jennym. Nadal jest jednak potrzeba prowadzenia badań archeologicznych i georadarowych w celu weryfikacji istnienia
pozostałości ludzkich. Jwdnak nawet w przypadku ich niepotwierdzenia rola terenu jako nośnika pamięci o historii kultury
żydowskiej i zbrodniach wojennych nie ulega zmianie, jako pomnika przeszłości, świadka wieloletniego funkcjonowania
społeczeństwa, które uległo zagładzie. Intencją inwestora jest natomiast inwestycja znacząco ingerujących w grunt, co
może zniszczyć szczątki ludzkie i nieodwracalnie zmienić ten teren.
Organ zaznaczył, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego B. - Piaski I Etap (uchwała Rady Miejskiej
w B. z (...).11.2000 r nr (...)) przeznacza dla działek nr ew. (...) i (...) funkcję odmienną od sepulkralnej bądź kommemoratywnej. Dla jednostki 2.U.3 przewidziano usługi komercyjne i publiczne, a dla 3.M.W.5.Z. zabudowę mieszkaniową,
wielorodzinną. Plan był wprawdzie opiniowany przez organ konserwatorski, ale przed wejściem w życie ustawy o zmianie
ustawy o ochronie zabytków, która do zabytków ujętych w GEZ wprowadziła obowiązek uzgodnienia konserwatorskiego
przy wydawaniu pozwolenia na budowę lub rozbiórkę obiektu lub obszaru ujętego w takim zbiorze. Plan wszedł w życie
przed ujęciem tego terenu w wojewódzkiej ewidencji zabytków w sierpniu 2016 r. i przed pełnym rozpoznaniem konserwatorskim m.in. analizą badań weryfikacyjno- sondażowych z 2010 r. i karty ewidencyjnej zabytku z sierpnia 2016 r.
Zdaniem Ministra, w interesie społecznym leży ochrona obszarów o wartościach zabytkowych i niedopuszczenie do
ich degradacji, co w tej sprawie jest sprzeczne z interesem inwestora. Organ przedłożył jednak interes społeczny nad interes
skarżącej, gdyż budowa wprowadziłaby funkcję komercyjną i zatarła charakter miejsca oraz ewentualnie zniszczyłaby
szczątki ludzkie.
Skargę na powyższe postanowienie złożyła N. Sp. z o.o. zarzucając naruszenie:
1. art. 106 KPA poprzez wydanie postanowienia negatywnego wobec braku podstaw do uzgadniania przez konserwatora pozwolenia na budowę;
2. art. 39 ust. 3 i 4 Prawo budowlane poprzez niewłaściwe zastosowanie i uzgadnianie pozwolenia, wobec braku ku
temu przesłanek, gdyż działki (...) i (...) nie były ujęte w gminnej ewidencji zabytków, a WSA w Lublinie stwierdził bezskuteczność czynności LWKZ w przedmiocie sporządzenia karty ewidencyjnej zabytku i umieszczenia ww. nieruchomości w wojewódzkiej ewidencji zabytków, a także poprzez nieuzgodnienie pozwolenia na budowę ze względu na zagrożenie dla zachowania wartości zabytkowych cmentarza żydowskiego wobec ich braku;
3. art. 7 KPA, art. 77 § 1 KPA w zw. z art. 80 KPA poprzez przyjęcie, że opisana nieruchomość stanowi obszar
cmentarza żydowskiego spełniający kryteria zabytku podlegającego włączeniu do wojewódzkiej ewidencji zabytków z
uwagi na potrzebę uszanowania szczątków ludzkich, zachowania wartości historycznej w sytuacji, gdy nie wykazano,
aby występowały tam szczątki ludzkie;
4. art. 3 pkt 1 u.o.z. poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że nieruchomość stanowi zabytek w sytuacji, gdy
przesłanki ku temu nie zostały spełnione;
5. art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. f w zw. z art. 4 ust. 2 i art. 5 ust. 4 u.o.z. poprzez uznanie, że nieruchomość wymaga ochrony
wartości zabytkowych, w sytuacji gdy nie ma ona charakteru zabytkowego, a działkę sąsiednią o nr ew. (...) wpisano do
rejestru zabytków, co jest wystarczającym świadectwem historii i zachowuje wartości zabytkowe dla lokalnej tożsamości
kulturowej,
6. art. 22 ust. 2 u.o.z. w zw. z § 14 ust. 1 i § 15 rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z 26
maja 2011 r. w sprawie prowadzenia rejestru zabytków, krajowej, wojewódzkiej i gminnej ewidencji zabytków oraz krajowego wykazu zabytków skradzionych lub wywiezionych za granicę niezgodnie z prawem (Dz.U. z 2011 r. Nr 113, poz.
661 ze zm.) poprzez przyjęcie, że wpis do wojewódzkiej ewidencji zabytków powoduje potrzebę wdrożenia procedury
uzgadniania pozwolenia na budowę z wojewódzkim konserwatorem zabytków,
7. art. 22 ust. 4 i 5 u.o.z. w zw. z § 17 i 18 ww. rozporządzenia poprzez przyjęcie, że opisane działki ujęto w gminnej
ewidencji zabytków w sytuacji, gdy w dacie wydania postanowienia i składania wniosku działki te nie były w niej ujęte.
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zasądzenie kosztów postępowania oraz przeprowadzenie
dowodu z dokumentów z akt WSA w Lublinie w sprawie sygn. akt II SA/Lu 1119/16 na okoliczność stwierdzenia bezskuteczności czynności LWKZ dot. umieszczenia ww. działek w wojewódzkiej ewidencji zabytków i braku podstaw do
uzgadniania pozwolenia na budowę.
Strona podkreśliła, że – w świetle art. 39 ust. 3 i 4 u.o.z. - uzgodnienie z wojewódzkim konserwatorem zabytków
jest konieczne tylko wtedy, gdy obszar jest ujęty w GEZ, co następuje z chwilą utworzenia kart adresowych zgodnie
z cyt. rozporządzeniem. Zgodnie z § 17 rozporządzenia karta adresowa zabytku nieruchomego musi zawierać nazwy,
czas powstania, miejscowość, adres, formę ochrony, opracowanie karty adresowej i fotografię z opisem orientacji lub
2