gulowaniu zawartemu w art. 43 § 1 KK, zgodnie z którym zakaz ten orzeka się w granicach od lat dwóch do sześciu. Ponieważ wniosek o wymierzenie środka karnego w wymiarze jednego roku był przedmiotem uzgodnienia, o którym mowa w art. 335 § 1 KPK, zawartego pomiędzy prokuratorem a oskarżonym, Sąd Rejonowy nie był władny zaakceptować go w takim kształcie. Powinnością Sądu w takim przypadku było zwrócenie uwagi stron na wadę prawną ich konsensualnej propozycji rozstrzygnięcia, celem ewentualnego dokonania akceptowalnych przez obie strony zmian, odpowiadających prawu materialnemu, a w przypadku niemożności osiągnięcia takiego konsensusu- skierowanie sprawy do rozpoznania na zasadach ogólnych (art. 343 § 7 KPK). Sąd nie może bowiem zaakceptować wniosku prokuratora, który przekracza granice określone prawem materialnym (por. Lech K. Paprzycki- Komentarz aktualizowany do art. 343 Kodeksu postępowania karnego, LEX/el., 2012; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 lutego 2007 r. sygn. akt III KK 478/06, OSNwSK 2007 r., z. 1, poz. 405). Na marginesie tylko, Sąd Najwyższy zwraca uwagę na zbędność niektórych rozstrzygnięć zawartych w zaskarżonym kasacją wyroku Sądu Rejonowego, a dotyczących warunkowego zawieszenia kar jednostkowych (pkt II i IV wyroku) przy jednoczesnym orzeczeniu warunkowo zawieszonej kary łącznej, jak również związanych z zaliczeniem okresu rzeczywistego pozbawienia wolności na poczet tego rodzaju kary (pkt VIII wyroku). W wypadku wymierzania kary łącznej, orzekanej za pozostające w zbiegu realnym i sądzone w tym samym postępowaniu przestępstwa, warunkowe zawieszenie wykonania kary, określone w art. 69 KK, sąd powinien stosować bowiem co do kary łącznej, nie zaś co do poszczególnych kar za zbiegające się przestępstwa. W tym ostatnim wypadku warunkowe zawieszenie wykonania kary łącznej oznacza jednak - implicite - iż sąd zastosował instytucję warunkowego zawieszenia wykonania także do poszczególnych kar jednostkowych, wymierzonych za zbiegające się przestępstwa (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 21 listopada 2011 r., sygn. I KZP 14/01, OSNKW z 2002 r. z.1-2, poz. 1; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 sierpnia 2006 r. sygn. WK 19/06, OSNwSK z 2006 r. z.1 poz. 1578). Z kolei bezprzedmiotowym zabiegiem jest zaliczanie w wyroku okresu rzeczywistego pozbawienia wolności na poczet kary orzeczonej z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Takie zaliczenie znajduje bowiem sens dopiero wtedy, gdy kara taka zostaje zarządzona (por. na ten temat Kodeks karny. Część ogólna. Komentarz pod red. J. Giezka, komentarz do art. 63 Kodeksu karnego, LEX). Z powyższych względów, podzielając zasadność kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego, zaskarżony wyrok należało uchylić. 3