Końcowo Minister stwierdził, że nieuzasadniony jest zarzut Stowarzyszenia, dotyczący poprzednio prowadzonego przez organ I instancji postępowania w sprawie pozwolenia na badania archeologiczne na terenie trzech nieruchomości gruntowych (na działkach nr (...), (...), (...) w G.) o różnym statusie, dla których zaplanowano zróżnicowany zakres badań. Po pierwsze dlatego, że pozwolenie (...)WKZ z (...) marca 2022 r. Nr (...), wydane na wniosek Gminy G. z 24 stycznia 2022 r., zostało uchylone ostateczną decyzją kasatoryjną Ministra z 26 lipca 2022 r., znak: DOZ-OAiK.650.343.2022.BS. Wbrew twierdzeniom Stowarzyszenia, decyzja ta nie została zaskarżona do WSA w Warszawie. Zaskarżone zostało jedynie orzeczenie organu odwoławczego z 26 lipca 2022 r., znak: DOZ-OAiK.650.343.2022.BS, umarzające postępowanie z odwołania Związku (...) w RP, reprezentowanego przez Naczelnego Rabina Polski, od ww. decyzji (...)WKZ z (...) marca 2022 r. Nr (...). Niezależnie jednak od powyższego, Minister przypomniał, że okoliczność zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji nie powoduje wstrzymania jej wykonania. Zatem w dacie wydania przez (...)WKZ obecnie kwestionowanej decyzji, poprzednie pozwolenie organu I instancji nie pozostawało w obrocie prawnym. Po drugie Minister wskazał, że wnioskodawca może w każdym czasie wycofać swój wniosek i tak też się stało w tej sprawie. Gmina G. w związku ze złożeniem nowych wniosków o wydanie pozwolenia na badanie archeologiczne każdej z działek osobno, wycofała swoje żądanie wydania decyzji w stosunku do ww. działek łącznie. W konsekwencji (...)WKZ był zobowiązany do wydania decyzji umarzającej postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na prowadzenie badań archeologicznych na działkach nr ew. (...), (...) i (...) przy ul. P. w m. G., prowadzonego na wniosek Gminy G. z 24 stycznia 2022 r., który został wycofany. Po trzecie Minister ponownie podkreślił, że obecnie kontrolowana decyzja organu I instancji została wydana na wniosek Gminy G. z 25 sierpnia 2022 r., który dotyczy wyłącznie działki nr ew. (...). Z tych przyczyn, organ odwoławczy wspomnianą na wstępie decyzją z 25 października 2022 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie (...) Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z (...) września 2022 r. Nr (...) o udzieleniu Gminie G. pozwolenia nr (...) na prowadzenie badań archeologicznych w ramach realizacji prac związanych z zagospodarowaniem Parku W. na działce nr (...) w G.. Z takim orzeczeniem nie zgodziło się Stowarzyszenie, wnosząc skargę do tutejszego Sądu. Zaskarżonej decyzji zarzuca naruszenie art. 7, art. 8 oraz art. 77 § 1 w związku z art. 80 KPA, które to normy prawa obligują organ administracji do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i oceny całokształtu materiału dowodowego. Skarżący zarzuca także odstąpienie od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492) zadanie Sądu jest ściśle określone: Sąd ma obowiązek przeprowadzić kontrolę zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, jeśli stwierdzi, że w danej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329, zwanej dalej "PostAdmU"). Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia, jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 § 1 KPA Natomiast w przypadku niestwierdzenia wskazanych postaci naruszenia prawa przez organ administracji, skarga podlega oddaleniu. Inaczej mówiąc, jeśli zaskarżona decyzja lub postanowienie są zgodne z prawem, uchylenie ich przez sąd jest niedopuszczalne. Jednocześnie należy podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 PostAdmU sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że kontrolowana decyzja nie narusza prawa w sposób wskazany powyżej, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 3