Zdaniem Skarżącego zaskarżone postanowienie jest oczywiście bezprawne i nieważne, gdyż pozbawia go prawa do ochrony jego interesów. Skarżący podniósł, iż dokumenty w niniejszej sprawie wskazują, że urzędnicy robią wszystko, aby zalegalizować obecny stan i nie mają zamiaru zająć się sednem sprawy. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Zarządzeniem z dnia 4 stycznia 2016 r. (k. 49 akt sądowych) Sąd pozostawił bez rozpoznania wniosek o wyłączenie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z uwagi na bezskuteczny upływ wyznaczonego Skarżącemu terminu do uzupełnienia braku formalnego wniosku o wyłączenie stosownie do art. 46 i art. 20 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej: PostAdmU). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga była niezasadna. Kontroli Sądu poddano postanowienie SKO stwierdzające niedopuszczalność zażalenia na postanowienie o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie ustalenia Skarżącemu wysokości zobowiązania podatkowego płatnego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2014 r. Powodem stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia było to, że na postanowienie o wszczęciu postępowania nie służy zażalenie, a postanowienie takie można zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. Organ wyjaśnił również, że Skarżący został prawidłowo pouczony w skarżonym postanowieniu o niemożności złożenia nań zażalenia. Stanowisko organu w pełni odpowiada prawu. Zgodnie z art. 228 § 1 pkt 1 OrdPU, stosowanym odpowiednio w postępowaniu zażaleniowym z mocy art. 239 OrdPU, organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia niedopuszczalność zażalenia. Odpowiedź na pytanie, kiedy zażalenie jest dopuszczalne odnajdujemy w treści art. 236 § 1 OrdPU. Przepis ten stanowi, że na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, gdy ustawa tak stanowi. Stosownie do art. 165 OrdPU, postępowanie podatkowe wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu (§ 1). Wszczęcie postępowania z urzędu następuje w formie postanowienia (§ 2). Jak z tego wynika, ani te, ani dalsze paragrafy art. 165 OrdPU nie przewidują możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie o wszczęciu postępowania. Skoro tak, zażalenie na takie postanowienie nie przysługuje, a więc w razie jego wniesienia jest ono niedopuszczalne. W takiej sytuacji ustawa nie pozostawia organowi odwoławczemu możliwości wyboru co do sposobu załatwienia wniesionego zażalenia – organ ten, stosownie do art. 228 § 1 pkt 1 OrdPU ma obowiązek stwierdzić jego niedopuszczalność, co też SKO słusznie uczyniło. Organ prawidłowo pouczył Skarżącego o treści art. 237 OrdPU, zgodnie z którym postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. O ile więc Skarżący uważa, że postanowienie o wszczęciu postępowania z urzędu jest nieprawidłowe, musi poczekać na doręczenie mu decyzji kończącej postępowanie w I instancji (wymiarowej) i dopiero w odwołaniu od tej decyzji może podnieść zarzuty przeciw temu postanowieniu. Natomiast zaskarżenie go w osobnym trybie nie było możliwe. W skardze nie podano żadnych argumentów, które mogłyby podważyć prawidłowość zaskarżonego postanowienia SKO, zarzutów przeciw niemu nie sformułowano również w toku rozprawy. W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu jako bezzasadna (art. 151 PostAdmU). 2