„Ochrona dóbr osobistych może odnosić się do sfery życia osobistego i rodzinnego, jak również dotyczyć działalności
publicznej. [...] Osoba piastująca funkcje publiczne narażona jest na wystawienie swoich poczynań pod osąd opinii publicznej i winna niejako liczyć się z krytyką swojego postępowania. [...] Z powyższego wynika, że krytyka osoby piastującej funkcje publiczną, o ile pozostaje w związku z określonym zjawiskiem czy zdarzeniem nie będzie stanowiła czynu
bezprawnego o ile ma cechy rzetelności i rzeczowości, podjęta została w interesie publicznym. Osoba taka winna bowiem
liczyć się z takim właśnie postępowaniem. Rozważając obowiązek dziennikarza ochrony dóbr osobistych innych osób,
należy podkreślić, że krytyka prasowa nie może przekraczać granic potrzebnych do osiągnięcia społecznego celu krytyki.
Kierunek i zakres kontroli krytyki prasowej w postępowaniu sądowym jest zróżnicowany w zależności od tego, czy naruszenie dóbr osobistych nastąpiło wskutek postępowania, rozpowszechniania twierdzeń co do faktów, czy też ujemnych
ocen.”
Patrz podobne
„W wyroku Sądu Najwyższego z 3.12.1986 I CR 378/86 podkreślono, że jeżeli autor reportażu relacjonuje zaistniałe
wydarzenie w sposób niezgodny z jego rzeczywistym przebiegiem i przypisuje uczestnikowi tego wydarzenia nieprawdziwe cechy, postępuje nierzetelnie w rozumieniu art. 12, ust. 1 pkt 1 prawa prasowego, tym bardziej, gdy pomawia osoby
o niewłaściwe postępowanie, dopuszczając się naruszenia dóbr osobistych, które zobowiązany jest chronić.”
Patrz podobne
„Działanie bowiem w obronie uzasadnionego interesu społecznego nie może usprawiedliwiać chęci poniżenia, ośmieszenia krytykowanej osoby w opinii innych. Nie można w zawierającym krytykę określonego postępowania, materiale
prasowym używać sformułowań, ocen zniesławiających.”
Patrz podobne
„Z wyroku Sądu Najwyższego z dnia 23.11.2001 r. II CKN 587/00 OSNC 2001/7-8/123 Wynika, że "spowodowanie
opublikowania materiału prasowego - w rozumieniu art. 38 ustawy z dnia 26.1.1984 r. - Prawo prasowe (Dz.U. Nr 5, poz.
24 ze zm.) - obejmuje także niezbędne czynności związane z redagowaniem, opracowywaniem lub przygotowywaniem
materiału prasowego do druku."”
Patrz podobne
„Po myśli art. 448 KC jedną przesłanką żądania zadośćuczynienia pieniężnego jest naruszenie dóbr osobistych. Zgodnie z art. 24 § 1 KC, o naruszeniu dobra osobistego można mówić tylko wówczas, gdy działanie drugiej strony jest bezprawne, z takim działaniem pozwanych mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Drugą zaś przesłanką domagania się
zadośćuczynienia pieniężnego przez osobę, której dobro osobiste zostało naruszone, jest nie tylko obiektywny fakt naruszenia tego dobra, ale ponadto "szkoda niemajątkowa", czyli odczucie krzywdy. [...] Z pewnością na podstawie przedstawionych powyżej rozważań stwierdzić należy, że na skutek opublikowania artykułu przez pozwanych, powód doznał
krzywdy. Pojęcie krzywdy jako szkody niemajątkowej nie zostało zdefiniowane w prawie cywilnym, ale przyjmuje się,
że dotyczy ona określonych doznań psychicznych negatywnych, uciążliwych, może też polegać na różnych utrudnieniach
życiowych. Krzywda może wyrażać się w utracie lub podważeniu zaufania, autorytetu, utracie kontaktów towarzyskich,
ośmieszeniu.”
Patrz podobne
„Utrudnienia życiowe, będące następstwem krzywdy mogą być rekompensowane przez pieniądze. "Przy określaniu
wysokości zadośćuczynienia pieniężnego za krzywdę wyrządzoną wskutek naruszenia czci i/lub dobrego imienia, godności należy przede wszystkim uwzględniać doniosłość naruszenia ze względu na treść zarzutów zniesławiających i zasięg
ich rozpowszechniania, rodzaj i trwałość skutków zniesławienia, intensywność, stopień natężenia negatywnych przeżyć
psychicznych pokrzywdzonego i poczucia krzywdy, pełnione przez niego role społeczne i doniosłość dobrego imienia
dla pełnienia tych ról." (I. Dyka KPP 2001/3/591 - 1.8 "Zasady przyznawania i ustalania wysokości zadośćuczynienia
pieniężnego w razie naruszenia dobra osobistego.").”
Patrz podobne
2