jącym porządkiem prawnym ani z zasadami współżycia społecznego. Materiał dowodowy dawał bowiem podstawę do przyjęcia, że poczyniona na rzecz pozwanego darowizna nigdy nie była kartą przetargową w relacjach rodzinnych, zarówno w relacji pomiędzy samymi małżonkami C., jak też pomiędzy stronami postępowania. Domagając się zwrotnego przeniesienia własności nieruchomości powodowie starają się zapewnić córce i wnukom spokojną egzystencję i nie narażać ich na konieczność potencjalnego zamieszkiwania z pozwanym, który całkowicie zawiódł zaufanie nie tylko powodów, ale również ich córki M. C. i wnuków powodów. Brak jest wiarygodnych dowodów wskazujących na to, że odwołanie darowizny miałoby w tym przypadku stanowić element celowych działań powodów w ramach konfliktu małżeńskiego ich córki i pozwanego, mających w zamierzeniu pogorszyć sytuację majątkową pozwanego. Przeciwnie, ustalenia faktyczne spójnie wskazują, że była to usprawiedliwiona reakcja powodów na popełniane przez pozwanego naganne czyny, skierowane przeciwko zdrowiu, a nawet życiu powodów i osób dla nich najbliższych, tj. ich córki i wnuków. Przede wszystkim jednak dowody wskazują, że pozwany dopuścił się aktów psychicznego i fizycznego znęcania się nad powodami, córką i wnukami powodów i naruszył tym nietykalność osobistą tych osób. W tym wypadku pozwany doprowadził do rozpadu własnej rodziny, co też zagrażało interesom powodów, skoro zniweczyło ich oczekiwania, że pozwany będzie dobrym mężem, ojcem i zięciem. Nie można również tracić z pola widzenia i tej okoliczności, że strony od wielu lat znajdowały się w poważnym konflikcie rodzinnym, w którym stroną aktywną, jak wynika z zeznań przesłuchanych w sprawie świadków, był wyłącznie pozwany. W tym stanie rzeczy za naturalne należy uznać, ze strony nie utrzymywały ze sobą prawidłowych więzi rodzinnych. Zdaniem Sądu uzasadnione jest twierdzenie, że pozwany tym swoim negatywnym, permanentnym zachowaniem zawiódł zaufanie powodów. Opisane zaś w stanie faktycznym ciężkie uchybienia, jakich dopuścił się pozwany jako obdarowany w stosunku do powodów i ich osób bliskich, uzasadnia w ocenie Sądu opatrzenie ich sankcją prawną, przewidzianą w art. 898 § 1 KC w postaci odwołania darowizny uczynionej przez powodów na rzecz pozwanego G. C.. Za uwzględnieniem powództwa przemawiają również względy słuszności, a więc podstawowe reguły etycznego i uczciwego zachowania w stosunkach społecznych. W razie, gdy rażąco niewdzięczne zachowanie ma charakter ciągły (dotyczy to zwłaszcza zaniechania), termin roczny należy liczyć od chwili, w której stan rażąco niewdzięcznego zachowania ustał (postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z dnia 29 października 2019 r., IV CSK 256/19). Ponadto, jak wskazano już wyżej, ocena skuteczności odwołania darowizny dokonywana jest według stanu z daty złożenia oświadczenia w tym przedmiocie. Badaniu podlega zatem to, czy w chwili złożenia tego oświadczenia istniały przesłanki przewidziane w art. 898 § 1 KC Ustalone okoliczności faktyczne sprawy dają podstawę do stwierdzenia, że w chwili złożenia przez powodów oświadczenia w przedmiocie odwołania darowizny nadal istniały przesłanki przewidziane w art. 898 § 1 KC Oświadczenie o odwołaniu darowizny datowane na dzień 29 listopada 2018 r. zostało skutecznie doręczone pozwanemu na rozprawie dotyczącej podziału majątku wspólnego małżonków G. C. i M. C., która odbyła się przed Sądem Rejonowym w Pruszkowie w dniu 5 grudnia 2018 r., sygn. akt I Ns 1305/18. Stan rażąco niewdzięcznego zachowania pozwanego miał charakter ciągły, a w momencie złożenia pozwanemu przez powodów oświadczenia o odwołaniu darowizny stan tej rażącej niewdzięczności nadal trwał. Powodowie złożyli zatem skuteczne, pisemne oświadczenie o odwołaniu darowizny, które doszło do pozwanego w taki sposób, że mógł on się z nim zapoznać, spełniając wymóg z art. 900 KC Powyższe skutkuje obowiązkiem obdarowanego pozwanego złożenia oświadczenia o powrotnym przeniesieniu własności, które może być, zgodnie z art. 64 KC w zw. z art. 1047 KPC, zastąpione orzeczeniem sądu. W konsekwencji roszczenie powodów o nakazanie złożenia oświadczenia woli przez pozwanego zasługiwało na uwzględnienie. Sąd rozstrzygnął o kosztach procesu, w tym o kosztach zastępstwa procesowego, na podstawie art. 98 § 1 i 3 KPC i 108 KPC Sąd zastosował zasadę odpowiedzialności za wynik procesu, albowiem zważywszy na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, uznać należało że stroną w całości przegraną jest strona pozwana. Wyliczenie kosztów procesu Sąd pozostawił referendarzowi sądowemu. Mając na uwadze całokształt poczynionych powyżej rozważań, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. (...) 11