nie zgłasza nowych wniosków dowodowych, które powinny podlegać uwzględnieniu, stosownie do warunków wskazanych w art. 78 § 2 KPA. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy, przyjąć trzeba wbrew stanowisku wnoszącej skargę kasacyjną, że zebrany przez organy materiał dowodowy dotyczący obywatelstwa skarżącej oraz wskazywanych przez nią jej wstępnych był wystarczający do sformułowania na jego podstawie oceny prawnej zawartej w zaskarżonej decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z (...) grudnia 2010 r. odmawiającej stwierdzenia posiadania obywatelstwa polskiego. Podkreślenia przy tym wymaga fakt, że organy prowadziły postępowanie dowodowe w sytuacji, gdy skarżąca podawała całkowicie sprzeczne informacje odnośnie tożsamości swojego ojca. We wniosku wszczynającym postępowanie skarżąca jako ojca wskazała I. C., a na dalszym etapie sprawy D. J. Podała także, iż urodziła się (...) maja 1933 r., D. J. zmarł (...) czerwca 1933 r., a w związek małżeński matka skarżącej z I. C. wstąpiła w listopadzie 1931 r. (poświadczenie małżeństwa Sądu Rabinackiego z 2005 r.). Nowe okoliczności co do osoby ojca skarżącej zostały podane po wydaniu decyzji z (...) lipca 2009 r., a zatem po tym jak organ w tej decyzji wykazał, że I. C. utracił obywatelstwo polskie w związku ze wstąpieniem do służby wojskowej w wojsku państwa obcego, co pociągało za sobą utratę obywatelstwa polskiego przez skarżącą. Zawarte w odwołaniu od decyzji Wojewody M. z dnia (...) lipca 2009 r. oświadczenie co do faktów związanych z tożsamością ojca wnioskodawczyni nie zostało w toku postępowania odwołane lub sprostowane w przepisanym trybie (art. 41 PostAdmU). Organy orzekające w sprawie wielokrotnie, bezskutecznie wzywały skarżącą do przedłożenia dowodów potwierdzających przedstawiane przez nią twierdzenia co do faktów istotnych dla rozstrzygnięcia wniosku o stwierdzenie posiadania przez nią obywatelstwa polskiego, zasadnie wskazując, że dowodem takim winien być przede wszystkim akt urodzenia. Stwierdzić również należy, że przedmiotem tego postępowania nie może być kwestia ustalenia ojcostwa, co zdaje się sugerować kasacja. Trafnie zatem uznał Sąd pierwszej instancji, że w stanie faktycznym sprawy uprawnione było uznanie przez organy, iż brak dokumentów, z których w sposób niewątpliwy wynikałby fakt nabycia i posiadania przez skarżącą obywatelstwa polskiego, uniemożliwia stwierdzenie posiadania przez nią obecnie obywatelstwa polskiego oraz, że przy wydawaniu decyzji organy nie naruszyły art. 2 pkt 1 oraz art. 5 ustawy z dnia 20 stycznia 1920 r. o obywatelstwie Państwa Polskiego. Z powyższych względów zarzuty naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów procedury administracyjnej (art. 7, 75, 77, 80 i art. 138 § 2 KPA) w powiązaniu z przepisami procedury sądowoadministracyjnej należało oddalić jako nieuzasadnione, a stan faktyczny sprawy, wobec jego skutecznego niezakwestionowania - uznać za ustalony prawidłowo. Wobec tego, iż skarżąca nie wywiodła skutecznego zarzutu naruszenia przepisów postępowania nie może skutecznie kwestionować ustaleń dotyczących braku spełnienia przez nią przesłanek nabycia obywatelstwa polskiego na podstawie art. 5 ustawy z dnia 20 stycznia 1920 r. o obywatelstwie Państwa Polskiego. W konsekwencji zachodzi brak podstaw pozwalających uznać, że doszło do niewłaściwego zastosowania tego przepisu. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 PostAdmU orzekł jak w sentencji wyroku. 6