Kierownik Urzędu w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie prezentując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga w niniejszej sprawie została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone. Zatem stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) podlega rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) - zwanej dalej PostAdmU. W myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) Sąd Administracyjny dokonuje kontroli aktów wymienionych w art. 3 § 2 PostAdmU pod względem zgodności z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie zajmuje się decydowaniem o przyznaniu lub o pozbawieniu uprawnień kombatanckich, decyzja w tych sprawach jest zastrzeżona kompetencji organów administracji tj. Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych. Zadaniem Sądu jest sprawdzenie czy taka decyzja jest zgodna z prawem, czy też je narusza. Prawem materialnym, decydującym o istnieniu lub braku przesłanek do uzyskania uprawnień kombatanckich są przepisy ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (tj. z 2002 r. Dz.U. Nr 42, poz. 371 ze zm.). Ustawa o kombatantach przyjmuje konstrukcję, iż osoby, po których stronie zachodzą kazuistycznie wymienione okoliczności wskazane w art. 21 ust. 2 ustawy, nie mogą uzyskać uprawnień kombatanckich, nawet gdyby inne tytuły i czyny, nawet chwalebne, za tym przemawiały (por. wyrok NSA z dnia 4 lutego 2000 r., sygn.akt V SA 1513/99). Z treści art. 21 ust. 2 pkt 4 lit. a omawianej ustawy wynika, że uprawnienia kombatanckie nie przysługują osobom, które w latach 1944-1956 pełniły służbę lub funkcję i były zatrudnione w strukturach Urzędów Bezpieczeństwa, Służby Bezpieczeństwa i Informacji Wojskowej, a także nadzorujących je komórkach jednostek zwierzchnich związanych ze stosowaniem represji wobec osób działających na rzecz suwerenności i niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej. Osobom takim nie tylko nie przysługują uprawnienia kombatanckie, ale w przypadku, gdy te uprawnienia zostały im przyznane na podstawie dotychczasowych przepisów - uprawnień tych zostają pozbawieni w oparciu o art. 25 ust. 2 pkt 1 lit. a cyt. ustawy. Oznacza to, że po stwierdzeniu faktu zatrudnienia w organach, o których mowa w art. 21 ust. 2 pkt 4 lit. a ustawy o kombatantach organ zobowiązany jest orzec o pozbawieniu uprawnień kombatanckich, a równocześnie ta okoliczność uniemożliwia nabycie uprawnień z żadnego tytułu przewidzianego w tej ustawie. W zakresie decyzji podejmowanych przez organy orzekające w oparciu o powyższe przepisy ustawodawca nie pozostawił organowi żadnej sfery uznania bowiem znaczący jest tu tylko i wyłącznie element ze sfery faktu - zatrudnienie w strukturach Urzędów Bezpieczeństwa. Bez znaczenia jest przy tym funkcja pełniona w Urzędzie Bezpieczeństwa, bowiem współpraca z organami represji jakim był Urząd Bezpieczeństwa Publicznego nastawiony na zwalczanie polskich ruchów niepodległościowych musi być oceniona negatywnie i to bez względu na to o jakie stanowisko lub charakter zatrudnienia w tym organie chodzi (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 7 maja 1992 r., II UZP 7/91 - OSN 1992, Nr 10, poz. 174, uchwałę 7 Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 2002 r., sygn. OPS 2/02, ONSA 2003/2/42). W sprawie jest poza sporem, że skarżący w okresie od dnia (...) r. do (...) r. pełnił służbę w organach Bezpieczeństwa Publicznego (zaświadczenie Komendy Milicji Obywatelskiej w K. z dnia (...) r. - karta (...) akt adm.) co oznacza, że pełnił służbę w organach o jakich mowa w art. 21 ust. 2 pkt 4 lit. a ustawy o kombatantach. Zatem okoliczność, także bezsporna, iż w okresie od (...) r. do (...) r. był członkiem Oddziału partyzanckiego "(...)" Armii Ludowej (zaświadczenie Komitetu Powiatowego PPR w K. z dnia (...) r. i pismo Komendanta Oddziału AL - karty (...) i (...) akt adm.) nie była wystarczająca do zachowania przez skarżącego uprawnień kombatanckich z tytułu działalności w Ruchu Oporu, skoro skarżący w latach 1945-1953 pełnił służbę w organach Bezpieczeństwa Publicznego. Przepis art. 21 ust. 3 pkt 1 ustawy o kombatantach stanowi, że nie stosuje się przepisu ust. 2 pkt 4 lit. a wobec osób, które przedłożą dowody, że do wymienionych służb i organów zostały skierowane przez organizacje niepodległościowe lub przez te organizacje były zwerbowane w celu udzielenia im pomocy. Oznacza to, że na weryfikowanym kombatancie ciąży obowiązek udowodnienia faktów określonych w art. 21 ust. 3 pkt 1 ustawy. Skarżący w toku postępowania weryfikacyjnego powołał się na treść art. 21 ust. 3 cyt. ustawy i zarzucał, że do pracy w organach Bezpieczeństwa Publicznego 2