organowi, który wydał decyzję. Zgodnie z zacytowanym przepisem, wznawia się postępowanie na przedmiotowej podstawie wtedy, gdy spełnione są łącznie trzy przesłanki: - ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody, istotne dla sprawy są nowe, - istniały w dniu wydania decyzji, - nie były znane organowi, który wydał decyzję. Skarżąca wnioskując o wznowienie postępowania na tej podstawie prawnej powołała się na zaistnienie w sprawie nowych okoliczności i dowodów dotyczących interpretacji art. 4 ust. 2 ustawy o kombatantach. W aspekcie tym załączyła do wniosku o wznowienie pismo Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego prof. Romana Hausera z 23 stycznia 2014 r. Pismo to stanowiło odpowiedź na pismo Stowarzyszenia "(...)" w Polsce poruszającego kwestię rozbieżności w orzecznictwie dotyczącym wykładni art. 4 ust. 2 ustawy o kombatantach. W piśmie tym Prezes odniósł się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 kwietnia 1996 r., sygn. akt V SA 1690/95, o którym była mowa w piśmie Stowarzyszenia i wskazał, że w "wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny przedstawił pogląd, zgodnie z którym "pozostanie osieroconego 8 - letniego dziecka narodowości żydowskiej w warunkach ciągłego terroru, zagrożenia utratą życia, konieczności ukrywania się w różnych miejscach i w warunkach fizycznego i psychicznego wyniszczenia nie może być oceniane inaczej jak działaniem w celu poddania eksterminacji w rozumieniu art. 4 ust. 2 ustawy o kombatantach". Stanowisko przedstawione w wyroku należy uznać za odosobnione, w pozostałych bowiem wyrokach sądów administracyjnych poddanych analizie, wydanych po 2005 roku, sądy jednolicie orzekały, że warunkiem sine qua non uznania okoliczności zaistniałych w sprawie za represję określoną w art. 4 ust. 2 ustawy o kombatantach, jest odebranie dziecka rodzicom w celu eksterminacji. (...). Fakt, że wymienione sprawy nie dotyczyły dzieci pochodzenia żydowskiego może mieć jednak istotne znaczenie. Taki wniosek można wywieść z treści uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 1996 r." Sąd podziela stanowisko organu, że przywołane pismo Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 kwietnia 1996 r. (sygn. akt V SA 1690/95), nie mogły być uznane za istotne dla sprawy dowody czy okoliczności faktyczne, pozwalające na stwierdzenie, że mamy do czynienia z przesłanką wznowieniową z art. 145 § 1 pkt 5 KPA Po pierwsze stanowisko Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego odnoszące się do interpretacji art. 4 ust. 2 ustawy o kombatantach, jak i wykładania tej normy zaprezentowana w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, czyli dokumenty które to sama skarżąca określiła we wniosku wznowieniowym, jako dotyczące interpretacji art. 4 ust. 2 ustawy o kombatantach, nie mogły być uznane za istotne dla sprawy dowody w rozumieniu art. 75 KPA czy okoliczności faktyczne rozumiane jako zdarzenie niezależne od treści przepisów prawa, a tym bardziej wykładni prawa. W orzecznictwie prezentowane jest stanowisko, zgodnie z którym wykładnia przepisu prawnego, dokonana przez sąd nie może być rozważana w kategoriach okoliczności faktycznej czy dowodu. Tak okoliczności faktyczne, jak i dowody, są odpowiednio zdarzeniami, środkami niezależnymi od treści przepisów prawa, w tym i wykładni prawa (pod. wyrok NSA z 16.05.1997 r., sygn. akt III_SA_1549/95, publ. wyrok NSA z 4.09.2007 r., sygn. akt I FSK 1120/06, publ. cbois.nsa.gov.pl; wyrok WSA w Łodzi z 25.03.2009 r., sygn. akt I SA/Łd 1484/08, publ.). Ponadto pismo Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego zostało sporządzone w dniu 23 stycznia 2014 r., czyli nie istniało w dniu 24 marca 2011 r. kiedy Prezes Instytutu Pamięci Narodowej wydał ostateczną decyzję o odmowie potwierdzenia, że skarżąca została odebrana rodzicom w celu eksterminacji lub w celu przymusowego wynarodowienia. Z kolei, stosownie do art. 145 § 1 pkt 7 KPA, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd, odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2). Zgodnie zaś z brzmieniem art. 100 § 2 KPA, jeżeli zawieszenie postępowania z przyczyny określonej w art. 97 § 1 pkt 4 mogłoby spowodować niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważną szkodę dla interesu społecznego, organ administracji publicznej załatwi sprawę, rozstrzygając zagadnienie wstępne we własnym zakresie. W przepisie art. 145 § 1 pkt 7 KPA chodzi więc o decyzję, której wydanie zależało od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, a z uwagi na to, że zawieszenie postępowania - w sprawie głównej - mogłoby spowodować niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważną szkodę dla interesu społecznego, organ rozstrzygnął zagadnienie wstępne we własnym zakresie. "Przez zagadnienie wstępne, do którego ustawodawca odwołał się w art. 145 § 1 pkt 7 KPA, należy rozumieć taką kwestię prawną, która sama w sobie może być przedmiotem odrębnego postępowania. Nadto, postępowania prowadzonego przez inny organ lub sąd. Wydanie zaś orzeczenia merytorycznego w sprawie winno być ściśle uzależnione od uprzedniego rozstrzygnięcia tego zagadnienia wstępnego. Wznowienie zachodzi jednak, gdy te rozstrzygnięcia są odmienne. Muszą więc zawierać istotne różnice i wpływać na treść decyzji. Stąd wznowienie na tej podstawie wymaga po pierwsze ustalenia, jaki był wpływ rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego na treść decyzji, po drugie porównania treści rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przyjętego przy rozstrzygnięciu sprawy 4