stycznia 1955 r. Nr (...). Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi J.I.W. i N.L., wyrokiem z dnia (...) listopada 2003 r. sygn. akt I SA 752/02, uchylił obie zaskarżone decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., gdyż organ nie ustalił wszystkich następców prawnych L.M. B., J.B., J.W., a zatem wszystkich stron postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z dnia (...) kwietnia 2009 r. Nr (...) stwierdziło, że orzeczenie Prezydium Rady Narodowej W. z dnia (...) stycznia 1955 r. Nr (...) - w cz��ści gruntu związanego z lokalami mieszkalnymi 10, 11, 20 zostało wydane z naruszeniem prawa, jednakże w tej części nie można stwierdzić jej nieważności ze względu na fakt, iż wywołało ono nieodwracalne skutki prawne, natomiast w pozostałej części stwierdziło nieważność ww. orzeczenia. W uzasadnieniu decyzji podało, że z akt sprawy wynika, że orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej W. z dnia (...) stycznia 1955 r. zostało wydane na podstawie art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r., zgodnie z którym organ winien był przyznać właścicielom dotychczasowym prawo własności czasowej obecnie prawo użytkowania wieczystego, jeżeli korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela dało się pogodzić z przeznaczeniem gruntu według planu zabudowania (obecnie planu zagospodarowania przestrzennego). Aby dokonać tego ustalenia organ powinien odnieść swoje rozważania do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego w dacie podejmowania orzeczenia. Tymczasem z uzasadnienia orzeczenia administracyjnego wynika, że nie odniesiono się do ustaleń planu, lecz do faktu niezłożenia przez byłego właściciela nieruchomości wniosku dekretowego i na tej podstawie odmówiono przyznania prawa własności czasowej do gruntu. Podkreśliło, że w świetle art. 7 ust. 1 i 2 ww. dekretu jedną z przesłanek warunkujących przyznanie dotychczasowemu właścicielowi prawa własności czasowej do gruntu - było złożenie stosowanego wniosku w przepisanym ustawą terminie przez dotychczasowego właściciela gruntu, lub jego prawnych następców, będących w posiadaniu gruntu lub osobę reprezentującą właściciela. W niniejszej sprawie wniosek o przyznanie własności czasowej nie został złożony przez żaden z ww. podmiotów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło, że wniosku takiego nie ma w aktach sprawy, nie figuruje on w rejestrze wpływu wniosków dekretowych, nie ma również jakichkolwiek innych dowodów świadczących, iż został on złożony, np. dowodu uiszczenia opłaty od wniosku. O jego braku świadczy także treść kwestionowanego orzeczenia z dnia (...) stycznia 1955 r. Ponadto wskazało, że pismem z dnia 11 marca 2009 r. po raz kolejny zwróciło się do pełnomocnika wnioskodawców o okazanie posiadanych dokumentów dotyczących niniejszej sprawy w tym m.in. wniosku o przyznanie własności czasowej). Pełnomocnik nie przedstawił żądanych dowodów ani nie uprawdopodobnił okoliczności potwierdzających fakt złożenia wniosku. Stwierdziło także, iż z akt zgromadzonych w sprawie nie wynika, aby taki wniosek został złożony przez Okręgowy Urząd Likwidacyjny, który to organ nie był upoważniony do występowania w charakterze osób reprezentujących prawa dotychczasowych właścicieli gruntów warszawskich. W konsekwencji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uznało, że skoro mimo braku stosownego wniosku - postępowanie administracyjne zostało wszczęte i sprawa została rozpoznana, to orzeczenie administracyjne z dnia 25 stycznia 1955 r. zostało wydane bez dostatecznych podstaw prawnych, a zatem w sprawie wystąpiła przesłanka określona w art. 156 § 1 pkt 2 KPA stwierdzenia nieważności decyzji. Wyjaśniło, że niezłożenie przez osobę uprawnioną, w ustawowym terminie, wniosku o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu, powodowało, iż z upływem tego terminu przechodziły na własność Skarbu Państwa budynki mieszczące się na tym gruncie. Odnosząc się do oceny nieodwracalnych skutków prawnych w rozumieniu art. 156 § 2 KPA wskazało, że w związku z ustanowieniem prawa użytkowania wieczystego tej nieruchomości na rzecz osoby trzeciej mogły wystąpić dwie sytuacje. W pierwszej umowa ustanawiająca użytkowanie wieczyste gruntu na rzecz osoby trzeciej była poprzedzona decyzją administracyjną stanowiącą podstawę ustanowienia na rzecz określonej osoby trzeciej tego prawa i zawarcia cywilnoprawnej umowy. W drugiej prawo użytkowania wieczystego ustanowione na rzecz osoby trzeciej powstało na podstawie samej umowy cywilnoprawnej, tj. bez uprzedniego wydania decyzji administracyjnej. W ocenie organu w pierwszym przypadku umowa użytkowania wieczystego gruntu na rzecz osoby trzeciej nie stanowi nieodwracalnych skutków prawnych decyzji administracyjnej. Natomiast w drugim przypadku decyzja administracyjna mogła wywołać nieodwracalne skutki prawne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. ustaliło, że w budynku przy ul. w W. zostało sprzedanych 7 lokali mieszkalnych wraz z oddaniem w użytkowanie wieczyste odpowiednich części gruntu. Sprzedaż części z tych lokali i ustanowienie 2